Ποτέ Δεν Κατάλαβα Γιατί, Μα Ό,Τι Αγάπησα, Το Έκλεψαν Οι Μοίρες

1842

Ο, τι πολύ αγάπησα, μου το’ κλεψε ο χρόνος. Και κάπου μου το έκρυψε στα τέσσερα σημεία. Όσο κι αν το αναζήτησα στα πιο βαθιά ταξίδια της ζωής μου, μάταια πάντα ήλπιζα, κρατώντας στα χέρια μου σφιχτά την σπασμένη μου πυξίδα.

‘Ο, τι πολύ λαχτάρησα, το ζήλεψαν οι Μοίρες. Το τύλιξαν στην ανέμη τους κι έπειτα έκοψαν ηδονικά το νήμα που με έδενε μαζί του. Κι έμενα ξωπίσω του να το προσδοκώ, στο δάσος των λησμονημένων ονείρων. Εκεί, κρατώντας αγκαλιά ένα απωθημένο, να αναζητώ έστω την άκρη από το κουβάρι εκείνο . Μέχρι που κουράστηκαν τα πόδια μου να τρέχουν, μέχρι που κουράστηκα ολόκληρη να κυνηγώ αυταπάτες.

Κι άραξα κι εγώ στης απόγνωσης τις πλάτες. Κι ούτε καν τα πόδια σταύρωσα, όπως κάθονται οι κυρίες. Απλά, αφέθηκα ”χύμα”! Όπως κάθονται οι παιδικές ψυχές μετά απ’ το παιχνίδι. Μόνο που η δική μου, κόντευε να σκάσει. Να κλάψει ήθελε. Να κλάψει γοερά, να ακουστεί παντού. Να κρυφτεί μέσα στις παλάμες της και να ξεχυθεί όλος ο καημός. Να κλάψει ηχηρά, να κλάψει άσχημα, κάνοντας γκριμάτσες.

Να κλάψει αληθινά, να ξεπλυθεί από πάνω της η σκόνη τούτης εδώ της πίκρας. Κι ενώ η όψη της ”κυρίας” σκούπιζε τα δάκρυα με το άσπρο μαντηλάκι όλο κομψότητα και χάρη περισσή, η παιδική ψυχή μου σκούπιζε τις μύξες της με αφέλεια πάνω στα μανίκια.

Ποτέ δεν κατάλαβα, όμως γιατί.
Γιατί ο,τι αγάπησα μου το’κλεψαν οι Μοίρες.

Γράφει η Δώρα Σαμαρά

Πηγή:http://wp.loveletters.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.