Αγγελική Κορμά :4 Φλεβάρη σήμερα

3083

Μία εξομολόγηση ζωής από μία αγαπημένη διαδικτυακή φίλη,μια αληθινή γυναίκα αγωνίστρια για την ίδιας τη ζωής της, την Αγγελική Κορμά 

4 Φλεβάρη σήμερα…
Η μέρα <λέει>κατά του καρκίνου…
Αυτές τις <μέρες> ποτέ δεν τις κατάλαβα.. 
Δηλαδή μια και μοναδική μέρα θυμόμαστε ότι υπάρχει?
Ρωτήστε όλους εμάς που άλλοι το περάσαμε,άλλοι το ξεπεράσαμε και άλλοι τον πολεμάμε ακόμα.
Με εικονίτσες και ποστ δεν ξορκίζετε κανένα <κακό> ούτε και βγαίνει η υποχρέωση σε αυτούς όλους που πάλεψαν η παλεύουν.
Ο άνθρωπος που τον άγγιξε ο καρκίνος είτε <παρά τρίχα> είτε ποιο βαριά, ένα θέλει…

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!!


Ο καρκίνος δεν είναι ίωση.

Δεν κολλάει.

Γι αυτό αγκαλιάστε σφικτά έναν άνθρωπο που περνάει μια τέτοια δοκιμασία.


Αγκαλιάστε αυτό το κορμί που από τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες βγάζει μια μυρωδιά <καμένου κρέατος> ,<δηλητηρίου>.


Αγκαλιάστε χωρίς οίκτο και λύπηση αυτό το κεφάλι που κάποτε είχε πλούσια μαλλιά.


Αγκαλιάστε την ψυχή του.


Η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη ,η συντροφιά ,οι πράξεις,η δύναμη που θα δώσεις μέσα από την ψυχή σου με την θετική σου ενέργεια.
Γιατρός δεν είναι κάνεις για να μπορέσει να θεραπεύσει κάποιον.
Μπορεί να γίνει όμως θ ε ρ α π ε υ τ η ς και να απαλύνει η αγάπη τις πληγές της ψυχής.


Γιατί να ξέρετε πιο πολύ απ΄ όλα πονάει η μοναξιά να το περνάς μόνος.
Αυτό δεν αντέχεται.


Εγώ πάντως τον ευχαριστώ τον καρκινάκο μου που πέρασα έστω και »πάρα τρίχα».Έστω και αν έμεινα κάποτε με μια <πέτσα που κρεμότανε> για στήθος.


Ακόμα που δεν μπορώ να ξεχάσω από τα 33 μέχρι σήμερα στα 56 μου πολλά που πέρασα και δεν έ π ρ ε πε να δείχνω γιατί ήμουν μόνη με 2 αγοράκια που δεν ήθελα να καταλάβουν τίποτα.Δεν ήθελα να νοιώσουν ότι μ π ο ρε ι να έχαναν το μοναδικό στήριγμα τους.Και έγινα κλόουν,παλιάτσος και σκληρή μαζί τους.Ασυνείδητα τους προετοίμαζα για την σκληρή ζωή που τους περίμενε.


Ένας ήταν ο φόβος μου.
Να γίνουν ανεξάρτητοι α ν τ ρ ε ς με αξιοπρέπεια,ατρόμητοι και τρυφεροί χωρίς κόμπλεξ και με αγάπη στην ψυχή τους.


Εγώ έτσι ξεπέρασα όλους τους άλλους φόβους μου.


ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να χαμηλώσω το κεφάλι, να <κλαφτώ> να μιζεριάσω.


Μόνο καμιά φορά όταν γύριζα από χειρουργεία επειδή τα άφηνα μόνα τους μέχρι να γυρίσει η μαμά το βράδυ τα έπαιρνα αγκαλίτσα και κοιμόμασταν και οι 3 μαζί,εκεί άφηνα τον εαυτό μου μέσα στα μικρά τους μπρατσάκια να κλάψει,όχι γιατί λύγιζα, αλλά από ανακούφιση που ήμασταν πάλι μαζί αγκαλιασμένοι και έτσι μου πέρναγαν τα πάντα.


Το ίδιο έκανα και στην μάνα μου, που πέθανε στα χέρια μου ,που δεν τα κατάφερε να ζήσει.Όμως δεν την άφησα μέσα από την αγκαλιά μου γιατί ήξερα το χα περάσει ποιο μπροστά.


Μια αγκαλιά την είχα μέχρι την στιγμή που <έφυγε> χωρίς να νοιώσει μόνη και έφυγε με ένα χαμόγελο ένα ξημέρωμα..!!!


Γι αυτό σας λέω…
Η αγκαλιά είναι η καλύτερη θεραπεία…….. .χαρίστε την !!!!
Και μακάρι κάποτε ο καρκίνος να ΄νε μόνο ένα ζώδιο…(όπως είμαι και εγώ…χαχχχα τυχαίο???).»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.