Τόλμησα να με Γνωρίσω….

777

Έχω διαβάσει πολλές θεωρίες στην ζωή μου λόγω των επαγγελματικών ιδιοτήτων μου, όμως η μεγαλύτερη εκπαίδευση που πήρα ήταν από τα βιώματα μου και το ρόλο μου ως μαμά εδώ και 15 χρόνια.

Από όταν πρωτοπήρα αγκαλιά τον γιο μου και ένιωσα ότι τον ήξερα από πάντα, μέχρι σήμερα που είναι ένας έφηβος, με ότι αυτό συνεπάγεται, μεσολάβησαν μια επιλόχεια κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, περίοδοι απόλυτης προσκόλλησης μαζί του και θυμού γιατί το παιδί μου είχε γίνει κακομαθημένο, απαιτητικό και εξαντλητικά δύσκολο. Αλλά και μια περίοδο όπου το σκηνικό άλλαξε, όταν ανέλαβα την ευθύνη μου και με φάρο τον γιο μου, αποφάσισα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για όλα αυτά που ζούσα. Έτσι ξεκίνησα μια διαδρομή αυτογνωσίας και εσωτερικής αναζήτησης.

Την ημέρα εκείνη δεν θα την ξεχάσω ποτέ γιατί τότε όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα. Οι σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου και οι πράξεις μου απέναντι στον εαυτό μου, στον σύζυγό μου και στο γιο μου. Οι συνειδητοποιήσεις διαδεχόταν η μία την άλλη, με συγκλονιστικότερη, ότι όλα αυτά που με θύμωναν και με εξόργιζαν στο γιο μου  ήταν “όλα” δικά μου. Ο γιος μου ήταν ο “καθρέφτης” των αδυναμιών μου και όλων όσων απέφευγα, φοβόμουν ή απλά έβαζα κάτω από το χαλί.

Όμως αυτός ο καθρέφτης δεν ήταν σαν αυτούς που έχουμε στα σπίτια μας και επιλέγουμε πότε θα σταθούμε μπροστά τους. Αυτός ο καθρέφτης απογύμνωνε με καταιγιστικό τρόπο ήθελα , δεν ήθελα, τον εαυτό μου και όλες μου τις επιλογές.

Στην αρχή πόνεσα πάρα πολύ, όμως ο πόνος αυτός ήταν απελευθερωτικός τόσο για εμένα όσο και για το γιο μου. Όσο γινόμουν πιο συνειδητοποιημένη, δυναμική, ανεξάρτητη, απενεχοποιημένη και στοχευμένη, παράλληλα και ο γιος μου αποκτούσε τα ίδια χαρακτηριστικά.

Συγκλονιζόμουν καθημερινά, με το  πόσο άμεσα όλα λειτουργούσαν όσο έκανα ένα βήμα προς τα εμένα , με “άκουγα”, με “αγαπούσα”, τόσο βελτιωνόταν η επικοινωνία μου μαζί του, τον “άκουγα”, τον “αισθανόμουν”, τον “άφηνα να περπατά το δικό του μονοπάτι”.

Σήμερα συγκινημένη βλέπω μπροστά μου ένα νεαρό αγόρι χαρούμενο, ισορροπημένο, αυτοπειθαρχημένο, με ισχυρή άποψη και θέλω, βλέπω τον “εκπαιδευτή” μου, και θέλω να του πω ‘Ευχαριστώ”. Μέσα από όλες τις δυσκολίες που περάσαμε μαζί , εσύ μου έδειξες τον δρόμο, εσύ μου ξαναθύμησες την αγάπη και το πάθος μου για τα παιδιά, εσύ εξακολουθείς να μου “τονίζεις” όσα ακόμα χρειάζεται να διορθώσω ,εσύ που κάθε πρωί που φεύγεις για το σχολείο μου λες “σ’αγαπώ, είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου”.

