Συριανά Μαγκάνια

576

Στους περιπάτους της ηρεμίας και της χαλάρωσης πολλές εικόνες περνούν από τα μάτια σου. Κάποιες από αυτές μένουν για πάντα στην θύμηση σου και …. στον φακό της φωτογραφικής σου.
Γιατί έτσι, θέλεις να τις έχεις κοντά σου να τις βλέπεις ξανά, εκείνες τις άλλες ώρες που δεν θα περάσεις από εκεί είτε γιατί ακόμα … Φοβάσαι… Γιατί … έχεις αυτήν την αδιόρατη αίσθηση, σαν κόμπο στο μυαλό σου, πως όταν περάσεις κάποτε ξανά από εκεί μπορεί και να έχουν χαθεί.
Από τον χρόνο, από την αδιαφορία η ακόμα και από την έλλειψη της κατανόησης της αξίας και της σημαντικότητας τους.
Κλικ λοιπόν στην κάμερα του κινητού (που σήμερα βγάζουν τέλειες φωτογραφίες ακόμα και αν είσαι άσχετος ) και ΝΑ!!!


Αποθανάτισες κάτι που μπορεί να το φάει η σκουριά και ο χρόνος αλλά θα μείνει για πάντα τουλάχιστον έτσι απλά.. αθώα και αγνά σε ένα ηλεκτρονικό άλμπουμ των περιπάτων σου.
Τα Χρόνια εκείνα άκουγα να τα λένε οι παλιοί » ‘μαγκάνια»
Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το μαγκανοπήγαδο – μαγκάνι + πηγάδι
Το μαγκανοπήγαδο είναι ένα πηγάδι που το νερό του αντλείται με μαγκάνι.
Αυτοί οι τεράστιοι σιδερένιοι μηχανισμοί τερατώδεις κάποιες φόρες που βρίσκονται στα παλιά πηγάδια.
Κάποτε την λέξη ¨»μαγκάνι» την χρησιμοποιούσαν για να πουν μεταφορικά την κουραστική και μονότονη δουλειά, η την ρουτίνα.


Εικόνες που σε πάνε πολλά χρόνια πίσω! Όταν ήσουν παιδάκι και έτρεχες αμέριμνα στα χωράφια η κάποιες άλλες φορές όταν με τους γονείς σου κάνατε όμορφους περιπάτους και σε απλές βόλτες με τον πατέρα σου, την μαμά σου και τη γιαγιά μου που σε έπαιρναν να πάτε επίσκεψη από την Ερμούπολη σε κάποιο χωριό η από χωρίο σε χωρίο τα καλοκαίρια. Στο δρόμο που πηγαίναμε περνούσαμε από διάφορα χωράφια για να κόψουμε δρόμο. Συνήθως ήταν αργά το απόγευμα όπου οι χωριανοί πότιζαν τα κτήματα τους.
Ο ήχος από τα μαγγάνια και του τρεχάμενου νερού ήταν για τα παιδικά μας μυαλουδάκια και τις αθώες ψυχές μας κάτι το μαγικό!
Πολλές φορές την μίση διαδρομή όπου υπήρχε δρόμος .την κάναμε με άμαξα! Ο παππούς η κάποιος φίλος χωριανός θα είχε μια άμαξα ή μια «Σούστα» όπως τις έλεγαν τις άμαξες. Θυμάστε;


Τα παλιά χρόνια έβλεπες πολύ συχνά ένα καημένο γαϊδουράκι «ζεμένο» στο μαγκάνι να γυρίζει ώρες και ώρες ατελείωτες ανεβάζοντας νερό για να ποτίζει τα σπαρτά η να γεμίζει τις «γούρνες»
Εικόνες μιας άλλης εποχής ανεξίτηλα αποτυπωμένες στην θύμηση των νεανικών μας χρόνων.
Πολλά από αυτά είναι τυλιγμένα με ένα αδιόρατο πέπλο μυστηρίου, μύθων και θρύλων.
Για νεράιδες, για ξωτικά, για «αράπηδες» που τα προστάτευαν.
Όμορφες παραδοσιακές θύμησες και εικόνες!
Τα μαγκάνια πλέον στέκουν εκεί σιωπηρά αφού ξεχάστηκε η χρήση τους.


Άχρηστο σημείο αναφοράς μέσα στη ερημιά των χωραφιών και των κήπων.
Άντε κάποιος μερακλής να τα μεταποιήσει σε ¨αξιοθέατο»
Η Σύρος είναι γεμάτη με μαγκάνια.
Θα βγάλω και άλλες φωτογραφίες να συμπληρώσω αυτό το άλμπουμ.
Έτσι.. Για να μην χαθούν ποτέ τουλάχιστον από την θύμησή μας.
Γιατί από την αδυσώπητη και ανελέητη φθορά του χρόνου θα χαθούν σίγουρα.
Για αυτό λοιπόν τίθεται θέμα επιτακτικής ανάγκης να συγκεντρωθεί όλος αυτός ο πολιτιστικός αγροτικός πλούτος και θησαυρός και να δημιουργηθεί ένα αγροτικό Μουσείο Και δεν είναι καθόλου κακή ιδέα ούτε κάτι που δεν γίνετε!
Να σώσουμε ότι μπορούμε από αυτήν την σημαντική Πολιτιστική, Παραδοσιακή και Ιστορική κληρονομιά μας πριν η σκόνη και η σκουριά του αδυσώπητου χρόνου την εξαφανίσει για πάντα..
Γιατί αυτό θα συμβεί. Είναι σίγουρο γιατί είναι θέμα της φύσης.
Αν δεν τα σώσουμε εμείς … Η φύση θα μας τα πάρει πίσω στην αιωνιότητά της αφού της ανήκουν. Τιμωρώντας την δική μας αμέλεια και «ξεχασιά».
Δεν γίνετε αλλιώς.

Γράφει : Ο δημοσιογράφος και ιστορικός Παναγιώτης Κουλουμπής

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here