Το Ταξίδι Υιοθεσίας της Μελίνας από την Αιθιοπία

1400

Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση του Χρήστου Γεωργίου

“Υπάρχει ένα βλέμμα απορίας”, μου λέει η Αλμουδένα, “όταν είμαι για παράδειγμα στο λεωφορείο με την Μελίνα. Τους βλέπω. Αναρωτιούνται. Είναι δικός της το παιδί; Μήπως ο άντρας της είναι μαύρος; Πολλοί δεν διστάζουν ακόμα και να με ρωτήσουν. Όταν βέβαια είναι και ο Χρήστος δίπλα μου οι όποιες απορίες λύνονται. Η Μελίνα είναι σαφώς υιοθετημένη”.

Την Μελίνα την γνωρίζω στο σπίτι της στο Παγκράτι να τρώει το απογευματινό της -τυρί και ζαμπόν- στο παιδικό της καρεκλάκι. Είναι πολύ χαρούμενη που της έχω φέρει ένα μικρό δωράκι και γι’ αυτό σπεύδει να απεγκλωβιστεί από την καρέκλα για να το “επεξεργαστεί”. Όπως κάθε δίχρονο είναι μια απίστευτη “σβούρα” που δεν σταματά να περιφέρεται και να μιλά μια μίξη από ισπανικά και ελληνικά κάνοντας την συνέντευξη να μοιάζει με άθλο.

Ο 43χρονος Χρήστος και η Ισπανίδα σύντροφος του, η 38χρονη Αλμουδένα, μισή Ελληνίδα πλέον, αφού ζει τα τελευταία 10 χρόνια στην χώρα μας και μιλά άπταιστα ελληνικά, ήταν αποφασισμένοι από την αρχή της σχέσης τους πως θα υιοθετούσαν ένα παιδί, ακόμα κι αν αποκτούσαν το δικό τους. Για την Αλμουδένα ήταν κάτι απλό αφού στην Ισπανία, όπως μου λέει, η υιοθεσία είναι συνηθισμένη ακόμα κι αν έχεις δικά σου παιδιά. Για τον Χρήστο ήταν ένα ταξίδι που αποφάσισε να κάνει μαζί της.

Καθώς η φυσική απόκτηση ενός παιδιού φαινόταν να καθυστερεί, πριν από δυόμισι χρόνια ξεκίνησαν την διαδικασία της υιοθεσίας. Η απόφαση να απευθυνθούν στην Αιθιοπία ήταν ειλημμένη καθώς γνώριζαν από φιλικό τους ζευγάρι ότι η διαδικασία είναι σύντομη, αλλά και το ορφανοτροφείο στο οποίο μπορούσαν να απευθυνθούν. “Ταίριαζε στην φιλοσοφία μας. Μπορούσαμε να πάμε, να προσφέραμε κοινωφελές έργο και να μάθουμε κάτι παραπάνω για το περιβάλλον και την κουλτούρα του λαού. Δεν ήταν απλά ότι δίνεις χρήματα για να ‘αγοράσεις’ ένα παιδί”, μου εξηγεί ο Χρήστος. Μέσα σε έξι μήνες έφτιαξαν τον απαιτούμενο ‘φάκελο’ με τα απαραίτητα έγγραφα, μεταξύ αυτών και την αξιολόγηση τους ως ζευγάρι από έναν ανεξάρτητο φορέα, που στην δική τους περίπτωση ήταν η Διεθνής Κοινωνική Υπηρεσία. Τον Ιούλιο του 2012 με την βοήθεια του προξενείου της Αιθιοπίας στην Ελλάδα βρίσκουν τον επιτόπιο δικηγόρο που θα τους βοηθήσει με την διεκπεραίωση και επιβιβάζονται στο αεροπλάνο για την Αντίς Αμπέμπα.