Κι ενώ πάντα σου έλεγα ότι και εγώ σε αγαπώ ,τώρα πια η Αγάπη μου είναι όπως την ημέρα που γεννήθηκες.

Άπειρη, χωρίς αρχή και τέλος, βαθειά αλλά ταυτόχρονα απελευθερωτική, χωρίς προσδοκίες, ενοχές και ιδιοκτησία, αυτή που δίνει ρίζες για να ανθίσεις και φτερά για να πετάξεις.

Τώρα πια σου λέω αυτό το “Σ’αγαπώ”, που τα όνειρά σου είναι τα δικά σου όνειρα, που δεν ζω μέσα από εσένα, που είσαι ευτυχισμένος και απαλλαγμένος από τα δικά μου βάρη ,που περπατάς δίπλα μου και όχι στο δικό μου μονοπάτι, που σε κοιτάω στα μάτια και βλέπω πόσα υπέροχα πράγματα καταφέραμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια.

Τώρα πια που χαίρομαι για την τόλμη μου να με γνωρίσω γιατί έτσι γνώρισα ποιος πραγματικά είσαι !!!

Ράνια Αντωνίου http://www.sferiki.gr

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κατερίνη σε μια τετραμελής μεσοαστική οικογένεια. Από μικρή αγαπούσα το διάβασμα με βασικό μου πιστεύω  ότι η γνώση είναι δύναμη, μου άρεσε να βοηθάω τους ανθρώπους  και  να συμμετέχω σε ομαδικές κοινωνικές δράσεις.

Φυσικό επακόλουθο, ήταν αρχικά,  οι σπουδές μου στην Κοινωνιολογία και την Δημοσιογραφία , η ανάμειξη μου σε φοιτητικές οργανώσεις και σε εθελοντικές δράσεις ως μέλος της Κοινωνικής Πρόνοιας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Εργάστηκα ιδιωτικά ως καθηγήτρια και ερασιτεχνικά ως δημοσιογάφος,  έως ότου  δημιούργησα την δική μου οικογένεια . Η απόκτηση του γιου μου με οδήγησε στην απόφαση να κάνω μια μικρή παύση για τα πρώτα χρόνια της ζωής του για να ασχοληθώ με την ανατροφή του γεγονός που αποτέλεσε την αρχή μιας τεράστιας αλλαγής. Όλα όσα γνώριζα ανατράπηκαν, η χαρά διαδεχόταν την θλίψη ,  η κούραση  και οι ανατροπές  συνόδευαν την καθημερινοτητά μου. Σταθερός σύμμαχος ήταν ο  σύζυγός μου και καθώς το μικρόβιο της αναζήτησης δεν είχε πάψει να υπάρχει πίστευα ότι κάτι μπορούσα να κάνω για αυτό. Γιατί  για να είναι χαρούμενα τα παιδιά θα πρέπει και οι γονείς τους να είναι χαρούμενοι. Τότε πήρα την πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου που θα άλλαζε την πραγματικότητά μου. Να ασχοληθώ με την αυτογνωσία και να περάσω το κατώφλι της Σφαιρικής Αντιληπτικότητας .

Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης μιας ουσιαστικής και γεμάτης  νόημα ζωής , ισορροπίας της οικογενειακής μου ζωής αλλά και της ενασχόλησης πιο στοχευμένα με αυτά που αγαπούσα. Την γνώση , τα παιδιά και την οικογένεια. Αποφάσισα να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Ειδική Αγωγή, στο Life Coaching for Kids , young adulds and families και στην Σχολική Ψυχολογία.

Σήμερα κατοικώ στην Ελευσίνα , είμαι εξειδικευμένη Σύμβουλος της Σφαιρικής Αντιληπτικότητας

και κάνω ομάδες εφήβων και Σχολές Γονέων. Είμαι μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων και μέλος του Hellenic Institute of Coaching Ελλάδος και Κύπρου .

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