Ήμουν μεγάλη, όχι βέβαια σαν την Πελοπόννησο

6418

Παντρεύτηκα μεγάλη.

Μεγάλη!!! Όχι βέβαια σαν την Πελοπόννησο.

Έτσι τα φέρε η ζωή.  Σύμπτωση καθαρή. 

Ίσως αυτό να ήταν το κάρμα μου.

Είχα τη δουλειά μου, τα ταξίδια μου, την καλή μου τη ζωή.
Ο έρωτας άργησε να έρθει στη ζωή μου, αλλά μια και άργησε, πέτυχε που λένε.
Αμέσως μετά το γάμο, προσπαθήσαμε για παιδί.
Και ναι, σταθήκαμε τυχεροί.
Στην πρώτη επέτειο του γάμου μας, είχαμε και ένα όμορφο κοριτσάκι.
Ζορίστηκα λίγο με το παιδί, το σπίτι, τη δουλειά, ήμουν και λίγο καλομαθημένη, αλλά τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, μια χαρά τα κατάφερνα.

Στα δίχρονα της κόρης μας, ήμουν έγκυος για δεύτερη φορά.

Δεν ήμουν πρωτάρα πια, ένιωθα ειδήμων, είχα πείρα, εμπειρία στο θέμα εγκυμοσύνη και εφόσον είχαν πάει όλα καλά στο πρώτο, ούτε πέρασε από το μυαλό μου, κακή σκέψη για το δεύτερο.
Ασφαλής με τις «γνώσεις» μου και περήφανη με την κοιλίτσα μου και το μωρό από το χεράκι.
Άργησα να πάω στο γιατρό και όταν πήγα… εκεί με περίμενε και η «Πελοπόννησος».
Ήμουν μεγάλη σε ηλικία κινδύνου, ήδη από το πρώτο μωρό.
Μπορεί τυχερή, αλλά μεγάλη.
Και δυστυχώς η διάγνωση ήταν δυσάρεστη, πολύ δυσάρεστη.
Υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις για σύνδρομο, αλλά έπρεπε να περιμένω έναν ολόκληρο μήνα για ολοκληρωμένο προγεννητικό έλεγχο.

Προσγειώθηκα στη γη με τρύπιο αλεξίπτωτο και έκανα μάλιστα και μεγάλο θόρυβο.

Τρόμος, τρόμος, έβλεπα την κοιλιά να μεγαλώνει και φοβόμουν το χειρότερο.
Πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα αρνητικές σκέψεις.
Δυστυχώς ο μήνας πέρασε, πήρε το μωρό μου για κάτι ακραίο που ούτε το είχα ακούσει μέχρι τότε. Ένα σπάνιο σύνδρομο λόγω… «Πελοποννήσου».
Κοιτούσα το κοριτσάκι μου στα μάτια, το αγκάλιαζα, ένιωθα τη ζεστασιά του και μέσα από τα αθώα αυτά μάτια… πείσμωσα.
Είπα στον εαυτό μου : «θα τα καταφέρεις».
Με την αγάπη και συμπαράσταση του άντρα μου.

Ναι τα  καταφέραμε.

Ξανά εγώ έγκυος, 1,5 χρόνο μετά.
Και μετά το σκληρό πάθημα, που μου έγινε το χειρότερο μάθημα της ζωής μου, προνόησα. Άρχισα από νωρίς τις επισκέψεις στους γιατρούς, τις εξετάσεις, τους ελέγχους και…

ΝΑΙ είμαστε πάλι τυχεροί … ήμουν πάλι τυχερή.

Το είπα και στην αρχή

«Ήμουν μεγάλη, όχι βέβαια σαν την Πελοπόννησο».

Ότι θέλουμε πολύ, σ’ ότι δίνουμε με τη σκέψη μας, με την προσευχή μας δύναμη,
ότι καλούμε με το μυαλό μας, ΕΡΧΕΤΑΙ, από το Θεό, από Το Σύμπαν, από όπου πιστεύει περισσότερο ο καθένας.

Πάντως έρχεται.

Σήμερα είμαι μια ευτυχισμένη μαμά μιας κόρης και ενός γιου.
Είμαι μεγάλη, αλλά δεν αγαπώ τα παιδιά μου λιγότερο, δεν τους προσφέρω λιγότερα, δεν παίζω μαζί τους λιγότερο.

Είμαι μεγάλη όσο και μεγάλη είναι η αγάπη που τους έχω.

Είμαι μεγάλη αλλά σκέφτομαι καμιά φορά και γελάω :
Γεια σου «
Πελοποννήσο» αγάπη μου.

http://www.alithinesgynaikes.gr


Θέλεις να μας μιλήσεις; Κι εμείς! Άφησε το σχόλιο σου, στείλε μας e-mail στο [email protected] ή βρες μας, στη σελίδα μας στο facebook alithinesgynaikes.

To alithinesgynaikes εγγυάται για την προστασία των προσωπικών σου δεδομένων και σε διαβεβαιώνει ότι, η ταυτότητά σου, θα παραμείνει μυστική.

Στοιχεία της ιστορίας έχουν αλλαχθεί για ευνόητους λόγους και τα πρόσωπα της φωτογραφίας δεν απεικονίζουν τα πραγματικά.

Σχόλια προσβλητικά και επιθετικά δεν θα δημοσιεύονται.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στους όρους χρήσης μας εδώ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.