Ο Γιάννης Κουζηνός και η οικογένειά του προσπαθούν να ‘δραπετεύσουν’ απ’ τη Βενεζουέλα.

1149

Το κλισέ λέει πως συνήθως ακόμα και οι πιο σφοδροι πολέμιοι του καπιταλισμού, όταν πρόκειται να μεταναστεύσουν επιλέγουν γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους χώρες όπως είναι η Γερμανία, η ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία…

Κάποιος που επέλεξε την Βενεζουέλα, βρίσκεται σήμερα σε δύσκολη θέση και οι φίλοι του απ’ την Ελλάδα κάνουν μια crowdfunding καμπάνια για να μπορέσει να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα (της κρίσης), τη στιγμή που οι περισσότεροι Έλληνες ονειρεύονται να φύγουν.

Διάβασα στου Στέλιου Παλλα (που ζει στην Washington):

«Σ’ όλη μου την ζωή βασίστηκα και στην καλοσύνη των ξένων. Ακόμη και εδώ στις ΗΠΑ έτρεξαν άνθρωποι για μένα, που δεν με ήξεραν. Ο συγχωρεμένος ο παππούς μου πάντα έλεγε στον αδερφό μου και μενα ότι όσο προσφέρεις τόσο θα λάβεις. Και πιστέψτε με, ισχύει. Όλα πήγαν καλά. Δεν θα το ελέγα, ότι βοήθησα τον Γιάννη, που τον ξέρω μόνο από το FB, για να μπορέσει να φύγει από την κόλαση που δημιούργησαν κάποια ανθρωπόμορφα τέρατα στην Βενεζουέλα, αλλά τώρα πρέπει να το κάνω καθώς μπορεί να ακολουθήσουν και άλλοι. Ο Θέος μαζί σου, Γιάννη! 🙂

 

1093518_screenshot_-2-png_7

Η ιστορία του Γιάννη και της οικογένειάς του βρίσκεται στην κατηγορία GENEROSITY (γενναιοδωρία) της γνωστής πλατφόρμας χρηματοδότησης INDIEGOGO και εκεί μπορεί κανείς να τους βοηθήσει.

Διαβάζουμε λοιπόν:

Ο φίλος μας ο Γιάννης Κουζηνός, η γυναίκα του Μιλάγκρος και η κόρη τους Βικτώρια είναι εγκλωβισμένοι στην κόλαση της Βενεζουέλας. Δίνουν κάθε μέρα έναν σκληρό (αφάνταστο για εμάς) αγώνα για ένα ποτήρι γάλα ή ένα κομμάτι ψωμί. Ο Γιάννης πήγε στη Βενεζουέλα γεμάτος όνειρα και ελπίδα αλλά εγκλωβίστηκε σε ένα σύστημα που εκμηδένισε την περιουσία τους (ένα μικρό διαμέρισμα) και έκανε οικονομικά αδύνατη κάθε σκέψη για απόδραση.

Ο Γιάννης Κουζηνός γράφει τακτικά στο liberal.gr και στο Facebook για την κατάσταση στη Βενεζουέλα. Οι ανταποκρίσεις του ήταν αρχικά γεμάτες ελπίδα και πείσμα, ωστόσο με τον καιρό η ελπίδα και το πείσμα υποχώρησαν και επικράτησε ο αγχώδης αγώνας για την καθημερινότητα, η αγωνία για την επιβίωση και ο φόβος για τον εμφύλιο.

Ο φίλος μας ο Γιάννης Κουζηνός, η γυναίκα του Μιλάγκρος και η κόρη τους Βικτώρια είναι εγκλωβισμένοι στην κόλαση της Βενεζουέλας. Δίνουν κάθε μέρα έναν σκληρό (αφάνταστο για εμάς) αγώνα για ένα ποτήρι γάλα ή ένα κομμάτι ψωμί.

Εμείς, οι αναγνώστες και φίλοι του Γιάννη, είτε διαδικτυακοί, είτε πραγματικοί, χρειάζεται τώρα (σήμερα!) να τον βοηθήσουμε. Ζητάμε και την βοήθεια κάθε τρίτου ώστε αυτή η υπέροχη οικογένεια να μπορέσει να κλείσει τις υποθέσεις της στη Βενεζουέλα, να ασφαλίσει επαρκώς το διαμέρισμά τους εκεί, να πληρώσει τα πανάκριβα εισιτήριά τους για 3 άτομα, 4 σκυλιά και 2 γατιά (που κανείς τους δεν θέλει να εγκαταλείψει απροστάτευτα εκεί), και να έχει την βεβαιότητα οτι θα επιβιώσει εδώ για τουλάχιστον 6 μήνες έως ότου τα πράγματα μπούνε σε μια φυσιολογική πορεία.

Θέλουμε να μπορούν να αγοράσουν γάλα χωρίς να περιμένουν 12 ώρες στην ουρά, να πηγαίνουν σπίτι και το ασανσέρ να λειτουργεί, να έχουν λεφτά για τα τετράδια της κόρης τους, να μπορούν να την πηγαίνουν για ύπνο λέγοντάς της παιδικές ιστορίες, απελευθερωμένοι από την αγωνία.

