Τα εισαγγελικά παιδιά των νοσοκομείων

248

Τα έχουν χαρακτηρίσει ξεχασμένα, εγκαταλελειμμένα, παρατημένα. Είναι παιδιά. Σκέτο. Όπως το δικό σου παιδί, όπως ο ανιψιός σου, όπως το παιδί που στέκεται δίπλα σου στο μετρό. Ελάτε μαζί μου σ’ ένα δωμάτιο του νοσοκομείου παίδων, να γνωρίσουμε τα «εισαγγελικά παιδιά»…

Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία. Πάτησα το κουμπί του ασανσέρ. Σε λίγο θα ξεκινούσε η βάρδια μου. 6 με 8 είχα κανονίσει. Παρότι έχουν περάσει χρόνια, κάθε φορά έχω άγχος. Κάθε φορά και ένα διαφορετικό παιδί. Κάθε φορά και μια διαφορετική ιστορία. Δεν τη μαθαίνω. Δεν με νοιάζει να τη μάθω. Δεν έχει σημασία.

Είμαι εκεί γιατί ένα παιδί με χρειάζεται. Αυτό έχει σημασία. 5ο όροφος. Η πόρτα άνοιξε. Κλάματα μωρού ακούστηκαν στο βάθος και ένα γρήγορο τρεχαλητό στο διάδρομο. Μια φατσούλα ξεπρόβαλε ντροπαλά πίσω από την πόρτα. Κάποιον περίμενε.

Συνέχισα το δρόμο μου προς το γραφείο των νοσηλευτών. Ξαφνικά, νιώθω κάποιον να μου τραβάει την άκρη του φορέματος μου. Η ντροπαλή φατσούλα με είχε ακολουθήσει. Ήταν ένα αγοράκι 5 χρονών. Μεγάλα μελαγχολικά μάτια και ένα στραβό χαμόγελο χωρίς δοντάκια. Φορούσε μπλουζάκι σούπερμαν και κυκλοφορούσε ξυπόλητο.

«Ήρθες για μένα;»

Πρώτη δύσκολη ερώτηση.

Η φωνή μιας νοσηλεύτριας με έβγαλε από τη δύσκολη θέση.

«Νίκο έλα να φας.»

Ο Νίκος σούφρωσε το μουτράκι του θυμωμένα, μου γύρισε την πλάτη και έφυγε. Κάθε μέρα στέκεται πίσω από την πόρτα και περιμένει κάποιον εθελοντή για να παίξουν. Και όταν δεν έρχεται κάποιος τρυπώνει στο δωμάτιο και δεν μιλάει σε κανέναν. Ο Νίκος είναι ένας μικρός ήρωας, από τους πολλούς που κρύβονται σε αυτή την πτέρυγα.

Συμπλήρωσα το όνομα μου στον κατάλογο των εθελοντών. Υπέγραψα. Και ύστερα πήγα στο δωμάτιο με τον αριθμό 501. Σήμερα θα πρόσεχα τη Μαρία, 9 ετών.

Δεν τη γνώριζα, ούτε την είχα ξαναδεί. Θα περνούσαμε μαζί 2 ώρες.

Θα παίζαμε, θα ζωγραφίζαμε, θα διαβάζαμε παραμύθια, θα πηγαίναμε βόλτα στην παιδική χαρά του νοσοκομείου. Θα προσπαθούσα να την κάνω φίλη μου. Μπορεί να τα κατάφερνα, μπορεί και όχι. Ποιός ξέρει;

Η Μαρία είναι ένα «εισαγγελικό παιδί». Τα εισαγγελικά παιδιά απομακρύνονται από το οικογενειακό τους περιβάλλον κατόπιν εισαγγελικής εντολής επειδή παραμελούνται, εγκαταλείπονται ή κακοποιούνται σεξουαλικά, λεκτικά ή ψυχικά από τους γονείς τους. Αρκετοί γονείς κρίνονται ακατάλληλοι ύστερα από καταγγελίες ακόμη και των ίδιων τους των παιδιών.

