Λιλή Βασιλάκη-Δαφερέρα ποιήτρια ,πεζογράφος, μάνα,σύζυγος ….μια Αληθινή Γυναίκα

1456
Η Λιλή Βασιλάκη- Δαφερέρα , ασχολείται  με διάφορα, δεν της αρέσει να είναι στατική!
Τώρα είναι σε δυο συλλόγους, εθελοντικά πάντα,
Στο σύλλογο αιμοδοτών Νάξου, μέλος στο συμβούλιο και
στο  Ίδρυμα Στήριξης Κέντρου Υγείας Νάξου.
Συνταξιούχος ΟΤΕ , από τη θέση της  τηλεφωνήτριας.
Έχει δουλέψει Μύκονο και Νάξο.
Είναι παντρεμένη, έχει τρία παιδιά καλά και νιώθει τυχερή!
Γεννήθηκε στη Σύρο , όπου τελείωσε και το λύκειο.
Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές και τώρα γράφει ένα πεζό, που την έχει απορροφήσει στην κυριολεξία.
Το κείμενο που θα διαβάσετε συμπεριλαμβάνεται στο τρίτο της βιβλίο και αναφέρεται στο πως  το εμπνεύστηκε…

“Με λίγες μόνο λέξεις δεν μπορείς να πεις, πως γίνεσαι ποιητής-συγγραφέας...όταν η φύση, η ζωή, ο πόνος, η χαρά, η δυστυχία, η αδικία, η αγάπη αλλά και ο έρωτας σε προκαλούν καθημερινά…
για όλα υπάρχει μια αιτία, μια αφορμή και ξεκινάς.
Κάποιο απριλιάτικο πρωινό, σαν ήμουνα παιδούλα, μαγεύτηκα από την ομορφιά της φύσης!
Είχε ντυθεί στα κόκκινα. Εκατομμύρια παπαρούνες στόλιζαν την φορεσιά της… μέσα σε μια νυχτιά την κέντησε και το πρωί την φόρεσε. Μαγικό!
Ήθελα τόσο να περιγράψω αυτήν την φορεσιά…
Όταν το φως του ήλιου της πατρίδας σου είναι τόσο λαμπερό, σαν στρέψεις το βλέμμα ψηλά, κοιτάς το απέραντο γαλάζιο και η ψυχή γαληνεύει!
Όταν γεννιέσαι με τα πεύκα και μεγαλώνεις μαζί τους και το ρετσίνι σου φτιάχνει στην ψυχή αρώματα,
όταν το κύμα ψιθυρίζοντας πλέκει δαντέλες στ’ ακρογιάλια,
όταν ο έρωτας σε καλεί…
όταν …όταν..τα ζεις όλα αυτά, θες να τα υμνήσεις
και τότε γίνεσαι ποιητής!
Έζησα έντονα παιδικά χρόνια…όλα τα ρόδα και τ’αγκάθια της ψυχής ζητούσαν λύτρωση…δεν ήθελαν να ζουν εγκλωβισμένα στα στενά όρια του μυαλού και θέλησαν να γίνουν στίχοι για να μην πεθάνουν ποτέ!”
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ερμούπολη Σύρου, συντροφιά με την φύση!…Τώρα ζω στην Νάξο, που αγαπώ εξίσου με την γενέτειρα πατρίδα μου!
Κάθε νησί έχει τις δικές του ξεχωριστές ομορφιές.
Στην Νάξο εργάστηκα στο Δημόσιο, έκανα οικογένεια και ζω ειρηνικά.
Όταν η ζωή σου δίνει δώρα, απλώνεις τα χέρια και τα παίρνεις και τότε γεννιέται η ομορφιά της!
Αυτήν την ομορφιά δεν την κρατώ μόνο για μένα θέλω να την μοιράζομαι!
“Οι αναδύσεις” η πρώτη ποιητική μου συλλογή και η δεύτερη
“τα ίχνη του αδάμαστου λόγου” καθώς και  η τρίτη μου έκδοση με τίτλο
“Αέναεες του νου διαδρομές”
12642515_666843020121724_9175648513536467425_n
μαρτυρούν της ψυχής και του νου τις αλήθειες…

Και επίσης ένα ποίημα από τα περιεχόμενα του τρίτου μου βιβλίου.
“Σαν λεπτοδείχτης η ζωή, Σαν λεπτοδείχτης η ζωή γυρνά, σφαίρα, στο εκκρεμές του κόσμου.
Σαν μια ανάσα, η νιότη προσπερνά, μια δρασκελιά, μια υποψία δρόμου.
Σαν σκόνη σβήνει, θάβεται, στην λησμονιά του χρόνου…
Τι να προλάβει;
τι να πει;
Σε μια στιγμή μονάχα τι να ζήσει;
Αφού στο άψε-σβήσε αστραπή, ως φως, για λίγο μένει;
Σαν το κερί που η φλόγα του πεθαίνει;
Συλφίδα, αδύναμη, ισχνή, στα γηρατειά, αχνός που φθίνει
Σαν σκοτεινιά ο θάνατος την παίρνει καταπόδι.
Σαν την βροντή, π’ ακολουθεί, με μιαν στεντόρεια φωνή, την τροχιά την σύντομη της κόβει…
Τριγμοί, χαμός, αλαλαγμοί, σαν ξεψυχάει το βιός της.
Τα σήμαντρα ηχούνε πένθιμα.
Η θλίψη τους βροχή, θρηνούν για τον χαμό της.
Έτσι με βιάση μοναχή, αέρας , έρχεται στην γη, μονάχη, έρημη, χαμένη, σ’άλλη ζωή πηγαίνει…”
10600492_346751285487483_7178601613635084328_n

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.