Η πρώτη γνωριμία με την χώρα ήταν ένα σοκ. “Είναι ακριβώς όπως τα βλέπουμε στην τηλεόραση. Πείνα και εξαθλίωση. Όταν μπήκα στο ορφανοτροφείο μου κόπηκαν τα πόδια. Οι συνθήκες διαβίωσης σε σχέση με το ‘Μητέρα’ για παράδειγμα απείχαν αιώνες. Στην είσοδο έβλεπες ζευγάρια παπούτσια διαφορετικά μεταξύ τους, τα μωρά δεν φορούσαν πάνες, οι τροφοί ήταν εξαιρετικές, αλλά ελάχιστες, και τα παιδιά μεγάλωναν κυριολεκτικά μόνα τους. Λόγω όμως ακριβώς των δύσκολων συνθηκών όλα τους ήταν πολύ κοινωνικά και γελούσαν εύκολα. Αυτό που πραγματικά τους έλειπε ήταν η παρέα και το παιχνίδι”, θυμάται η Αλμουδένα. Ο Χρήστος ανέλαβε το παιχνίδι με τα αγόρια -μπάσκετ και ποδόσφαιρο-, ενώ η ίδια βοηθούσε στο τάισμα. Καθώς οι μέρες περνούσαν, περιμέναν πότε το ορφανοτροφείο θα ορίσει το κατάλληλο παιδί, θα κάνει δηλαδή το λεγόμενο “matching” μεταξύ θετού παιδιού και γονιών. Οι ίδιοι είχαν δηλώσει την προτίμηση τους για ένα βρέφος που θα έχει όσο το δυνατόν λιγότερα βιώματα. Μετά από πέντε ημέρες βρέθηκε το “παιδί τους” που βρισκόταν σε ένα χωριό 100 χλμ. μακριά από την Αντίς Αμπέμπα. Το Μπισόφτου.

“Με ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο και οδηγό περνάγαμε μέσα από αγροτικές περιοχές με πολύ κακούς δρόμους, αγελάδες που βοσκούσαν στην μέση του δρόμου, παραπήγματα και υποτυπώδεις οικισμούς. Ήταν μεσημεράκι πια όταν φτάσαμε στο χωριό”, μου περιγράφει η Αλμουδένα. “Το μόνο που γνωρίζαμε είναι ότι θα συναντήσουμε ένα κοριτσάκι 3 ετών που το όνομα της ήταν Αγιαντού Μπισόφτου. Είχε γεννηθεί κάπου τον Απρίλιο του 2012, κανείς δεν ήξερε πότε ακριβώς, κοντά στη λίμνη του χωριού με τον ομφάλιο λώρο να κρέμεται ακόμα από το σώμα της. Θεωρήθηκε καθαρή ευλογία ότι βρέθηκε ζωντανή, γι’ αυτό και όταν προσκομίστηκε στο ορφανοτροφείο της έδωσαν το όνομα “Αγιαντού” (ευλογημένη στα αιθιοπικά) και επίθετο το όνομα του χωριού της, Μπισόφτου”.

Η αγωνία τους βρισκόταν πλέον στο κατακόρυφο. “Οι συνθήκες ακόμα πιο πρωτόγονες από την Αντίς Αμπέμπα και το τριών μηνών βρέφος που αντικρίσαμε ήταν μόλις τρία κιλά με πρησμένη κοιλίτσα. Όμως πλέον δεν με ένοιαζε τίποτα. Μόνο έκλαιγα. Είχα μόλις αντικρίσει το παιδί μου”.

Γέννα στην υιοθεσία είναι η “χαρτούρα”

Από την πρώτη τους γνωριμία, μέχρι τη στιγμή που η Μελίνα πέρασε την πόρτα του καινούργιου της σπιτιού στο Παγκράτι, πέρασε ένας χρόνος. “Η ‘γέννα΄”, μου λέει ο Χρήστος, “είναι όλη αυτή η διαδικασία που πρέπει να περάσεις. Είναι όλο αυτό το ψυχολογικό στρες και η αναμονή. Είναι όλη αυτή η ‘χαρτούρα΄”! Μια χαρτούρα που θα τους κοστίσει συνολικά 15.000 ευρώ.

