Έφτασε η μέρα, που ήξερε πως ήταν μοναδική, υπέροχη και τα μπορούσε όλα!

1461

Τελικά αποφάσισε να σταματήσει. Απλά δεν άντεχε άλλο.

Συνέβαινε εδώ και τόσα χρόνια και πάντα την πλήγωνε. Πάντα την έκανε να αισθάνεται χειρότερα. Δεν υπήρχε χαρά, καμία αγάπη να βρεθεί.

Είδε ότι ήταν επιβλαβές που έρεε σαν δηλητήριο στις φλέβες της. Για πολύ καιρό προσπαθούσε να καταλάβει γιατί το έκανε. Για πολύ καιρό, προσπάθησε να το δικαιολογήσει και να αλλάξει.

Σκέφτηκε ότι θα είναι πάντα μία χαμένη μάχη, πάντα κάτι που έπρεπε να αγωνιστεί, πάντα κάτι που έπρεπε να πολεμήσει και να διορθώσει.

Σκέφτηκε αυτό όλη της τη ζωή, έως ότου μία μέρα ο ήλιος βγήκε και υπήρχε ένα απαλό αεράκι. Ανάπνευσε την μυρωδιά της άνοιξης, το άρωμα των πραγμάτων, αυξάνονται, μετατρέπονται και έρχονται πίσω στη ζωή. Και τέλος, σε αυτή τη μέρα , για κανένα λόγο ή ίσως για κάποιο λόγο δεν μπορούσε να καταλάβει, που τελικά αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να σταματήσει και ότι αυτό θα είναι η ημέρα που έγινε.

Είχε κουραστεί να ακούει αυτή τη φωνή μέσα στο κεφάλι της.

Σταμάτησε να πιστεύει ότι δεν ήταν αρκετά καλή.

Σταμάτησε να πιστεύει ότι δεν είναι αρκετά λεπτή, και σταμάτησε να τσιμπαέι το δέρμα στο στομάχι της με αηδία.

Σταμάτησε να πιστεύει ότι δεν ήταν αρκετά νέα, όταν κοίταξε στον καθρέφτη και αντί να δει ρυτίδες, είδε τις γραμμές του γέλιου και της χαράς.

Σταμάτησε να σκέφτεται ότι δεν ήταν αρκετά έξυπνη, και ήξερε ότι στην πραγματικότητα, ήταν αρκετά έξυπνη.

Σταμάτησε να μισεί τον εαυτό της, επειδή κατάλαβε ότι έφερνε μόνο περισσότερο μίσος.

Σταμάτησε να ξυπνάει κουρασμένη κάθε πρωί, επειδή συνειδητοποίησε ότι είχε κοιμηθεί καλά.

Στάματησε να πιστεύει ότι δεν είχε αρκετό χρόνο, και άρχισε να πιστεύει ότι είχε πάντα χρόνο για τα σημαντικά πράγματα.

Σταμάτησε να σκέφτεται ότι όλοι οι άλλοι ήταν πιο ευτυχισμένοι, πιο όμορφοι, πιο  επιτυχημένοι και είχαν μία καλύτερη ζωή από αυτήν και άρχισε να επικεντρώνεται στον εαυτό της.

Σταμάτησε να κατηγορεί την οικογένεια της, και συνειδητοποίησε ότι είχε τη δύναμη να αφήσει το παρελθόν και να προχωρήσει στο μέλλον της.

Σταμάτησε να κρατάει πράγματα όπως χρήματα, ρούχα, ιδέες και άρχισε να τις μοιράζεται με όλους όσους ήξερε. Συνειδητοποίησε ότι όσο περισσότερο έδινε τόσο πιο ανάλαφρη ένιωθε.

Σταμάτησε να σκέφτεται να είναι σωστή όλη την ώρα, και αντί να προσπαθεί να διδάξει τους άλλους, άρχισε να ακούσει και να βλέπει και να μάθει από αυτά.

Σταμάτησε να γίνεται κακιά, επειδή την έκανε να ασιθάνεται μικρή και και άσχημη, και έιδε ότι όσο πιο καλοσυνάτη ευγενική ήταν, τόσο πιο  πολύ αγαπούσε αυτό που ένιωθε.

Σταμάτησε να σκέφτεται ότι χρειάζεται περισσότερο, και είδε ότι της άρεσε να ζει με λιγότερα επειδή έδωσε περισσότερο χρόνο γαι σημαντικά πράγματα.

