Πώς ψάχνεις για σοβαρή σχέση ενώ είσαι καβάντζα κάποιου άλλου;

315

Παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους να εκφράζουν ως επί το πλείστον ένα μόνιμο παράπονο. Το παράπονο του ανύπαρκτου σωστού ανθρώπου, του ανθρώπου που εξαφανίστηκε μαζί με τον γενικότερο εκφυλισμό των αξιών. Τον θεωρούν μια ουτοπία, ένα ψέμα, μια φιγούρα απ’ τα παλιά που χάθηκε στο χρόνο. Παντού κι όλοι τον ψάχνουν, «έναν τέτοιο σωστό άνθρωπο» λένε ότι αναζητούν για να μπορέσουν να κάνουν σχέση, που να ξέρει να αγαπάει βαθιά, να μπορεί να ηρεμεί τις ανασφάλειές τους, να βάζει σε σειρά το χάος που επικρατεί μέσα στο κεφάλι τους και να δίνεται.

Και καθώς τους βλέπεις να πρεσβεύουν αυτά, την ίδια στιγμή ζουν κι επιδιώκουν το αντίθετο. Μπλέκουν με ανθρώπους χαμηλών προδιαγραφών για σχέση, ενίοτε με δεσμευμένους, οποιονδήποτε για να περνάει η ώρα ευχάριστα, χωρίς πολλές σκοτούρες και δεσμεύσεις. Ίσως να έχουν κάτι χαλαρό από ‘δω κι από ‘κει ή ίσως να’ χουν γίνει καβάντζες καλύπτοντας κενά άλλων.

Αλλά το παράπονο, παράπονο. Μόνο που το παράπονο απευθύνεται πάντα προς τους άλλους και ποτέ προς τους ίδιους ενώ οι δικαιολογίες τους λειτουργούν ακριβώς αντίστροφα. Δικαιολογημένες είναι πάντα οι δικές τους συμπεριφορές, ορέξεις, επιδιώξεις, ενώ των άλλων όχι.

Να δω έναν άνθρωπο που να κάνει το αντίθετο μια φορά και τι στον κόσμο! Έναν που να παραπονιέται σε σχέση με τον εαυτό του και να κάνει βελτιώσεις στο χαρακτήρα του ελπίζοντας πως θα βρεθεί ο αντίστοιχος που θα κάνει το ίδιο κι εκείνος στο δικό του χαρακτήρα, δε γίνεται; Έναν που να δικαιολογεί τη συμπεριφορά των άλλων όπως ακριβώς τη δική του, δεν υπάρχει; Που να κατανοεί, παραδείγματος χάρη, πως όπως αυτός δεν είναι σε θέση, είναι μικρός για δεσμεύσεις και δεν έχει βλέψεις για σοβαρή σχέση έτσι και κάποιος άλλος αντίστοιχα μπορεί να νιώθει το ίδιο;

Γιατί να πρέπει πάντα ο άλλος να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες για σοβαρή σχέση τη στιγμή που δεν τρέφει τις ίδιες προσδοκίες κι απ’ τον ίδιο του τον εαυτό;

Είναι τουλάχιστον αστείο να ψάχνεις για σοβαρή σχέση, ενώ είσαι η καβάντζα κάποιου άλλου. Κλαίγεσαι, ενώ ταυτόχρονα διατηρείς τις επαφές εκείνες που θα σου προσφέρουν δυο στιγμές σαρκικής απόλαυσης. Ύστερα, γυρνάς στο σπίτι σου και καταριέσαι τη μοίρα σου, κρυώνει ο καιρός κι αναζητάς μια αληθινή αγκαλιά κι ένα χάδι, βλέπεις ζευγαράκια και σιχτιρίζεις την άτιμη την τύχη σου. Άχου το μωρέ. Αλλά με την πρώτη ευκαιρία αν σου χτυπήσει την πόρτα εκείνος ή εκείνη και ενώ είναι σε σχέση, ζητήσει να σε δει, τα ξεχνάς όλα.

Όταν έρχεσαι δεύτερος σε σχέση με κάποιον άλλον και δέχεσαι να βρίσκεσαι σ’ αυτήν την κατάταξη, αποκτάς και την αντίστοιχη ψυχολογία. Την ψυχολογία του δεύτερου γενικώς. Κοστολογείς τον εαυτό σου τόσο φθηνά, που μετά απορείς γιατί δε σε παίρνουν στα σοβαρά. Ξεπέφτεις στα δικά σου μάτια πρωτίστως, μαθαίνεις έτσι κι είναι δύσκολο μετά να απαγκιστρωθείς απ’ αυτό που σε συντηρεί. Αναισθητοποιείσαι και το θεωρείς φυσιολογικό.

Κι ίσως όταν βρεθείς να κάνεις σχέση, στην πρώτη δυσκολία ή μετά τα πρώτα μέλια να μην το θεωρήσεις και τίποτα κακό να έχεις τις κάβες σου κι εσύ από ανθρώπους-στοκ που θα σου δίνουν αυτό που σου λείπει. Γιατί έχεις μάθει πάντα κάτι να σου λείπει, να είσαι άπληστος και να τα θες όλα δικά σου. Κι από πάνω να κρίνεις τους άλλους με το πιο αυστηρό κριτήριο, χωρίς να έχεις την ίδια απαίτηση απ’ τον εαυτό σου.

Δυσανασχετείς λοιπόν, χωρίς παράλληλα να είσαι σε θέση να κάνεις κάτι για να αλλάξεις αυτό που σ’ ενοχλεί. Κι όχι μόνο δεν το αλλάζεις, αλλά συμβαίνουν δύο πράγματα. Είτε περιμένεις έναν από μηχανής θεό να σου φέρει στο πιάτο αυτό που ποθείς ενώ δεν το αξίζεις, είτε παραιτείσαι κι επιδίδεσαι στο ακριβώς αντίθετο άκρο από αδυναμία να διεκδικήσεις το αξιόλογο. Και νιώθεις αδυναμία γιατί ακριβώς αυτό συμβαίνει. Είσαι αδύναμος γιατί ξέρεις κατά βάθος ότι δε σου αξίζει, ότι είσαι λίγος κι ανεπαρκής. Μα αυτό αλλάζει, φτάνει να θες ν’ αλλάξεις νοοτροπία.

Βέβαια το αξιόλογο σε κάθε περίπτωση είναι υποκειμενικό, όπως κι υποκειμενικό είναι τι ζητάει η ψυχούλα του καθενός για να καλύψει τις εκάστοτε ανάγκες του. Όμως το να ωρύεσαι ότι δεν μπορείς να σταυρώσεις έναν άνθρωπο της προκοπής την ίδια στιγμή που δεν γίνεσαι εσύ ένας τέτοιος άνθρωπος, αυτό να το κοιτάξεις.

 

Επιμέλεια Κειμένου Νικολέτας Παπουτσή: Σοφία Καλπαζίδου

 

Πηγή:http://pillowfights

 

http://www.alithinesgynaikes.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here