Διεθνής ημέρα μη βίας: Ας βγάλουμε κάθε μορφή βίας από τις ζωές των παιδιών μας!

3497

Η Διεθνής Ημέρα Μη-Βίας εορτάζεται στις 2 Οκτωβρίου, ημέρα των γενεθλίων του Μαχάτμα Γκάντι, ηγέτη του Ινδικού κινήματος ανεξαρτησίας και πρωτοπόρου της φιλοσοφίας και της στρατηγικής της μη-βίας. Κατοχυρώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη με Ψήφισμα της 15ης Ιουνίου του 2007, ως μια ευκαιρία για να περάσει το μήνυμα της μη-βίας, συμπεριλαμβανομένου του τομέα της εκπαίδευσης και της ευαισθητοποίησης του κοινού για την εξασφάλιση ενός πολιτισμού ειρήνης, ανεκτικότητας, κατανόησης και μη-βίας.

Ο Μαχάτμα Γκάντι (1869-1949) υπήρξε σημαίνουσα μορφή του εθνικού κινήματος για την ανεξαρτησία της Ινδίας από την Μεγάλη Βρετανία και εμπνευστής της παθητικής αντίστασης (πολιτικής ανυπακοής) και της μη χρήσης βίας έναντι των καταπιεστών.

Σύμφωνα με στοιχεία της Unisef  (Σεπτέμβριος 2015) κάθε 5 λεπτά ένα παιδί πεθαίνει εξαιτίας της βίας. 

Κάθε ημέρα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα τα πιο ευάλωτα, βρίσκονται αντιμέτωπα με οδυνηρές εμπειρίες. Είναι θύματα βασανιστηρίων, σεξουαλικής και σωματικής βίας, συναισθηματικής κακοποίησης, παραμέλησης και άλλων ειδεχθών πράξεων, συχνά στα χέρια των ανθρώπων που υποτίθεται ότι τα προστατεύουν. Η βία κατά των παιδιών, ιδιαίτερα η σεξουαλική βία, αφήνει βαθιά, ανεξίτηλα σημάδια, που τα συνοδεύει και μετά την ενηλικίωσή τους.

Το κόστος της βίας ξεπερνά το κάθε παιδί και οικογένεια ξεχωριστά, διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό, υπονομεύει τη σταθερότητα, αναχαιτίζει την πρόοδο και έχει καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομίες. Πολύ συχνά, η βία είναι αόρατη και καλύπτεται από σιωπή. Πρέπει να μιλήσουμε ανοικτά, να την καταστήσουμε ορατή, και να κινητοποιηθούμε ώστε να τερματιστεί. Όλοι μαζί, μπορούμε να βάλουμε ένα τέλος στην εκτεταμένη βία που αφήνει εκατομμύρια παιδιά ανασφαλή μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, τα σχολεία και τις κοινότητές τους.

  • Κάθε πέντε λεπτά ένα παιδί πεθαίνει εξαιτίας της βίας.
  • Σε παγκόσμιο επίπεδο, υπολογίζεται ότι 230 εκατομμύρια παιδιά ζουν σήμερα σε χώρες και περιοχές που πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις.
  • Περίπου 120 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 20 ετών σε όλο τον κόσμο (περίπου το 1 στα 10) έχουν υποστεί βιασμό ή έχουν βιώσει την εμπειρία άλλων εξαναγκαστικών σεξουαλικών πράξεων.
  • Μόνο το 2012, οι ανθρωποκτονίες στοίχισαν τη ζωή σε σχεδόν 95.000 παιδιά και εφήβους έως 19 ετών – σχεδόν ένα στα πέντε όλων των θυμάτων ανθρωποκτονίας τη χρονιά αυτή.
  • Σχεδόν το ένα τέταρτο των κοριτσιών ηλικίας 15 έως 19 ετών σε όλο τον κόσμο (σχεδόν 70 εκατομμύρια) μαρτυρούν πως έχουν εκτεθεί σε κάποιας μορφής σωματική βία από την ηλικία των 15 ετών.
  • Ένα στα τρία κορίτσια στην εφηβεία ηλικίας 15 έως 19 ετών σε όλο τον κόσμο (84 εκατομμύρια) υπήρξαν θύματα κάποιας μορφής συναισθηματικής, σωματικής ή σεξουαλικής βίας από τους συζύγους ή τους συντρόφους τους σε κάποια στιγμή της ζωής τους.
  • Περίπου 6 στα 10 παιδιά ηλικίας μεταξύ 2 και 14 ετών σε όλο τον κόσμο (σχεδόν ένα δισεκατομμύριο) υποβάλλονται σε σωματική τιμωρία από τους κηδεμόνες τους σε τακτική βάση.

