Μαρία Νούλια: «Ένα διαφορετικό πρωϊνό…»

499

Η αφετηρία των φιλανθρωπικών μας δράσεων είναι η νίκη του γιού μας, του μικρού μας μαχητή….συνέντευξη στη φίλη μας Nena Xronopoulou .

«Ήταν εκείνο το πρωινό που ξημέρωσε και δεν έμοιαζε διόλου με τα προηγούμενα…

Εκείνα που μοιάζουν φυσιολογικά.

Εκείνα που σηκώνεσαι το πρωί, ετοιμάζεις το παιδί για το σχολείο, του φτιάχνεις την τσάντα του και του δίνεις ένα μεγάλο φιλί και μια μεγάλη αγκαλιά για καλήμερα!
Και πηγαίνεις στη δουλειά σου γεμάτος ενεργεία από αυτό το φιλί και την αγκαλιά…

Εκείνο το πρωινό, ο μικρός μου Λάμπρος, σε ηλικία 4 χρόνων, σηκώθηκε αδύναμος, ωχρός, με δέκατα.

Κάποιος θα έλεγε πως ίσως είναι μια ιωσούλα…

Η μάνα όμως έχει πάντα εκείνο το περίεργο συναίσθημα… Ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει…

Ένστικτο λέγεται.

Μια εξέταση αίματος μας έστειλε στο Αγία Σοφία τότε, στο ΤΑΟ.

Αναρωτήθηκα ποια κλινική είναι αυτή?

Και γιατί τρέχουν όλοι έτσι?

Πόσο σοβαρό είναι?

Κοίταξα τον άντρα μου στα μάτια γεμάτη ανασφάλεια και φόβο για το αύριο.

«Ηρέμησε» μου λέει, «στην κατάσταση σου πρέπει να είσαι ήρεμη».

Ήμουν έγκυος και στο δεύτερο παιδί μας.

Είδα όμως στα μάτια του τον ίδιο φόβο με το δικό μου. ΤΑΟ….Τμήμα Αιματολογίας Ογκολογίας….Ρίγος…

Την ώρα που περπατάγαμε στο διάδρομο αντίκρισα αγγελούδια χωρίς μαλάκια, ωχρά, ταλαιπωρημένα, αλλά με ένα τεράστιο χαμόγελο στα προσωπάκια τους…

Εκείνη ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα πως κάτι πολύ άσχημο συμβαίνει….

Η διάγνωση του Λάμπρου μου ήταν Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία υψηλού κινδύνου.

«Το παιδί σας κα Νούλια είναι πολύ σοβαρά…θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας….θα φτάσουμε στη Μεταμόσχευση Μυελού των Οστών….ξεκινάμε άμεσα χημειοθεραπείες, δυνατές και έντονες για να ρίξουμε τη νόσο σε ύφεση…πρέπει να βρούμε και εθελοντή δοτή συμβατό με το παιδί…θα κάνουμε ότι μπορούμε…» είπε ο θεράπων ιατρός.

Πόσες άγνωστες λέξεις???

Θα αντέξει το παιδί μου?

Θα τα καταφέρει?…

Κανείς δεν ήξερε να μου πει…

«Παναγιά μου σε παρακαλώ βοήθησε μας…βοήθησε το αγγελούδι μας…και όλα αυτά τα αγγελούδια!!!»…

Έτσι ξημέρωσε εκείνο το πρωινό…διαφορετικό…

Ο Λάμπρος μου έδωσε ένα μεγάλο αγώνα και τον ΚΕΡΔΙΣΕ.

Πάλεψε με αξιοπρέπεια, παρόλο το νεαρό της ηλικίας του.

Ίσως ήταν και πιο ώριμος από όλους μας.

Ξεκίνησε τις χημειοθεραπείες του, με όλες τις παρενέργειες που θα μπορούσαν να του τύχουν.

Το ότι έχασε τα μαλλάκια του ήταν η ηπιότερη.

Έδωσε μεγάλη μάχη να αντέξει τους πόνους, τις αλλεργικές αντιδράσεις στα φάρμακα, τις παρακεντήσεις στο μυελό των οστών κάθε μήνα!

Έπρεπε όμως, ΕΠΡΕΠΕ να αντέξει να φτάσουμε στη μεταμόσχευση!

Μπήκε στην παγκόσμια λίστα για εύρεση δότη μυελού των οστών.

Δυστυχώς εγώ και ο σύζυγος μου, όπως όλοι οι γονείς είμαστε συμβατοί με τα παιδιά μας στο 50%.

Βρέθηκαν πέντε άνθρωποι από την παγκόσμια λίστα. Ένας Αμερικανός, ένας Γερμανός, ένας Άγγλος, ένας Ισραηλινός και ένας Κύπριος.

Στο μεσοδιάστημα έφερα στον κόσμο την κόρη μου. Ελπίζαμε να είναι συμβατή με τον αδερφό της και να πάρουμε μόσχευμα από το μωρό.

Επίσης σπάνιο να είναι δυο αδέρφια συμβατά μεταξύ τους… Χριστέ μου πόσα πράγματα δεν ήξερα…

Από τους πέντε αυτούς ανθρώπους τελικά ο πιο συμβατός με τον Λάμπρο μου ήταν ο Κύπριος, σε ποσοστό 85%.

Γιατί δεν μπορούσαμε να βρούμε έναν Έλληνα, αναρωτήθηκα….

Η απάντηση ήρθε άμεσα από του γιατρούς.

Ο Έλληνας δεν έχει ακόμα αποδεχτεί τον εθελοντισμό μυελού των οστών, φοβάται πως θα πονέσει η βάζει με το νου του χίλια δυο άσχημα πράγματα ότι θα του συμβούν. Δεν έχει τη σωστή ενημέρωση.

Έτσι ειδοποιήθηκε ο Κύπριος δότης.

Αγχώθηκα μη τυχόν μετανιώσει τελευταία στιγμή και κάνει πίσω!

Ο Λάμπρος μου δεν είχε περιθώρια αναμονής.

‘Ήταν αυτή η μια ευκαιρία!

Ο δότης μας λοιπόν με χαρά έδωσε μυελό των οστών!

Κάναμε τη μεταμόσχευση μυελού των οστών το καλοκαίρι το 2008.

Το παιδί μου σώθηκε!

Ξεπέρασε και όλες τις παρενέργειες της μεταμόσχευσης!

Δέχτηκε το μόσχευμα!

Μετά από πέντε χρόνια ήρθε και επιβράβευσή! «Μπράβο Λάμπρο! Το νίκησες το θηρίο! Όλα τελείωσαν! Δε χρειάζεται να σε βλέπουμε τόσο συχνά πια…παρά μια φορά το χρόνο για τυπικό έλεγχο. Να περνάς να μας χαιρετάς!» είπε ο γιατρός.

Πόση ευτυχία!!!! Ο Λάμπρος είχε ξεπεράσει τα πάντα και θα μπορούσε να έχει μια φυσιολογική ζωή τώρα πια!

Και στη νίκη αυτή είχε σύμμαχο ένα ξένο άνθρωπο!

Πόσο τον ευχαριστώ…πόσο μικρή λέξη ακούγεται το «ευχαριστώ» μπροστά σε όλο αυτό που έκανε για το παιδί μου αυτός ο «ξένος»…»

 

ΚομμάτιΑπόΕμένα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.