Όσοι μπορείτε, βοηθήστε όσο μπορείτε. Είτε 10 , είτε 100, είτε 1000 €, είναι όλα καλοδεχούμενα γιατί μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη και λόγω της αδυναμίας οποιασδήποτε άλλης στήριξης (πχ οικογένεια, ιδιόκτητη κατοικία, επαγγελματικές γνωριμίες), καταλήξαμε στο οτι το ποσό που πρέπει να συλλέξουμε είναι περίπου 30.000 USD.

Όλοι όσοι βοηθήσουν θα είναι προσκεκλημένοι σε ένα γλέντι απελευθέρωσης που θα οργανωθεί εν καιρώ. Σας ευχαριστώ για την συμπαράστασή σας εκ μέρους μου αλλά κυρίως εκ μέρους των Γιάννη, Μιλάγκρος, Βικτώριας.

*Μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης του άρθρου που διαβάσατε είχαν συγκεντρωθεί μέσα σε 15 ώρες 2,622 δολάρια από 37 ανθρώπους.

UPDATE: Σχετικά με το ποσό, ο διοργανωτής του fundraising Ηλίας Όμικρος (Ilias Papanikolaou), διευκρινίζει ότι είναι ενδεικτικό. Μαθαίνουμε ότι ο κ. Κουζηνός του ζήτησε να το κατεβάσει αλλά δεν παρέχεται αυτή η δυνατότητα.

Γράφει ο διοργανωτής: Επειδή υπήρξαν εύλογες και καλοπροαίρετες ενστάσεις για το ύψος του ποσού και αν αυτό τελικά επιτευχθεί ή αν σε άλλη περίπτωση θα επιστραφούν στους δωρητές όσα λεφτά συγκεντρωθούν, βάζω κατά μέρος την κυριακάτικη ραστώνη με την κόρη μου για να ενημερώσω:

― Το ποσό δεν χάνεται. Αυτό συμβαίνει σε εμπορικά crowdfunding που έχουν βάλει έναν συγκεκριμένο στόχο (fixed). Στην περίπτωσή μας (generosity funding) τα λεφτά που έχουν συγκεντρωθεί είναι στην πραγματικότητα ήδη διαθέσιμα στον Γιάννη (μεταφέρονται μόλις ο ίδιος το επιθυμήσει).

― Ο στόχος που έβαλα ήταν πολύ παραπάνω από ό,τι είχαμε συζητήσει με τον Γιάννη γιατί πίστευα οτι έτσι θα βοηθηθεί πιο σωστά και θα μειωθεί το άγχος τους και η αγωνία τους. Είναι παραπάνω από ό,τι είναι απαραίτητο για μια απλή διαφυγή γιατί χρειάζεται και μια βεβαιότητα για τους πρώτους μήνες αλλού και ίσως μια μικρή οικονομική βοήθεια για μια νέα επαγγελματική αρχή.

Ο στόχος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας θεωρητικός αριθμός. Δεν επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα ή την λειτουργία της καμπάνιας.

Σημαντικό είναι ο καθένας να βάλει ό,τι μπορεί ανάλογα με τις δυνατότητές του, 10, 20, 50, ό,τι μπορεί. Και μακάρι να μαζευτούν και 50 ή 100 χιλιάρικα.

Ευχαριστώ.

Αυτά, επιστρέφω στον ρόλο του μπαμπά.

Συμπληρώνει ο κος Κουζηνός στο LIFO.gr: «Tο πόσο μπήκε από τον διοργανωτή ενδεικτικά. Και ενώ μάλιστα του ζήτησα να το κατεβάσουμε το ποσό, η σελίδα δεν παρέχει αυτή την επιλογή. Πιστέψτε με θα φύγουμε με πολύ λιγότερα. Και όταν φύγουμε θα σταματήσει και το fundraising.» Στη σελίδα του είχε ήδη γράψει (πριν καν τη δημοσίευση αυτού του ποστ): «Θα πρέπει επίσης να δώσω κάποιες αναγκαίες εξηγησεις για κάποια εύλογα ερωτήματα και ενστάσεις που γεννήθηκαν με την κοινοποίηση του εγχειρήματος.Βασικά η ένσταση είναι για το ύψος του ποσού που αναφέρεται σαν στόχος. Οι 30.000 θα συμφωνήσω απόλυτα με όσους ασκούν κριτική είναι υπερβολικά υψηλό.Όχι δεν χρειαζόμαστε τόσα για να ξεφύγουμε από την Βενεζουέλα.νούμεΔυστυχώς αυτό το νούμερο μπήκε ενδεικτικά κατά την κατασκευή της φόρμας και τώρα δεν μας επιτρέπει να αλλάξουμε το νούμερο.Κανένας δεν προσπαθεί να πλουτίσει μέσω αυτής της διαδικασίας η να εκμεταλευτεί την καλοσύνη ανθρώπων που επιθυμούν να βοηθήσουν μια οικογένεια να ξεφύγει από μια δύσκολη κατάσταση.

Σας ευχαριστώ και πάλι θερμά και ελπίζω να λύσαμε την παρεξήγηση.

ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ

Γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζει. Ενδιαφέρεται για τα πάντα – και γράφει κυρίως γι’ αυτά που του αρέσουν.

(Κι έχει βγάλει 13 παιδικά βιβλία στις εκδόσεις Μεταίχμιο)

 

Πηγή: www.lifo.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.