Μια προσωπική ιστορία για έναν «courier» ζωής

358

«Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε ότι εδώ και 15 περίπου χρόνια εργάζομαι στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων. Ήταν αρχές του 2005, όταν χρειάστηκε κάποιος «courier», όπως λέγεται, να μεταβεί στην Οττάβα του Καναδά για να παραλάβει και να μεταφέρει μόσχευμα μυελού των οστών, από Καναδό συμβατό δότη, σε Έλληνα ασθενή. Επρόκειτο για ένα δύσκολο ταξίδι, με πολλές ανταποκρίσεις, που έπρεπε να γίνει εντός 4 ημερών door to door. Κάτι τέτοιο δεν ήταν στη δουλειά μας, αλλά μερικές φορές χρειαζόταν να το κάνουμε. Συνήθως σε ταξίδια εντός Ευρώπης. Κάπως έτσι ανέλαβα τη πρόκληση, χωρίς να ξέρω τι με περιμένει…

Ξεκίνησα Δευτέρα από Ελ. Βεν. με ένα μικρό ειδικό ψυγειακι στα χέρια και ένα πάκο χαρτιά με βεβαιώσεις και πιστοποιήσεις ελληνικά και αγγλικά. Μέσω Φρανκφούρτης, πέταξα για Τορόντο και μετά για Οττάβα. Ήταν Φεβρουάριος και τα πάντα ήταν χιονισμένα. Η θερμοκρασία στους -20. Παρουσιάζομαι στο νοσοκομείο του δότη, συνεννοούμαι με τους Συντονιστές εκεί για τη διαδικασία και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για Πέμπτη, προκειμένου, αν όλα έχουν πάει καλά, να παραλάβω το μόσχευμα.

Πράγματι τη Πέμπτη όλα είναι έτοιμα και το ψυγειάκι περιέχει πλέον κάποιους ασκούς με κύτταρα, τα οποία συνειδητοποιώ με το που τα παραλαμβάνω στα χέρια μου ότι είναι Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΖΕΙ! Όχι ότι δεν το ήξερα, αλλά όταν πλέον αυτό έρχεται στα χέρια ΣΟΥ και είσαι υπεύθυνος για αυτό αποκτά άλλο βάρος, τεράστιο. Με έλουσε κρύος ιδρώτας! Δεν ήμουν στη Γερμανια, δεν ήμουν στην Ιταλία, ήμουν στην άλλη άκρη του κόσμου, με ένα jet lag απίστευτο, με χιονοθύελλα έξω -που τους ντόπιους βεβαία δεν τους ανησυχούσε καθόλου – και έπρεπε μέσα σε ένα 24ωρο να προλάβω 4 διαδοχικές πτήσεις για Θεσσαλονική, με το ψυγειάκι φυσικά ακέραιο. Με έζωσαν τα φίδια… Και άμα ακυρωθεί η πτήση από την Οττάβα? Και άμα χάσω τη πτήση από το Τορόντο? Τέλος πάντων, χαλάρωσε είπα και ξεκίνα. Πήρα το ψυγείο, πήρα και άλλον ένα πάκο με ειδικές βεβαιώσεις, γιατί τώρα το ψυγειάκι δεν έπρεπε επουδενι να ακτινοβοληθεί στους ελέγχους των αεροδρομίων και μπήκα στο ταξί. Ευτυχώς φτάνω εγκαίρως Τορόντο και πετάω για Λονδίνο. Οι αεροσυνοδοί γνωρίζοντας τί μεταφέρω, μου πρότειναν ευγενικά να ασφαλίσουν σε ένα ντουλάπι το ψυγειάκι για να μπορέσω να ταξιδέψω άνετα. Προφανώς με είχαν δει ότι το κρατούσα λες και κρατούσα πυρηνικό αντιδραστήρα και θέλησαν να με χαλαρώσουν. Ευχαρίστησα ευγενικά και το κράτησα στα πόδια μου. Να το ακουμπάω για να ξέρω ότι είναι εκεί. Άυπνη ουτε ξέρω πόσες ώρες, συνειδητοποιώ ότι φυσικά δεν πρόκειται να κοιμηθώ. Ότι δεν θα χαλαρώσω καν μεχρι να παραδώσω το ψυγειάκι στους γιατρούς του Νοσοκομειου Παπανικολάου.

Και σαν να μη μου έφτανε η κούραση και το στρες μου, έχουμε καθυστερηση στην άφιξη στο Λονδίνο και με το που βγαίνω στις ανταποκρίσεις του Χίθροου βλέπω ότι η πτήση για Φρανκφουρτη κλείνει, ενώ gate to gate είναι 20’ με τα πόδια. Αρχίζω το τρέξιμο. Η κάρδια μου πάει να σπάσει από το άγχος και το λαχάνιασμα φυσικά. Σκεφτηκα να σταματησω καπου να πω να ειδοποήσουν τη πτηση, αλλα τα πόδια μου έτρεχαν. Και λίγο πριν φτάσω, παλί έλεγχοι και ουρά. Τους προσπερνάω όλους, φτάνω μπροστά και εκεί πεφτω στο στραβοξυλο τον υπάλληλο. Και τι είναι αυτό που μεταφέρεις, και ανοιξέ το, και φερε τα χαρτιά και κάτσε να δειξω τα χαρτιά στον υπευθυνο και βγάλε παπουτσια και άδειασε τσάντες και περνα από έλεγχο στο δωματιάκι κλπ κλπ. Νόμιζα ότι θα καταρρέυσω. Τώρα που τα γράφω και με έχει πιάσει ταχυπαλμία μόνο με την ανάμνηση. Να μη τα πολυλογώ, μπαίνω στη πτήση. Ξέρετε, αυτή η τελευταία επιβάτης, που τη κοιτάζουν όλοι με μισό ματι γιατι εξ αιτίας της καθυστερει η αναχώρηση.

