Χρηστιάννα Πάπιτση,η δική μας μάχη ,ο δικός μου ήρωας ζωής.

1821

Ξεκινάω πολύ καιρό να γράψω αλλά δε μου βγαίνει και σταματάω.

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλεις να πεις αλλά και τόσο δύσκολο να τα φέρεις ξανά στο μυαλό σου.

Προσπαθείς να τα διώξεις μακριά αλλά αυτό πάντα δεν είναι εφικτό. Προσπαθείς να χαίρεσαι την κάθε στιγμή.

Στη ζωή για ορισμένους όλα είναι αυτονόητα αλλά από την άλλη σου έρχονται εκείνες οι κρυφές σκέψεις και οι κακές στιγμές το κλάμα, η αϋπνία, τα βουρκωμένα μάτια, τα πρησμένα πόδια και όταν σκέφτεσαι τον εαυτό σου αυτόματα τον ξεχνάς γιατί προτεραιότητα σου είναι ο ήρωας σου, αυτός που πρέπει να βοηθήσεις για να ζήσει και τίποτα άλλο.

Βρίσκεις τη δύναμη να σταθείς στα πόδια σου, να μην ασχολείσαι με τίποτα και με κανέναν αλλά μόνο με τον ήρωα σου, αυτόν που δίνει το δικό του αγώνα με τα θλιμμένα τα ματάκια και το θλιμμένο προσωπάκι του στην απομόνωση και το παίζει δυνατός για να μη σε στεναχωρήσει.

Εκεί εσύ αντλείς δύναμη από την αγάπη του κόσμου αφού κανένας άλλος δεν μπορεί να σε καταλάβει ούτε η οικογένειά σου, ούτε ο εργοδότης σου, ούτε η φίλη σου, ούτε οι συνάδελφοι σου.

Είσαι εσύ και ο ήρωας σου.

Διαπιστώνεις ότι κάθε μέρα η ζωή είναι τελικά ένας μεγάλος αγώνας για σένα.

Ατελείωτες ώρες, ατελείωτες συζητήσεις.

Έχεις να πάρεις δύσκολες αποφάσεις, να ρισκάρεις, αλλά μέσα από όλο αυτό τον αγώνα θα πάρεις ένα μεγάλο μάθημα.

Κάθε μέρα πρέπει να παλεύεις.

Δεν μπορώ πια να περνάω τα βράδια έξω από τα νοσοκομεία, δεν μπορώ να αντικρίζω τα μικρά παράθυρα με το χαμηλωμένο φως.

Ξέρω ότι πίσω κρύβονται θλιμμένα προσωπάκια που δίνουν το δικό τους αγώνα για το αυτονόητο για τους υπόλοιπους, τη ζωή τους.

Είναι αυτό που δεν θέλεις να υπάρχουν γιατροί, νοσοκομεία και ασθενείς. Είναι η ταχυπαλμία που νιώθεις όταν μαθαίνεις ότι κάποιος γνωστός είναι ασθενής. Είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στο δημόσιο σύστημα υγείας για τα πιο απλά πράγματα, που με τη δική μας φωνή μπορούμε να βοηθήσουμε να γίνουν εύκολα για τους συνανθρώπους μας.

Έχεις πολλά να γράψεις γιατί οι ώρες μέσα στο νοσοκομείο ήταν ατέλειωτες σαν αιώνες.

Αυτό που δεν σβήνει από το μνήμη μου είναι η καινούργια οικογένεια που έκανα τα τελευταία χρόνια.

Πρώτος από όλους ο Γερμανός δότης που μας χάρισε ξανά πίσω τη ζωή μας.

Φυσικά, οι γιατροί μας. Τους ευχαριστώ για την αγάπη τους. Μου την έδωσαν απλόχερα. Με βοήθησαν να ξεπεράσω τα πάντα και να προχωρήσω μπροστά, να συνεχίσω και τώρα να δίνω δύναμη και σε άλλους.

Όσο για το ότι πλέον είμαστε οικογένεια ΑμεΑ δεν με πειράζει καθόλου, ίσα ίσα είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό.

Στόχος της ζωής μας από δω και πέρα να βοηθάμε όσους πιο πολλούς ανθρώπους μπορούμε μέσα από τη δική μας εμπειρία.

Το μήνυμά μας: Χάρισε ελπίδα και ζωή. Γίνε εθελοντής δότης μυελού των οστών.

Χρηστιάννα Πάπιτση

MSc Διοίκηση ΕπιχειρήσεωνΕκπαιδευτικός στις Νέες ΤεχνολογίεςΠεριφερειακή Σύμβουλος Νοτίου ΑιγαίουΠεριφερειακή Ενότητα Σύρου.

Εντεταλμένη Πολιτισμού ΚυκλάδωνΥποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος με τη Συμμαχία Νοτίου Αιγαίου

Κινητό:6936670268, W. www.papitsi.gr
Facebook, Intstagram, twitter

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.