Η Αγιαντού, ή Μελίνα πια για τους θετούς της γονείς, έφευγε οριστικά από το Μπισόφτου. Όλοι μαζί, με μια συνοδό από το ορφανοτροφείο, επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητο για να επιστρέψουν στην Αντίς Αμπέμπα και να γίνουν όλες οι εξετάσεις που συνήθως κάνουν οι γονείς για να πιστοποιήσουν την υγεία του παιδιού.Το παιδί αποδείχτηκε υγιές πέρα από την φτωχή διατροφή του που απαιτούσε χρόνο για να ανακτήσει ο οργανισμός τις απαραίτητες ουσίες (ακόμα και σήμερα η κοιλίτσα της είναι πρησμένη). Ακολούθησαν οι διατυπώσεις και το συμβόλαιο με το ορφανοτροφείο, όμως η διαδικασία δεν είχε τελειώσει. Οι θετοί γονείς έπρεπε να επιστρέψουν στην Ελλάδα μέχρι να οριστεί το δικαστήριο στην Αιθιοπία που θα επικυρώσει την υιοθεσία.

“Να κάνεις χαρτιά είναι βαρετό, μπορεί κουραστικό, όμως για μένα το πιο δύσκολο χρονικό διάστημα ήταν αφού γνωρίσεις το παιδί, να το αφήνεις στις ίδιες δύσκολες συνθήκες και να γυρίζεις στο σπίτι σου με τα χέρια άδεια, περιμένοντας να οριστεί η ημερομηνία για το δικαστήριο. Άλλοι 11 μήνες θα μεσολαβήσουν μέχρι να ξαναδούν την Μελίνα που είχε εγκατασταθεί πλέον στο ορφανοτροφείο της Αντίς Αμπέμπα. “Είχαμε επαφή κάθε 2 περίπου μήνες, με βίντεο και φωτογραφίες. Φυσικά θέλεις να το βλέπεις κάθε μέρα αν είναι δυνατόν, όμως αυτό είναι αδύνατον”.

Τελικά τον Ιούνιο του 2013 ορίζεται η δικάσιμος, η υιοθεσία επικυρώνεται και η Μελίνα βρίσκεται για πρώτη φορά στον ενάμιση χρόνο ζωής της εκτός ορφανοτροφείου. “Η πρώτη μέρα δεν ξεχνιέται”, λέει η Αλμουδένα. “Τα συναισθήματα βρίσκονται στα άκρα. Από την μια ανακούφιση ότι η διαδικασία ολοκληρώθηκε, από την άλλη όμως το παιδί έκλαιγε ασταμάτητα. Ξαφνικά βρέθηκε με δυο ανθρώπους άγνωστους στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και μαζί έχει πάθει δηλητηρίαση! Δεν σταματούσε να κλαίει. Όμως την καταλάβαινα. Κι εγώ θα έκλαιγα στην θέση της”. Στην Αθήνα τα πράγματα καλυτερεύουν. “Όταν μπήκε σπίτι ξαφνικά άλλαξε η ψυχολογία της. Της άρεσε πάρα πολύ”! Το περιβάλλον τους καλωσόρισε την Μελίνα με χαρά, ενώ ένα ακόμα ελπιδοφόρο μήνυμα για τα ελληνικά δεδομένα είναι ότι ο απλός κόσμος δείχνει αποδοχή. “Μέχρι στιγμής, ακόμα και στον δρόμο, δεν έχουμε αντιμετωπίσει το παραμικρό θέμα”.