Σταμάτησε τις λίστες, τις γραμμές, τους αριθμούς, την ανάγκη να διασχίσει τα πράγματα μακριά, και ανοίχτηκε σε έναν κόσμο γεμάτο δυνατότητες.

Σταμάτησε να λέει «δεν μπορώ», «δεν κάνω», «δεν θα» και «δεν είμαι» και τις αντικατέστησε με λέξεις όπως «μπορώ», «εγώ θα», «κάνω» και «είμαι».

Σταμάτησε να κάνει τον εαυτό της δυστυχισμένο θέλοντας πάντα περισσότερα, και άρχισε να ψάχνει σε όλα όσα είχε.

Σταμάτησε να νιώθει καταπιεσμένη και αγχωμένη, και άρχισε να παίρνει βαθιές αναπνοές όλη την ημέρα.

Σταμάτησε να ξοδεύει τόσο πολύ χρόνο στο κεφάλι της και άρχισε να κάνει πράγματα που την έφεραν στο σώμα της.

Σταμάτησε να νιώθει χαμένη, και ήξερε ότι ήταν στο σωστό δρόμο.

Σταμάτησε να σκέφτεται την ιδέα της επίτευξης του προορισμού και άρχισε να απολαμβάνει το ταξίδι.

Σταμάτησε να νιώθει μόνη της στον κόσμο και κοίταξε το γαλάζιο του ουρανού, μύρισε τα λουλούδια , άκουσε τα πουλιά να κελαηδούν και ήξερε ότι δεν ήταν μόνη της.

Σταμάτησε να σκέφτεται ότι ποτέ δεν θα βρει κάποιον να την αγαπήσει με τον τρόπο που θέλει, και άρχισε να αγαπάει τον εαυτό της με αυτόν τον τρόπο.

Σταμάτησε να σκέφτεται ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα στο παρελθόν και θα είναι καλύτερα στο μέλλον, και άρχισε να ερωτεύεται με το που βρίσκεται σήμερα.

Σταμάτησε να εγκαταλείπει πράγματα και συνειδητοποίησε ότι ήταν επειδή φοβόταν να πετύχει.

Σταμάτησε να πιστεύει ότι δεν ταιριάζει, και άρχισε να γιορτάζει όλες τις μοναδικές ιδιότητες της.

Σταμάτησε να σκέφτεται μακριά για το μέλλον, και συνειδητοποίησε ότι σήμερα ήταν η μόνη μέρα που έιχε.

Σταμάτησε να νιώθει κολλημένη και άρχισε να καταλαβαίνει ότι με το να αφήνει κάτι, προχωράει μπροστά.

Σταμάτησε να σκέφτεται ότι κανείς δεν θα την καταλάβει ποτέ πραγματικά, και άρχισε να ακούει την καρδιά της.

Απλά έκλεισε τα μάτια της και άκουσε τι είχε μέσα της. Άκουσε την ισχυρή σταθερά παλλόμενη καρδιά της. Η καρδιά της της είπε ότι όλα ήταν καλά, και ότι πάντα θα είναι καλά. Η καρδιά της της είπε ότι ο καθένας αισθάνθηκε όλα αυτά τα ίδια πράγματα, και ότι θα μπορούσε να προσπαθήσει να καταλάβει τους άλλους, αντί να τους περιμένει να την καταλάβουν.

Η καρδιά της της είπε ότι σήμερα ήταν η τέλεια μέρα για να σταματήσει. Να εγκαταλείψει όλες αυτές τις πεποιθήσεις. Η καρδιά της της είπε ότι ήταν καιρός να γίνει, και ότι όλα είχαν οδηγήσει μέχρι αυτό το χρονικό σημείο. Η καρδιά της της είπε ότι η φωνή στο κεφάλι της θα μπορούσε πιθανότατα να συνεχίσει να προσπαθεί να ακουστεί, αλλά της είπε επίσης ότι δεν θα έπρεπε να την  πιστεύει πια. Και εκείνη τη στιγμή ήξερε ότι δεν ήταν αυτή η φωνή που πρέπει να εμπιστευτεί…. ήταν η καρδιά της.

Και ο ήλιος ήταν ζεστός και το αεράκι απαλό, και περπατούσε μόνη της σε αυτήν την ανοιξιάτικη μέρα σιγοτραγουδώντας ένα γλυκό τραγούδι.

Γράφει η Φραγκίσκα Στρούμπου

Πηγή:http://wp.loveletters.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.