Ο πρώτος σταθμός μετά την απομάκρυνση από το σπίτι με τη συνοδεία αστυνομικών είναι το Nοσοκομείο Παίδων, όπου τα παιδιά υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις προκειμένου να διαπιστωθεί αν φέρουν κάποιο σωματικό ή ψυχολογικό τραύμα.

Η παραμονή τους στο νοσοκομείο κανονικά θα έπρεπε να κρατά 1 με 2 μέρες. Δυστυχώς, για κάποια παιδιά το νοσοκομείο γίνεται το νέο τους σπίτι και το νοσηλευτικό προσωπικό και οι εθελοντές η νέα τους οικογένεια, καθώς δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να τα φιλοξενήσουν και οι διαδικασίες αναδοχής είναι ιδιαίτερα χρονοβόρες.

«Πότε θα φύγω;»

Δεύτερη δύσκολη ερώτηση.

Περίπου πάνω από 100 παιδιά το χρόνο ηλικίας 0-16 χρονών, αποκτούν δωμάτιο με το δικό τους όνομα στο Νοσοκομεία Παίδων. Η διαμονή τους κρατά από μερικές εβδομάδες μέχρι 6 μήνες ή και σε πιο σπάνιες περιπτώσεις 1 με 2 χρόνια.

Μετά την επίλυση συνήθως των δικαστικών διαφορών τα παιδιά καταλήγουν σε κάποιο ίδρυμα ή επιστρέφουν στο πρότερο τοξικό οικογενειακό τους περιβάλλον.

Παιδιά που πολλές φορές δεν ξέρουν να μιλήσουν, να κοινωνικοποιηθούν, να εκδηλώσουν συναισθήματα.

Ναρκωτικά, κακές συνθήκες διαβίωσης, φυλακή, επαιτεία, βία είναι μόνες μερικές λέξεις που στιγματίζουν την παιδική αθωότητα των εισαγγελικών παιδιών και συνυπογράφουν το εισιτήριο τους για το νοσοκομείο.

Παιδιά πρόσφυγες από το Ιράν, την Αραβία, το Πακιστάν που δεν μιλούν καθόλου ελληνικά και μπορούν να συννενοηθούν μόνο με νοήματα.

Βρέφη που δεν γνώρισαν γονείς, παιδιά που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στους διαδρόμους του νοσοκομείου, που πήραν τις πρώτες αγκαλιές τους από κάποια εθελόντρια.

Σε μια τρυφερή ηλικία αναγκάζονται να αλλάξουν βίαια περιβάλλον, να μείνουν μόνα τους ανάμεσα σε αγνώστους, χωρίς κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο, αντιμετωπίζοντας κατάματα το φόβο της εγκατάλειψης.

Επιπλέον, αντιμετωπίζουν τα αδιάκριτα βλέμματα των άλλων που βλέπουν ένα παιδί μόνο του και αναρωτιούνται….

«Γιατί είσαι εδώ; Πού είναι η μαμά σου;»

 Και όταν μάθουν την ιστορία αρχίζουν οι ψίθυροι, τα κρίμα και τα λυπάμαι.

Υπάρχουν γονείς που λυπούνται τα εισαγγελικά παιδιά. Υπάρχουν γονείς που δεν τα θέλουν στο ίδιο δωμάτιο με το δικό τους, γιατί θεωρούν ότι θα είναι αρνητική επιρροή. Και υπάρχουν και γονείς που τα προσέχουν και τα αγαπούν σαν τα δικά τους.

Το σχολείο αντικαθίστανται από μαθήματα, 2 με 3 φορές την εβδομάδα τα οποία πραγματοποιούνται από εθελοντές εκπαιδευτικούς που αναλαμβάνουν το ρόλο του δασκάλου.

Ωστόσο, τα μαθήματα δεν πραγματοποιούνται πάντα, είτε λόγω της εθελοντικής διάστασης (δεν υπάρχει πάντα διαθεσιμότητα), είτε λόγω της αδιαφορίας και άρνησης των παιδιών, πολλά από τα οποία δεν έχουν πάει καν σχολείο ή δεν έχουν μάθει να μελετούν.

Το νοσοκομείο δεν θα έπρεπε να είναι ο μικρόκοσμος αυτών των παιδιών. Το νοσοκομείο δεν είναι ίδρυμα.