Μια νέα ελληνο-αιθιοπική κοινότητα γεννιέται

Η Αλμουδένα και ο Χρήστος δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή να υιοθετήσουν παιδί από την Ελλάδα τόσο λόγω της μεγάλης αναμονής, όσο και λόγω της φιλοσοφίας τους ότι δεν ήθελαν να “αγοράσουν” παιδί. Οι αιτήσεις για υιοθεσίες στα τρία ιδρύματα της χώρας ξεπερνούν τις 400 τον χρόνο, ενώ ετησίως δίνονται μόνο 90 παιδιά. Ο χρόνος αναμονής φτάνει τα πέντε χρόνια. Οι λόγοι δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία, αλλά και η έλλειψη νεαρών βρεφών που προτιμούν οι περισσότεροι υποψήφιοι θετοί γονείς. Έτσι στην Ελλάδα οι περισσότερες υιοθεσίες διεκπεραιώνονται ιδιωτικά, χωρίς καμία κρατική εμπλοκή, ένας νόμος που θεωρείται όχι μόνο παρωχημένος αλλά και επικίνδυνος. Με απλά λόγια υπάρχει περιθώριο τόσο για “αγορά” παιδιών, αλλά και άλλων παράνομων πράξεων.

Την επιλογή της υιοθεσίας από την Αιθιοπία έχουν κάνει εκτός από τον Χρήστο και την Αλμουδένα, άλλες σαράντα δύο οικογένειες στην Ελλάδα συνολικά, ένας αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος εάν αναλογιστεί κανείς ότι είναι μόλις τρία χρόνια που έχουν επιτραπεί οι διακρατικές υιοθεσίες με την επικύρωση της Συνθήκης της Χάγης (δηλαδή υιοθεσίες που δεν είναι ιδιωτικές και δεν επιδέχονται συναλλαγών).

Γιατί όμως από την Αιθιοπία; Παρά την αρχική μου πεποίθηση, ότι μάλλον η “υπανάπτυκτη” χώρα έχει γίνει της μόδας γιατί δίνει εύκολα παιδιά, η κυρία Χρυσούλα Κοντογιάννη, Διευθύντρια στην Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία με διαβεβαιώνει για το αντίθετο. Ο λόγος που η Αιθιοπία προτιμάτε είναι γιατί έχουμε αναπτύξει πολύ καλές διακρατικές σχέσεις, υπάρχουν πολλά ελεύθερα παιδιά για υιοθεσία και η διαδικασία διαρκεί κατά μέσο όρο ενάμιση έτος, χρόνος ρεκόρ, αν αναλογιστεί κανείς ότι σε άλλες χώρες η αναμονή φτάνει τα τέσσερα. Η Αιθιοπία, μας λέει η ίδια, είναι ένας φτωχός, αλλά περήφανος λαός. Απαγορεύονται οι ιδιωτικές υιοθεσίες, τα θετά παιδιά παρακολουθούνται από κοινωνικό λειτουργό για 18 χρόνια, αντί για τα 3 χρόνια που συνηθίζεται, ενώ το κράτος δεν διστάζει να περιορίσει συνεργασίες με χώρες που δεν συνεργάζονται καλά μαζί της. “Είναι πολύ πρόσφατα τα τραγικά περιστατικά με την εμπορία οργάνων θετών παιδιών, την περίπτωση ενός 13χρονου κοριτσιού που πέθανε από το κρύο όταν η θετή του μητέρα του το έβγαλε στον κήπο για τιμωρία, αλλά και άλλης μητέρας που επιβίβασε στο αεροπλάνο τον 12χρονο θετό γιο της που δεν ήξερε λέξη αιθιοπικά με one-way εισιτήριο για την Αντίς Αμπέμπα”.

Έχει έρθει η ώρα να φύγω από το σπίτι και η πιτσιρίκα που δεν άργησε να εξοικειωθεί μαζί μου με περιφέρει στο σπίτι για να μου δείξει τα παπούτσια της, τις κρυφές γωνιές και τα παιχνίδια της. Θέλετε να δει η Μελίνα από που κατάγεται; τους ρωτάω στην πόρτα. Δεν έχουν καμία αμφιβολία. Η Αλμουδένα και ο Χρήστος θα επιστρέψουν σύντομα στην Αιθιοπία. Το σχεδιάζουν ήδη. Αυτή τη φορά, για να δείξουν στην Μελίνα την χώρα της.

Τα πρώτα γενέθλια της Μελίνας στην Ελλάδα μαζί με την Αλμουδένα και τον Χρήστο.

Φωτογραφίες Νατάσσα Μπλάτσιου

 

July 15, 2014

Πηγή:http://www.vice.com/

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