Με τα πολλά φτάνω Θεσσαλονίκη. Σαν ζόμπι. Είναι πρωί. Φουλ λιακάδα. Εκεί με περιμένει ο οδηγός του νοσοκομείου. Ο κύριος Λάζαρος. Σημαδιακό λέω, θα αναστηθεί ο ασθενής μας! Φτάνω στη κλινική και στο ισογειο, βλέπω μια κυρία γυρω στα 50, εμφανώς αγχωμένη να πηγαίνει περα δώθε. Η Μονάδα Μεταμόσχευσης, ρωτάω. Παγώνει. Με κοιταζει κοκκαλωμένη. Εμενα και το ψυγειάκι. Η Μονάδα Μεταμόσχευσης είναι εδώ, ξέρετε? Συνέρχεται και μου απαντάει με φωνή που ίσα έβγαινε. Ανεβαίνω πάνω βρίσκω τους γιατρούς και παραδίδω. Τελικά μάλλον ζύγιζε έναν τόνο το ψυγειάκι. Βγαινοντας μου λένε, έλα, δεν θελεις να δεις τον ασθενή που θα κάνει τη μεταμόσχευση? Ουτε αυτό το ειχα σκεφτει… Ναι, φυσικά τους απαντάω. Ανοιγει η πορτα ενός δωματίου και βλέπω ένα συνομίλικό μου ή και μικρότερο. Ήταν δεν ήταν 25. Κάτασπρο σαν το σεντονι. Πλήρως ανοσοκοτεσταλμένο για να παρει το μόσχευμα. Μας συστησαν και το «ευχαριστώ» του αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου. Ξέρετε κάτι για τον δότη, με ρωτησε. Τον είδατε? Όχι, του απάντησα, αλλα μην ανησυχείς, όταν τελειώσεις με τη μεταμόσχευση θα του στείλεις ένα γραμμα και θα μαθεις ότι θελεις γι αυτόν. Διπλά του η κυρία του ισογείου. Ήταν η μητέρα του. Τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν δεν περιγράφονται. Νόμιζω ότι δεν ανέπνεα για ώρα…

Ευχήθηκα καλή επιτυχία και έφυγα. Χωρίς το ψυγείο. Το είχα ξεχάσει. Το ψυγείο γύρισε άλλη μερα μόνο του στον ΕΟΜ. Και ζύγιζε μόλις ένα κιλο τελικά.

Το να έχεις γίνει κρίκος μιας ΑΛΥΣΙΔΑΣ ΖΩΗΣ, είναι συγκλονιστικό συναίσθημα. Σε ανυψώνει, σε ολοκληρώνει, σε κάνει να νιώθεις χρήσιμος. Πόσο μάλλον αν έχεις σταθεί η ΑΙΤΙΑ να ζήσει ένας άνθρωπος. Αν έχεις γίνει ο ίδιος ΔΟΤΗΣ ΜΥΕΛΟΥ. Δίνοντας μόνο λίγα από τα κύτταρά σου, μέσω αιμοληψίας (ξεχάστε τις παρακεντήσεις, αυτά, ως επι το πλειστον, ανηκουν στο παρελθόν).

Είμαστε πολύπλοκα όντα οι άνθρωποι. Και ο κόσμος της ανοσολογίας και της μεταμοσχευσης είναι αξιοθαύμαστος. Μοιαζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένα «δίδυμος» από πλευράς ιστοσυμβατότητας αδερφός σου, μπορεί να βρίσκεται δίπλα σου ή στην άλλη άκρη της γης. Και να σε χρειάζεται. Ή μπορεί να τον χρειαστείς κάποια στιγμή ΕΣΥ…

Ποτέ δεν ήταν ευκολότερο να γίνει ΔΟΤΗΣ ΜΥΕΛΟΥ. Μια μπατονέτα, λίγο σάλιο και ξεμπέρδεψες. Και αν ποτέ χρειαστεί, σε καλούν και σώζεις μια ζωή με λίγο αιμα. Θέλεις ατομικά? Σου έρχεται ο φάκελος με το κιτ στο σπίτι. Εργάζεσαι σε κάποιο φορέα / εταιρία, συμμετέχεις σε κάποιο σύλλογο? Οργανώνετε αιμοδοσίες ή οποιουδήποτε τύπου εκδηλώσεις (π.χ. εκδηλωση συλλογου γονέων ενός σχολείου)? Επικοινωνήστε με τους ειδικούς και θα έρθουν να στήσουν περίπτερο και να πάρουν δείγματα από όποιον επιθυμεί.
Βρες τους εδώ:

http://www.oramaelpidas.gr/index.php…

http://www.xarisezoi.gr/pos-mporo-na-gino-ethelontis/»

Η Yiouli Menoudakou 

Συντονιστής Μεταμοσχεύσεων Εομ 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.