Η αληθινή ομορφιά της γυναίκας, κρύβεται στην απλότητα της ψυχής της

1856

Τα χρόνια περνούν, αρχίζω πλέον να μεγαλώνω και παρατηρώ τους καιρούς να αλλάζουν, να εξελίσσονται και μαζί με τα χρόνια αλλάζω και εγώ μαζί.

Αποφάσισα να απαρνηθώ πλήρως την εικόνα της ψεύτικης και ατσαλάκωτης γυναίκας.

Διανύουμε την εποχή της εικόνας και αποφάσισα ότι θέλω να την τσαλακώσω όσο περισσότερο μπορώ.

Θέλω να αντιδράσω έντονα και να επαναστατήσω σε όλη αυτή την ιστορία με τις πολύ ωραίες αψεγάδιαστες εικόνες.

Επιθυμώ να με αγαπούν για αυτό που πραγματικά είμαι.

Όχι για αυτό που δήθεν προσποιούμε και τελικά δεν είμαι και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Είναι πολύ όμορφο να είμαστε κομψοί και ευγενείς να τηρούμε τους κανόνες ευπρέπειας και κοινωνικότητας αλλά όλα έχουν όρια.

Όταν αυτά ξεπερνιούνται αφενός αγγίζουμε τα όρια της γελοιότητας και αφετέρου μας αγαπάνε για κάτι που δεν είμαστε.

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε ότι η φυσική ομορφιά του ανθρώπου πηγάζει βαθιά από μέσα του.

Οι ωραίοι άνθρωποι αποδεδειγμένα έχουν και όμορφες ψυχές.

Δεν μου αρέσει να επενδύω συναισθήματα και σχέσεις σε εικόνες που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.

Όλα αυτά είναι ξένα και μακρινά από εμένα.

Δεν νιώθω την ανάγκη να αποδείξω σε κανέναν μια τελειότητα η οποία δεν υπάρχει και αν φαινομενικά υπάρχει η ουσία είναι χαμένη, διότι κανένας από εμάς δεν είναι τέλειος.

Προσωπικά έχω ατέλειες και δεν επιθυμώ να τις καμουφλάρω για κανέναν.

Δεν μου αρέσει να με αγαπούν για μια ωραία επιφάνεια και από εκεί και πέρα να αγνοούν το μέσα μου.

Οι περισσότεροι έχουν βαθιά σκοτάδια και περιποιημένες-ατσαλάκωτες επιφάνειες.

Και τι να το κάνω αυτό μου λες.

Να φοβάμαι να μιλήσω, να κλάψω, να γελάσω μην τυχόν και παρεξηγηθούν οι κινήσεις και οι αντιδράσεις μου.

Εγώ γουστάρω ακομπλεξάριστους ανθρώπους.

Αυτούς όλους που έχουν χιούμορ, αυτοσαρκάζονται και δεν κολλάνε πουθενά και σε τίποτα.

Ανθρώπους πραγματικούς αναζητώ και είμαι έτοιμη να απαρνηθώ ατσαλάκωτες εικόνες και στημένα σκηνικά.

Θέλω να πετάξω από δίπλα μου όλους αυτούς τους κομπλεξικούς τύπους.

Όλους αυτούς τους δήθεν ανώτερους που στην ουσία είναι κατώτεροι.

Δεν επιθυμώ να είμαι αρεστή σε όλους αυτούς.

Δεν θέλω να συγκρούεται το μέσα μου.

Άλλωστε όλοι αυτοί που κουβαλάνε ένα σωρό κόμπλεξ και ατσαλάκωτες εικόνες γίνονται ίδιαιτερα επιθετικοί προκειμένου να αισθανθούν καλύτερα.

Και όλους αυτούς πλέον δεν τους θέλω δίπλα μου.

Για αυτό πιάνω το μαλλί κότσο, βάζω μια φόρμα και ένα μπλουζάκι και πάω καρφί σε μια θάλασσα με έναν καφέ στο χέρι να απολαύσω την απλότητα της φύσης που γενναιόδωρα μου προσφέρεται.

Γράφει η Μαρίσα Παππά

 

Πηγή:http://wp.loveletters.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.