Στοιχεία για την Ελλάδα που περιλαμβάνονται στην έκθεση επισημαίνουν ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των 39 χωρών που απαγορεύουν τη σωματική τιμωρία των παιδιών σε κάθε περιβάλλον καθώς και στο σπίτι (2006). Όμως επισημαίνουν επίσης την εξάπλωση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού (bullying) που παρουσιάζει οξεία άνοδο στη χώρα μας με το ποσοστό των παιδιών που παραδέχονται ότι άσκησαν εκφοβισμό σε άλλα παιδιά στο σχολείο τουλάχιστον μια φορά στους προηγούμενους 2 μήνες να ανέρχεται σε 27% μεταξύ των 11χρονων και να φθάνει στο 51% μεταξύ 15χρονων. Επιπλέον, η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά σωματικών συμπλοκών μεταξύ αγοριών-κοριτσιών στην εφηβεία (51%).

Όσον αφορά την ενδοσχολική βια, τείνουμε να ορίσουμε ως bullying και το παραμικρό επεισόδιο μέσα σε κάθε σχολείο…

Έτσι όμως τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο!

Ας κρατήσουμε τρεις λέξεις κατά νου: εσκεμμένη, απρόκλητη, επαναλαμβανόμενη.
Τα επίθετα αυτά περιγράφουν ένα ικανοποιητικό πλαίσιο για μια τέτοια πράξη.
Δεν αρκεί να γίνει κάτι μια φορά (όλα τα παιδιά τσακώνονται, δεν πειράζει), δεν αρκεί όταν υπάρχει κάποιος λόγος (όλα τα παιδιά μαλώνουν, διαφωνούν, δεν πειράζει), δεν αρκεί όταν κάτι γίνει κατά λάθος (όλα τα παιδιά κάνουν λάθη, δεν πειράζει). Είναι όμως ανησυχητικό όταν μια πράξη, μια συμπεριφορά εκδηλώνεται συστηματικά, εσκεμμένα και επαναλαμβανόμενα, δηλαδή με σχέδιο και στόχο και ένα σκοπό! Αυτό είναι βίαιο….

Προσπαθώντας να αιτιολογήσουμε το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας, νομίζω πας είναι απαραίτητο να σταθούμε στα σημεία των καιρών.

Βία παντού! Βία στην τηλεόραση, βία στα παιχνίδια, βία στην κοινωνία (πολιτική, οικονομική, ρατσιστική κ.α.), βία ανάμεσα στα κράτη και τους λαούς… Μην απορούμε με τα παιδιά, τα παιδιά αντιγράφουν τους μεγάλους, τα παιδιά αναπαράγουν αυτό που βιώνουν γύρω τους και γύρω τους συχνά αντί για ειρήνη και ευτυχία αντιμετωπίζουν βία και δυστυχία. Δυστυχώς… Βία ανταγωνισμός, έλλειψη δικαιοσύνης, γενικότερα αυτό που θα λέγαμε αντικοινωνικές συμπεριφορές: ας μην απορούμε με τα παιδιά.

Κατά συνέπεια, αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε είναι να διαφοροποιηθούμε εμείς ως ενήλικες. Να αλλάξουμε πρώτα εμείς, πρώτα σε ενδοοικογενειακό και έπειτα σε ενδοσχολικό επίπεδο τις συμπεριφορές και τις συνήθειές μας, τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Να μάθουμε να συζητάμε αντί να καβγαδίζουμε, να συνεργαζόμαστε και όχι να ανταγωνιζόμαστε, να βοηθάμε και να στεκόμαστε αλληλέγγυα στους συνανθρώπους μας, να προσφέρουμε αντί να προσπερνάμε… Φανταστείτε μια οικογένεια, ένα σχολείο, μια γειτονιά, μια κοινότητα με τέτοια (ως επί των πλείστων) χαρακτηριστικά… Σας έρχονται στο νου φωνές και φασαρίες ή χαμόγελα και ωραίες στιγμές;

Babyradio

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.