Τα  εισαγγελικά παιδιά χρειάζονται κατάλληλους χώρους φιλοξενίας προκειμένου να περάσουν το δύσκολο στάδιο της εισαγγελικής διαδικασίας και όχι να «λιμνάζουν» σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου με τον κίνδυνο της αρρώστιας να παραμονεύει.

Επιπλέον, δεν είναι λίγα τα παιδιά που επιχειρούν να το σκάσουν με τη συνδρομή συγγενών ή φίλων.

Δημιουργία κατάλληλων δομών πρόνοιας και διευκόλυνση της αναδοχής προκειμένου να επισπεύδονται οι διαδικασίες και να μην καταλήγουν τα περισσότερα παιδιά σε ιδρύματα είναι λύσεις που έχουν προταθεί αλλά δυστυχώς ακόμη δεν έχουν δρομολογηθεί.

Το κράτος πρόνοιας πρέπει να ενεργοποιηθεί άμεσα, καθώς τα χρόνια περνούν και μαζί περνούν όλο και περισσότερα παιδιά που μεγαλώνουν στα νοσοκομεία, παιδιά που θα γίνουν τραυματισμένοι ενήλικες.

Κάθε επίσκεψη στα νοσοκομεία είναι και μια διαφορετική εμπειρία. Μερικές φορές νιώθεις ότι ενοχλείς, ότι το παιδί δεν σε θέλει. Δεν έχει άδικο. Είσαι ένας ξένος γι’ αυτό. Κάποιες άλλες, σου επιτίθεται γιατί έτσι έχει μάθει. Και κάποιες άλλες, σε αγκαλιάζει με όλη του τη δύναμη και δεν σε αφήνει να φύγεις.

«Γιατί φεύγεις;»

Τρίτη δύσκολη ερώτηση.

«Θα ξαναέρθεις;»

Τέταρτη δύσκολη ερώτηση.

Πάντα πριν μπω στο δωμάτιο, κρυφοκοιτάζω το τζάμι. Για να δω το παιδί. Για να είμαι έτοιμη. Ποτέ δεν είμαι έτοιμη. Νιώθω ένα κύμα θλίψης να τρυπώνει, ένα δάκρυ να θέλει να βρέξει το μάγουλο μου. Δεν έχω χρόνο για αυτά. Αδειάζω  γρήγορα από δικές μου σκέψεις, αρνητικά συναισθήματα, φόβους.

Είμαι εκεί για κάποιον άλλον. Έχω ένα σκοπό. Ήρθα για να παίξω.

Για να παίξεις το παιχνίδι των εισαγγελικών παιδιών πρέπει να είσαι δυνατός. Και να να μην ξεχνάς να παίρνεις μαζί σου τα όπλα σου. Χαμόγελο, αισιοδοξία και αγάπη.

Η πόρτα ανοίγει και το παιχνίδι ξεκινάει…

Σημείωση: Tα ονόματα είναι πλασματικά σεβόμενοι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα.

Η Μαρία και ο Νίκος είναι όλα τα παιδιά που νοσηλεύονται με εισαγγελική εντολή στα Νοσοκομεία Παίδων και ζητούν την προσοχή και την αγάπη μας.

Αν θες και εσύ να γίνεις εθελοντής στο Χαμόγελο του Παιδιού μπορείς να βρεις περισσότερα εδώ.

Πώς είναι να είσαι εθελοντής στα νοσοκομεία Παίδων; Μια εθελόντρια εξομολογείται σκέψεις και συναισθήματα για τα «εισαγγελικά παιδιά». Ακούστε την και κυρίως πιστέψτε την. 

Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία. Κυριακή απόγευμα. Σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο νοσοκομείου, η Μιχαέλα προσπαθούσε να δώσει αγάπη σε κάποιο από τα «εισαγγελικά παιδιά».

Ηθοποιός και προσφάτως απόφοιτη της Ρωσικής Φιλολογίας, η Μιχαέλλα είναι εθελόντρια στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών. Όταν τη γνώρισα, είχε στην αγκαλιά της ένα μικρό κοριτσάκι και του τραγουδούσε. Την παρατηρούσα. Είχε εκείνο το τρυφερό βλέμμα που πρέπει να έχει μια μαμά. Χρειάστηκαν μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να πειστώ ότι έπρεπε να μου μιλήσει. Σε μένα και σε σένα. Για τον εθελοντισμό, για τα παιδιά, για το ρόλο των γονιών.

