Χωρίσαμε και είμαι έγκυος

1194

Γεια σας, είμαι η Μαρία 20 ετών. Είμαι σε μια σχέση εδώ και ένα χρόνο  και χωρίσαμε μετά την Πρωτοχρονιά. Αυτός είναι 33 ετών. Τον γνώρισα σε ένα γάμο κοινού μας γνωστού. Δεν ταιριάξαμε κατευθείαν μετά από πολύ επιμονή δικιά του όμως, ήμασταν μαζί. Αυτός έμενε Αθήνα  εγώ Γιάννενα σπούδαζα. Έκανα μεταγραφή και ήρθα Αθήνα.

Αυτός έταζε γάμους παιδιά και έτσι μου ζήτησε να μείνουμε μαζί, γνώρισα τους δικούς του και αυτός τους δικούς μου, είχαμε πολύ καλές σχέσεις όλοι μεταξύ μας.

Τα Χριστούγεννα τα έκανε μαζί μου και έτσι φέτος ήθελε να τα περάσει με τους δικούς του. Αν και του γκρίνιαζα μετά δεν επέμεινα πολύ. Κάνανε Χριστούγεννα με την οικογένεια του ανταλλάξαμε δώρα και έφυγα για πρωτοχρονια με την οικογένεια μου. Ήταν πολύ γλυκός μαζί μου ήθελε να μου κάνει και τα εισιτήρια για το γυρισμό ώστε να μη μείνω πολλές μέρες μακριά.

Γυρνώντας Αθήνα βρίσκομαι αντιμέτωπη με τη μάνα του στην οποία δεν είπαμε οτι πήραμε σκύλο. Με έβρισε μου μίλησε άσχημα και αυτός κουβέντα. Το σπίτι που μέναμε είναι στο όνομα της μαμάς του πράγμα που δε γνώριζα για αυτό άλλωστε και πήραμε σκύλο. Αυτή έχει ένα ήδη δικό της σκύλο στο σπίτι που μένει μόνη της. Μέσα σε άλλα αυτά έχω και μια εγκυμοσύνη στη μέση.

Αυτός μου ζήτησε χρόνο και μου είπε ότι δε θα χωρίσουμε απλά θα βρισκόμαστε όπως στις αρχές που κάναμε τις βόλτες μας  και θα είναι όλα τέλεια μετά από μια εβδομάδα. Βρεθήκαμε μια μέρα μέσα σε όλη τη βδομάδα αλλά μιλάγαμε κανονικά. Αυτός έφυγε για ένα ταξίδι λόγω δουλειάς και γυρνώντας μου είπε χωρίζουμε. Δεν μου εξήγησε ποτέ το λόγο και έτσι απλά εξαφανίστηκε και από όσο έχω καταλάβει μένει ακόμα με τη μαμά του που του έκανε την άρρωστη από τότε που ξεκίνησαν όλα αυτά.

Για το παιδί ούτε λόγος, βέβαια θα το κρατήσω δεν μου φταίει αυτό σε τπτ. Αυτός όμως δεν πιστεύει τπτ αν και του είπα να έρθει μαζί μου στο γιατρό.

Τι να κάνω πως να τον προσεγγίσω;

Μαρία

Αγαπημενότατη Μαρία μου,

Καταρχάς να ξέρεις ότι τα νοηματικά σου άλματα μου θυμίζουν εμένα μεθυσμένη να μιλάω για τους πρώην μου. Ξεκινάω να τους διαολοστέλνω και δεν καταλαβαίνει κανείς πώς ξεκινώντας να βρίζω τη μάνα του ενός πρώην καταλήγω να καταριέμαι τον κολλητό του άλλου. Τέλος πάντων.

Γλυκυτάτη μου η αλήθεια είναι ότι έχω κι εγώ απορίες. Όπως ας πούμε γιατί βιάστηκες τόσο πολύ να μπλέξεις στα «ζόρια» από τόσο μικρή. Σκυλιά, παιδιά, και μάλιστα σε μια σχέση που δεν έχει καν κλείσει ένα χρόνο. Εδώ αγάπη μου για να πάρουμε ένα παντελόνι τρώμε μισή μέρα σε ένα μαγαζί, κι εσύ πρόλαβες και βρήκες τον άντρα της ζωής σου στα είκοσι;

Και φυσικά και αποκλείω το να ήσουν τόσο τυχερή και να τον βρήκες νωρίς, αφού (κι αυτό στο λέει η Σουσού σου εκ πείρας), δεν υπάρχει ονειρεμένος άντρας ο οποίος είναι μαμάκιας. Και δεν ‘πα να έχει όλα τα υπόλοιπα καλά του κόσμου. Αν όντως έχει επιλέξει εσένα, τότε ξέρει να βάζει και τη μάνα του την ίδια στη θεσούλα της, κι αν αυτή αρρωστήσει, τη φροντίζει αλλά χωρίς να της επιτρέπει να παρεμβαίνει.

Το θέμα σου δεν είναι το πώς θα τον προσεγγίσεις, γιατί απλά δεν πρέπει να τον προσεγγίσεις. Δική του δουλειά είναι. Όχι επειδή σε αγαπά, γιατί αυτό προφανώς και είναι υπό αμφισβήτηση, αλλά επειδή φέρεις το παιδί σας μέσα σου, κι αφού δεν πρόσεχε το πουλάκι του και προέκυψε εγκυμοσύνη την οποία εσύ θες να συνεχίσεις, θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Όχι τίποτε άλλο, κρίμα να τρέχει η μανούλα που είναι και αρρωστούλα μάρτυρας στα δικαστήρια. Και πού θα αφήσει και το σκύλο;

ΥΓ1: Αν ήσουν λίγο μεγαλύτερη, θα σου έλεγα το κλασικό «άργησες αλλά το πέτυχες το τεφαρίκι». Αλλά τι να σου πω που είσαι είκοσι χρονών λουλούδι;

ΥΓ2: Στην ηλικία σου νομίζεις ότι ο άντρας σε υπερασπίζεται όταν κάποιος σε καμακώνει στα μπαρ και πηγαίνει και τσακώνεται μαζί του. Όταν έρθεις στη δική μου θα έχεις μάθει ότι η πραγματική υπεράσπιση γίνεται όταν «στην πέφτουν» η μάνα του, η αδερφή του, η κολλητή του. Εκεί θα τον δεις πόσο άντρας είναι.

ΥΓ3: Και πάλι επειδή είσαι μικρούλα, πρόσεχε αυτό το «βέβαια θα το κρατήσω, δε μου φταίει αυτό σε τίποτα», γιατί είναι δίκοπο μαχαίρι. Όπως δε σου φταίει σε τίποτα όπως το εννοείς εσύ, έτσι δε θα φταίει και σε τίποτα αν έρθει στη ζωή και δεν έχεις τη δυνατότητα να του προσφέρεις τα απαραίτητα. Το παιδί είναι τεράστια ευθύνη, μην το μπερδέψεις με το σκύλο σας που ήθελε μόνο φαί και χέσιμο. Και σε αυτή την ευθύνη, μη συνυπολογίζεις το μερίδιο του πατέρα του, άκου με που σου λέω. Αν απ’ την άλλη τα ‘χεις σκεφτεί κι είσαι σίγουρη πως μπορείς, τότε σου βγάζω πρώτη το καπέλο.

Φιλιά στα μούτρα,

Η Σουσού σου.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/

 

το είδαμε στο :http://singleparent

 

http://www.alithinesgynaikes.gr

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.