Δεν μου άφησες καρδιά να προχωρήσω..

935

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά

‘Ολοι μου λένε να προχωρήσω παρακάτω.
Να σταματήσω να είμαι ανύπαρκτη στην ίδια μου την καθημερινότητα.
Να πάψω να είμαι παγωμένη σαν τα νερά της λίμνης που οι ηλιαχτίδες δεν τα διαπερνούν.

Όλοι ανεβασμένοι στο βήμα της λογικής εκφωνούν λόγους για την ομορφιά της ζωής.
Ποιας ζωής;
Αυτής που τώρα μοιάζει σαν πίνακας παρατημένος με χρώματα ξεθωριασμένα;
Αυτής που η έμπνευση εξαφανίστηκε και ο δημιουργός έμεινε να κοιτάει αδρανής;

Όλοι έχουν επιχειρήματα σωστά κατά την άποψή μου.
Διότι μόνο μια φορά ζει κανείς και η κάθε στιγμή που χάνεται είναι πολύτιμη.
Ο χρόνος όταν φύγει, δεν επιστρέφει ποτέ πίσω.
Σε ποιο χρηματιστήριο, όμως, να κοστολογήσω τις επενδύσεις που έκανα στ’ όνομά σου;
Πώς θα ρευστοποιήσω την αξία τους;
Πώς θα καλύψω το συναισθηματικό μου έλλειμμα;

Ωραία όλοι μιλάνε κι εγώ συμφωνώ μαζί τους.
Μια αγάπη χάθηκε άλλωστε, λένε, δεν χάθηκε μια ζωή.

Θα έρθει η επόμενη που θα είναι καλύτερη και αμοιβαία.
Μια αγάπη που θα μου ξελογιάσει το νου και θα στερέψει κάθε μου παράπονο.
Μια αγάπη φωτοδότρα που θα επαναφέρει την λάμψη στο πρόσωπό μου.

Αρκεί εγώ να της ανοίξω την πόρτα.
Να βρω ξανά την δύναμη ν’ αναμετρηθώ μαζί της με πάθος.
Ν’ αφεθώ και να ξεχάσω ό, τι με κρατάει κλεισμένη σ’ ένα υπόγειο παρελθόν.

Δεν σκέφτηκαν, όμως, όλοι αυτοί που μου λένε, πως μια καινούρια αγάπη την υποδέχεται κανείς με γεμάτα χέρια.
Χέρια που σφύζουν από καρδιά παρούσα και αγέραστη.
Και τα δικά μου είναι άδεια.

Δεν βρίσκουν πια καρδιά να παραδώσουν.
Δεν άφησες και τίποτα από αυτήν φεύγοντας.

Πηγή:http://www.loveletters.gr

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.