Πώς απόφασισες να γίνεις εθελόντρια στα νοσοκομεία παίδων;

Γενικά πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τον εθελοντισμό. Ήθελα να ασχοληθώ με παιδιά. Αγαπώ να ασχολούμαι με παιδιά. Να προσφέρω βοήθεια. Δεν έχω οικογένεια, είμαι μόνη μου, συνεπώς η ανάγκη γι’αυτό έγινε επιτακτική μέσα μου με τα χρόνια.

Άκουσα στο ραδιόφωνο της εκκλησίας, ένα σποτ που ζητούσαν εθελοντές και πήρα αμέσως τηλέφωνο στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών. Με ενημέρωσαν ότι πριν αρχίσω τις επισκέψεις στα νοσοκομεία θα έπρεπε να παρακολουθήσω κάποια σεμινάρια εκπαίδευσης στα οποία θα μας μιλούσαν ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και εθελοντές με πολυετή εμπειρία στα νοσοκομεία.

Για μένα τα σεμινάρια λειτούργησαν ως μια μορφή ψυχοθεραπείας, κάθως καλύπτουν έναν ευρύ κύκλο θεμάτων τα οποία σε προετοιμάζουν για τη φροντίδα των παιδιών. Ήταν μια πολύτιμη εμπειρία που με έκανε να νιώθω ασφαλής όταν πήγα στα νοσοκομεία. Πολύ συχνά είναι ψυχοφθόρες οι καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπίσεις και θέλει να είσαι καλά προετοιμασμένος.

Για πολλούς λόγους αποφασίζεις να γίνεις εθελοντής. Θέλεις να δώσεις πράγματα και δεν έχεις που. Είχα την ανάγκη να δώσω αγάπη επειδή δεν έχω δικά μου παιδιά. Είχα την ανάγκη να πάρω και κυρίως να δώσω μια αγκαλιά. Το βασικό μου κίνητρο ήταν ότι ήθελα να πάρω πολλές αγκαλιές, για την ακρίβεια.

Τι κάνει μια εθελόντρια στα νοσοκομεία;

Η βάρδια διαρκεί τρεις ώρες. Όταν με παίρνουν τηλέφωνο οι κοινωνικοί λειτουργοί με ενημερώνουν για το παιδί που θα απασχολήσω, την ηλικία του, τι ανάγκες έχει, αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας και ύστερα με καθοδηγούν ως προς τι χρειάζεται. Μπορείς να κάνεις πολλά ή και τίποτα. Εξαρτάται από το παιδί. Δημιουργική απασχόληση, ζωγραφική, παιχνίδια, βόλτα στην παιδική χαρά του νοσκοκομείου ή απλά παρέα, αλλαγή πάνας, τάισμα, μπάνιο, αν είναι βρέφος. Μερικά παιδιά μπορεί να μην σε θέλουν. Δεν τους επιβάλλεσαι.

Σε αυτές τις περιπτώσεις απλώς το σέβεσαι και τα αφήνεις ήσυχα. Συνεργαζόμαστε πάντα με το νοσηλευτικό προσωπικό, που έχει ουσιαστικά την ευθύνη των παιδιών αυτών.

Γνώριζες ποιά είναι τα εισαγγελικά παιδιά πριν ασχοληθείς με την Εθελοντική Διακονία;

Είχα πάει σε ένα σπίτι του «Χαμόγελου του παιδιού» πριν δεκατέσσερα χρόνια περίπου. Δούλευα τότε ως ηθοποιός και είχαμε κάνει μια παράσταση τα έσοδα της οποίας θα πήγαιναν στο «Χαμόγελο του παιδιού». Ήταν Χριστούγεννα και είχαμε αγοράσει κάποια δώρα στα παιδάκια.

