Ήταν ο γιός μου και ήθελα να τον βοηθήσω. Και το έκανα

406

«Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 2000.
Ο Γιάννης δεν είχε κλείσει τα δύο ακόμη..Είχε διαγνωστεί όμως ως αυτιστικός λίγες μέρες πριν…
Πήγαμε για φαγητό μεσημέρι με φίλους και τα παιδιά τους.Όλα τα παιδάκια παίζανε σε μια διπλανή αίθουσα ενώ οι γονείς τους τρώγανε ευτυχισμένοι..
Ο Γιάννης δεν κάθησε λεπτό με τα παιδιά αλλά και ούτε και μαζί μας.Δεν έφαγα ποτέ απ´ότι θυμάμαι και απλά έτρεχα από πίσω του κ τον απασχολούσα ώστε να μην ουρλιάζει και ενοχλεί.
Στη φωτογραφία φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Γιάννης έχει κουραστεί,έχει πάθει κρίση και χτυπιέται στο πάτωμα και εγώ αριστερά με το μαύρο φόρεμα έχω δάκρυα στα μάτια και θυμάμαι να σκέφτομαι «δεν αντέχω άλλο..»
Κι όμως άντεξα 18 χρόνια γιατί δεν είχα επιλογή.Ήταν ο γιός μου και ήθελα να τον βοηθήσω.
Και το έκανα!Με πολύ κόπο,πολύ κούραση,πολύ ψυχοθεραπεία..Ο Γιάννης έχει καταφέρει τόσα πολλά πράγματα από τότε!Και είμαστε ευτυχισμένοι αλήθεια.
Για όσους γονείς που τις ημέρες τον εορτών ή των σχολικών παραστάσεων το παιδί σας δεν συμμετέχει και αισθάνεστε τόσο διαφορετικοί από τις τυπικές χαρούμενες οικογένειες..μην το βάλετε κάτω!
Σας το ορκίζομαι ότι θα έρθουν οι καλύτερες μέρες.
Απλά θέλει αποδοχή και δουλειά!»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.