Δουλεύω,δουλεύω,δουλεύω… άρα λογικά ΖΩ

4075

Μεγάλωσα σε μια μικροαστική οικογένεια. Ο πατέρας με μεγάλη διαφοράς ηλικίας από τη μητέρα, παντρεύτηκαν από προξενιό.

Η μητέρα στο σπίτι και  ο πατέρας……. Παντού. Δουλειά, ποτό και ποδόγυρος.

Φωνές στο σπίτι.

Εγώ σαν πιο μεγάλη βοηθούσα και αργότερα, βάση προγράμματος, έπιασα  δουλειά “για να φτιάξω την προίκα μου”.

Για σχολείο μετά το δημοτικό ούτε λόγος.

Πέρασαν τα χρόνια, παντρεύτηκα, “είχα και την προίκα”, έκανα οικογένεια και έμεινα στο σπίτι, επάγγελμα οικιακά όπως τα ορθά πρότυπα της εποχής.

Ο άντρας μου καλός, δουλευτής δεν μας έλειπε τίποτα σε μένα και τα παιδιά.

Αλλά  ΕΦΥΓΕ νωρίς στα 32 του και εγώ στα 27 μου, να κλείνω την πόρτα της ζωής μου.

Ξεκίνησα να δουλεύω, να δουλεύω, να δουλεύω ,να δουλεύω…. ούτε κι εγώ δεν ξέρω σε πόσους δούλεψα.

Τα παιδιά μεγάλωσαν, σπούδασαν, έφυγαν…. άνοιξαν τα φτερά τους.

Εγώ πίσω, μόνη μου, περιορισμένη όλα αυτά τα χρόνια με όλα….. και περισσότερο για το τι θα πει ο κόσμος.

Στα 45 μου βγήκα για πρώτη φορά, βράδυ με φίλους για ποτό.

Ήμουν σαν τη μύγα μες στο γάλα.

Σιγά σιγά έκανα παρέες, άνοιξα τον κύκλο γνωριμιών μου και ένα Σαββατόβραδο ένας άντρας με κοίταξε έντονα…

Δεν τον ήξερα… αλλά ήθελα τόσο πολύ να τον ξέρω. Ένιωσα  ζωντανή, ότι αξίζω  κάτι, ένιωσα ότι θέλω ένα αντρικό χέρι να μ’ ακουμπήσει και έναν άντρα μετά από τόσα χρόνια να με πάρει στην αγκαλιά του.

Και η αγκαλιά αυτή άνοιξε και μπήκα μέσα.

Το ρομπότ που ήταν η γυναίκα που ήμουν μέχρι τότε ζωντάνεψε. Το αίμα κύλησε στις φλέβες μου.

Ξαφνικά ένιωσα ανάλαφρη.

Βρεθήκαμε, ξαναβρεθήκαμε, πήγαμε για φαγητό, πήγαμε εκδρομές.

Γελάσαμε, δεν θα ξεχάσω ποτέ, πόσο γελάσαμε ……Ένιωσα σαν να ζω τη δεύτερη εφηβεία μου.

Μια μέρα…… σε κάποιο από τα ταξίδια που κάναμε για να βρεθούμε με κάλεσε στο σπίτι του.

Αυτό δεν ήταν σπίτι εργένη, αυτό ήταν σπίτι οικογένειας.

Απόρησα και τον ρώτησα για να μου απαντήσει ανάλαφρα… ΟΧΙ.

Μπορεί να ήμουν ερωτευμένη, μπορεί να φερόμουν μαζί του σαν έφηβη αλλά οι εμπειρίες ζωή μου, μου δημιούργησαν την ανάγκη να ψάξω λίγο.

Ανοίγοντας την ντουλάπα σ ένα από τα μπάνια του σπιτιού είδα τρία  γιογιό…..τρία ,ούτε ένα, ούτε δυο, ΤΡΙΑ!

Χαζή δεν ήμουν… μάλλον μ άρεσε στην περίπτωση του , να παριστάνω τη χαζή.

Τον ρώτησα και μου απάντησε πια… την αλήθεια.

Είχε οικογένεια τρία παιδιά σε κοντινές ηλικίες με την γυναίκα του έγκυο στο τέταρτο.

Όλα τακτοποιημένα στη ζωή του, όλα τακτοποιημένα στο μυαλό του.

Ξαναγύρισα αυτόματα στα 27 μου ,τότε που για άλλη μια φορά η  πόρτα στη ζωή μου είχε κλείσει με θόρυβο.

Αλήθεια τι περίμενα; Τι ήθελα;

Πέρα από τα παιδιά μου ποτέ δεν είχα κάτι για πολύ καιρό.

Γύρισα στο σπίτι  .

Δούλευα, δούλευα, δούλευα , δούλευα.

Τηλέφωνα, μηνύματα …. Εγώ σιωπή    , εγώ με την απορία.

Τύψεις  απέναντι στην οικογένεια του καμία;

Όχι σ’ εμένα…….. σ’ εμένα αλήθεια τι;

Εγώ αλήθεια υπάρχω;

Δουλεύω, δουλεύω, δουλεύω… άρα λογικά ΖΩ.

Νίκη

http://www.alithinesgynaikes.gr


 

Θέλεις να μας μιλήσεις; Κι εμείς! Άφησε το σχόλιο σου, στείλε μας e-mail με την ιστορία σου στο [email protected] ή βρες μας, στη σελίδα μας στο facebook alithinesgynaikes.

To alithinesgynaikes εγγυάται για την προστασία των προσωπικών σου δεδομένων και σε διαβεβαιώνει ότι, η ταυτότητά σου, θα παραμείνει μυστική.

Στοιχεία της ιστορίας έχουν αλλαχθεί για ευνόητους λόγους και τα πρόσωπα της φωτογραφίας δεν απεικονίζουν τα πραγματικά.

Σχόλια προσβλητικά και επιθετικά δεν θα δημοσιεύονται.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στους όρους χρήσης μας εδώ.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.