Τότε για πρώτη φορά ήρθα σε άμεση επαφή με την εγκατάλειψη των παιδιών ή έτσι ένιωσα εγώ τουλάχιστον. Δεν το άντεξα. Δεν είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά, δεν ήξερα και τι ακριβώς θα δω. Και ήταν αρκετά σοκαριστικό. Συναισθηματικά με φόρτισε πάρα πολύ, έκλαιγα. Δεν ήμουν καθόλου έτοιμη τότε.

Οι εθελόντριες τότε μου είχαν πει ότι αν δεν το αντέχω καλύτερα να μην ξαναπάω. Αν εσύ είσαι πολύ ευάλωτος ή αυτό σου ανακινεί κάτι δικό σου που δεν το έχεις δουλέψει, τότε δεν μπορείς να βοηθήσεις. Δεν ξαναπήγα σε εκείνη τη φάση.

Πολλές φορές αναρωτιόμουν αν επειδή έχω πολύ δύσκολα βιώματα θα μπορέσω να βοηθήσω αυτά τα παιδιά. Είμαι ικανή να μπω σε αυτούς τους χώρους και να δώσω το χέρι μου;

Με τη σωστή εκπαίδευση, με υπομονή και επιμονή σιγά σιγά βρίσκεις τα όρια σου και τρόπους για να ξεπεράσεις τις δικές σου δυσκολίες ώστε να βοηθήσεις κάποιον που βρίσκεται σε πιο «δεινή θέση» από σένα.

Ποια είναι η σχέση σου με τα παιδιά;

Τα παιδιά μας δίνουν αγάπη, περισσότερη πολλές φορές από όση τους δίνουμε εμείς. Παλιά δούλευα και σε παιδικά πάρτυ και πριν πάω, αν και πάντα μου άρεσε η συναναστροφή μαζί τους, μερικές φορές βαριόμουν. Αλλά κάθε φορά έφευγα από εκεί άλλος άνθρωπος. Είναι αναζωογονητική η επαφή μαζί τους. Κάθε παιδικό χαμόγελο είναι και ένα μικρό δώρο για μένα. Άλλωστε θεωρώ πως και εγώ παραμένω ένα αιώνιο παιδί.

Κάποιοι πιστεύουν ότι ο εθελοντισμός είναι ένα είδος εκμετάλλευσης, εφόσον κάνεις κάτι χωρίς να περιμένεις κάποιο αντάλλαγμα, οικονομικό τουλάχιστον. Τι θα απαντούσες σε αυτό;

Υπάρχουν είδη εθελοντισμού που πράγματι μπορεί να εκμεταλλεύονται καταστάσεις και το πάθος των ανθρώπων για προσφορά, καθώς έχουν κενά από χέρια και αναζητούν εθελοντές προκειμένου να τους βοηθήσουν να καλύψουν κάποιες ανάγκες.

Δεν θεωρώ ότι με εκμεταλλεύονται. Εγώ εκμεταλλεύομαι μια δομή για να λαμβάνω αγάπη.

Τα εισαγγελικά παιδιά βρίσκονται στα νοσοκομεία λόγω εγκατάλειψης, παραμέλησης ή κακοποίησης. Πιστεύετε ότι υπάρχουν κατάλληλοι και ακατάλληλοι γονείς;

Μιλάς σε μια γυναίκα που δεν έχει παιδί. Δεν είμαι σε θέση να το αξιολογήσω αν είναι ικανός κάποιος για γονιός ή όχι. Είναι πολύ σοβαρό ζήτημα.

Σίγουρα είναι τεράστια ευθύνη να φέρεις μια ζωή στον κόσμο. Καλό θα ήταν να διδασκόμαστε από την παιδική ηλικία όχι πως να γίνεις καλός γονιός, αλλά πόσο μεγάλη ευθύνη και πόσο σημαντικό είναι και όχι να θεωρείται μια φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.

Δεν είναι αυτοματισμοί αυτοί. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε  τη σοβαρότητα του εγχειρήματος του κάνω μια οικογένεια, και το πόσο κόπο και υπευθυνότητα απαιτεί. Είναι πολύ λυπηρό να δημιουργούμε δυστυχία γύρω μας και δυστυχισμένα παιδιά γιατί έχουμε άγνοια. Η παιδεία είναι το κλειδί για να πετύχουμε ένα καλό αποτέλεσμα σε όλου τους τομείς και φυσικά ως προς την ανατροφή ενός παιδιού.

