Την ημέρα της «συγχώρησης» αναλογίστηκα τους δικούς μου «Συγχωρεμένους»

916

Σάββατο σήμερα..και ανοίγοντας το f.b..δεν ξέρω πως,μπροστά μου βλέπω  συνέχεια αναρτήσεις για την »συγχώρεση’‘.

Γέλασα .

Αναλογίστηκα τους δικούς μου ‘‘συγχωρεμένους..»

Ποτέ δεν κατάλαβα στην ζωή μου πως γίνεται να σε μισούν και να θέλουν να σε βλάψουν οι πιο »δικοί σου» άνθρωποι.

Αυτοί που τους αγάπησες χωρίς όρια,που χωρίς μεγάλα λόγια θέλησες να τους δώσεις φτερά να πετάξουν στην ζωή, στην χαρά στην ευτυχία.

Αυτοί που θέλησες να τους βγάλεις από την μιζέρια τους,που το μόνο που ήθελες είναι να χαμογελούν πραγματικά,με την ψυχή τους.

Περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι αυτό ακριβώς ενοχλούσε.

Η δύναμη μου στην ζωή με όπλο μου το χαμόγελο.

Κατάλαβα ότι δεν το αντέχουν »κάποιοι» γιατί δεν »τό χουν» και το μισούν.

Σε μισούν που μπορείς.

Όσα και να »δώσεις» όσο τους στηρίζεις στην ευτυχία τόσο θα σε μισούν.

Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι είσαι εσύ.

Έτσι σε έκανε μια ανώτερη δύναμη για να μπορείς να αντέξεις τον πολύ πόνο που σου έχει »γράψει» το κάρμα σου.
Πάντα σκεπτόμουν ότι για κάποιο λόγο ο Θεός ήθελε να ζήσω αφού από νεογέννητο που ήμουν πέθανα και έζησα σαν από θαύμα αρκετές φορές..

Ίσως το γάλα που βύζαξα από μια ξένη γυναίκα που με βοήθησε να ζήσω και γι αυτό μου δώσε και το όνομα της είχε μαγικές ιδιότητες.
Ήταν θεοσεβούμενη γυναίκα,γεμάτη καλοσύνη αλλά και δυνατός άνθρωπος
Καμία σχέση με τους »δικούς μου» ανθρώπους που όσο πάσχιζε εκείνη να με κάνει να ζήσω »εκείνοι » της έλεγαν άστο να πεθάνει ρε Κική δεν το λυπάσαι έτσι όπως είναι??»

Και εκείνη τους πέταξε όλους έξω δεν τους ξαναμίλησε ποτέ με τύλιγε σε μάλλινα κουβερτάκια και με θήλαζε γιατί της περίσσευε γάλα και αγάπη.

Έτσι έμαθα να δίνω περίσσευμα αγάπης και ανθρωπιάς και όσο έδινα ζούσα καλύτερα.
Καταλάβαινα ότι με μισούσαν πολύ για αυτό.
Με πόναγε.

Εγώ μόνο αγάπη ήθελα.Όμως έτσι είναι ο κόσμος.

Σκέφτηκα να φεύγω λοιπόν χωρίς κακίες,χωρίς »γιατί’ ‘και πάντα πάλευα,να συγχωρώ.

Οι άνθρωποι δεν αντέχουν την αγάπη,την προσφορά.Μπορεί όχι όλοι. Λίγοι.Αλλά εγώ γνώρισα τους πολλούς.

Όλοι μετάνιωσαν όταν εγώ είχα κουραστεί και γύριζαν πίσω.

Όταν πάντα ήταν πολύ αργά.
Συγχωρούσα …αλλά δεν γύρισα ΠΟΤΕ.

Και αποφάσισα,την μοναξιά.
Κάποτε κουράζεσαι.
Συγχώρεσα για να μπορώ να »ζήσω» ,βοήθησα και τους »εχθρούς μου» ,αν και από μακριά σε όποιον μου το ζήτησε,αλλά χωρίς να γυρίσω πίσω.

Μακριά…

Το να μπορείς να συγχωρείς,να μην κρατάς κακία…στον πολύ μεγάλο πόνο..σε ανθρώπους που ήθελαν να »πεθάνεις»..γιατί δεν έγινες σαν και αυτούς…γιατί δεν είσαι όπως αυτοί..νομίζω..ότι πρέπει να είναι μέσα σου…στο »γάλα που βύζαξες…» στο μυαλό που καλλιέργησες…
Όποιος το καταφέρει..όχι με λόγια…ΑΛΛΗΘΙΝΑ..έχει βρει..το ελιξίριο της ευτυχίας…
Σας κατέθεσα της βιωματικές μου σκέψεις…ότι θέλετε κρατάτε…
Αγγελικούλα….λέωωωωωωω..με αγάπη…

Αγγελική Κορμά

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.