Κράτα ρε φίλε το ψέμα και τα γλυκόλογα, και άντε γεια..

1615

Στην φωτιά που κατακαίει τα θέλω μου, την ψυχή μου στο μολύβι που δεν μπορώ να γράψω μιά λέξη, εκεί κάπου χωμένη στις εικόνες μου προσπαθώ να με δώ.
Πού είμαι, τί κάνω, τι ψάχνω, δέν ξέρω. Ολά ένας πάγος, μια φωτιά που τι θα νίκησει δέν ξέρω.

Πώς τα κατάφερα έτσι η γυναίκα, πράγματα πού ονειρευόμαστε μιά ζωή στο τέλος όλα να γίνονται πεζά. Πώς έφτασα έδω να γράφω τα όνειρα μού σε μιά κόλα χαρτί και να ζώ την ζωή μου τυλιγμένη σε μια κόλα χαρτί. Μια φωνή μου φωνάζει, “κάψτην, μπορείς, έχεις τη δύναμη. Κάντο, η καρδιά σου παγώσε! Περπάτα δεν θά πάθεις τίποτα.”

Και ο καίρος περνάει και η καρδιά πονάει.

Μεγάλωσα και σκέφτομαι πόσα πράγματα θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά αν η ζωή ξεκίναγε σήμερα, με τα μυαλά που έχω τώρα.
Αν μπορούσα τον χρόνο νά γυρίσω και να δω τις επιλογές μου και να τις αλλάξω. Η ζωή όμως ποτέ δεν σταματάει και έχουμε την τάση να κοίταμε πίσω.
Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα εάν κοιτούσαμε το σήμερα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δέν είναι σίγουρο, όλα γίνονται γιά κάποιο λόγο και για όλα ύπαρχει κάποια αιτία για να δικαιολογούμε τα γεγονότα της ζωή μας.

Άκου όμορφε, πλανόδιε κατακτητή… φοβάσαι να ζήσεις γιατί δεν θέλεις να ξεφύγεις άπο τα δεδόμενα.
Φοβάσαι να τολμήσεις γιάτι απλά είσαι δειλός να πάρεις την επόμενη στροφή και όπου σε βγάλει.
Και όμως δεν τολμάς να το κάνεις γιατί απλά τα ονείρα δεν είναι πια για σένα και έτσι πεθαίνεις κάθε μέρα από λίγο γιατί φοβάσαι.
Και ζείς μέσα στο ψέμα και μονολογείς πως μόνο η αλήθεια είναι το φως και η πραγματική σου ζωή είναι μόνο η αλήθεια πού μπορεί να φωτίσει τα πάντα μέσα στην ζωή σου.
Και για αυτό προτιμάς να ζείς μέσα στο ψέμα.

Το μυαλό όλων είναι στην προδοσία και ότι τους στεναχωρεί και δεν τους βολεύει είναι ψέμα.

Ποιος προδίδει, τι προδίδει καί ποιος είνα προδομένος;
Δεν ύπαρχει νόημα γιατί κάνενας δέν προδίδει κάνεναν, δεν σε προδίδει κάνεις πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό και δεν σου φταίει ο άλλος που σου φέρθηκε σκάρτα γιατί εσύ με τα δικά σου μάτια πίστεψες σε κάτι που δεν ήταν αληθινό, γιατί έτσι απλά σε βόλευε. Δεν σε πρόδωσε κάνεις εσύ πρόδωσες τον εαυτό σου για να έχεις κάτι που δεν θα μπορούσες να έχεις. Καί η ζωή συνεχίζεται.

Παρακάτω θα σε συναντήσω πάλι για να μου πεις πως με αγαπάς.
Ναι, με αγαπάς με τον ηλίθιο και τρομακτικό τρόπο σου.

Κράτα τα ρε φίλε τα γλυκόλογα σου και την καλοστημένη ζωή σου.
Κράτα το ψέμα σου και την καλογραμμένη φοβία σου.

Άντε γειά!

Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου

Πηγή:http://www.loveletters.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.