Τι χρειάζεται ένα παιδί;

Αγάπη. Και για να αγαπήσεις ένα παιδί πρώτα πρέπει να βρείς την αγάπη μέσα σου και ύστερα να βρείς τα εργαλεία να τη μεταδώσεις. Ωστόσο δεν είμαι σίγουρη ότι ξέρουμε να αγαπάμε.

Ποια είναι η σχέση σου με την εκκλησία; Η πίστη είναι προαπαιτούμενο για την Eθελοντική Διακονία;

Μου ξεκαθάρισαν από την αρχή ότι δεν είναι απαραίτητο να είσαι χριστιανός ορθόδοξος, αν πιστεύεις ή όχι. Μπορεί να συμμετάσχει ο καθένας. Και εγώ αρχικά ήμουν λίγο διστακτική, αλλά διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλοί ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι στους κόλπους της εκκλησίας. Όσον αφορά την πίστη είναι προσωπικό ζήτημα και δεν μου αρέσει να συζητώ για αυτό.

Τι έχεις αποκομίσει από αυτήν την εμπειρία;

Ως ιδιοσυγκρασία πάντα ήμουν πιο χύμα. Νομίζουμε μερικές φορές ότι αν έχουμε πάθος, είμαστε γενναιόδωροι και δείχνουμε ενδιαφέρον για τους άλλους είναι αρκετό. Πρέπει να κάνουμε διάκριση που, πως ,γιατί και με ποιο τρόπο εκφράζουμε αγάπη.

Με τον εθελοντισμό έμαθα τη σημασία των ορίων. Δεν το είχα καθόλου στη ζωή μου και με έχει βοηθήσει πραγματικά σε όλα τα επίπεδα. Στις φιλικές, προσωπικές και επαγγελματικές μου σχέσεις.

Έμαθα επίσης να αλλάζω πάνα, να κάνω μπάνιο, να ταίζω ένα μωρό. Πρώτη φόρα που άλλαξα πάνα και έκανα μπάνιο ένα παιδί, ήταν στο νοσοκομείο. Έμαθα πώς πρέπει να φέρεσαι σε ένα παιδί που θέλει να σε χειριστεί για να περάσει το δικό του.

Δούλεψα με τον εαυτό μου πολύ και φυσικά με βοήθησε πολύ η εκπαίδευση με παλιές εθελόντριες. Το σημαντικότερο που μαθαίνει κανείς γιατί θεωρητικά όλοι το γνωρίζουμε είναι να σεβόμαστε την ύπαρξη του άλλου ανεξαρτήτως ηλικίας, κατάστασης, υγείας. Όλοι είμαστε ίσοι και πρέπει να αντιμετωπιζόμαστε ως ίσοι. Φυσικά, έχω πολλά ακόμη να μάθω.

Ο εθελοντισμός είναι μάθημα ζωής σε όλα τα επίπεδα.

Συχνά ακούμε τη φράση «λυπάμαι για αυτά τα παιδιά». Τι απαντάς σε αυτό;

Δεν πρέπει να λυπόμαστε τα παιδιά. Η κοινωνία είναι για λύπηση. Τα θαυμάζω αυτά τα παιδιά. Είναι μικροί ήρωες. Δεν τα λυπάμαι. Άλλο συμπονώ. Άλλο λυπάμαι. Δεν μπορείς να λυπάσαι και να αγαπάς ταυτόχρονα. Κάποιοι θέλοντας  να εκφράσουν ευαισθησία πολλές φορές δείχνουν αναισθησία.

Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να γίνει εθελοντής στα νοσοκομεία;

Είμαι τσακωμένη με τις συμβουλές. Σίγουρα δεν κάνουμε όλοι για όλα. Αν το αισθάνεται κάποιος και το έχει ανάγκη να το κάνει. Αν πάλι όχι, να μην το κάνει. Πιστεύω ότι το καθετί έρχεται στην ώρα του.

Για περισσότερες πληροφορίες: www.diaconia.gr

Πηγή:https://frapress.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.