Ένα χρόνο μετά την πυρκαγιά στο Μάτι – δεν ξεχνώ

721

της Νεφέλης Ράντου*

Οι άνθρωποι ξεχνάμε. Γινόμαστε μάρτυρες ενός γεγονότος, συνταρασσόμαστε, το βλέπουμε στις ειδήσεις, το ανακυκλώνουμε σε συζητήσεις, βλέπουμε τη μία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διαδέχεται την επόμενη.  Όλα αυτά για μερικές ημέρες… στη συνέχεια όλα σβήνουν. Και ξεχνάμε.

Δε θέλω να ξεχνάω τη φονική πυρκαγιά που έπληξε την Ανατολική Αττική, πέρυσι τον Ιούλιο. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω στη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν, στη σκέψη σε όσους δοκιμάστηκαν και συνεχίζουν να δοκιμάζονται. Θυμάμαι, δεν ξεχνάω.

Θυμάμαι το Δ. και τη Δ., που έχασαν το σπίτι τους μέσα σε λίγα λεπτά και όταν τους είδα λίγες ώρες αργότερα είχαν τη σοφία να μου λένε ότι είναι τυχεροί που είναι καλά, που ζουν και οι δύο και έχουν και τα δύο τους αγόρια ασφαλή. Όπως δε θα ξεχάσω ότι τα λιγοστά πράγματα που σώθηκαν από του υπόγειο του σπιτιού τους όταν τα μεταφέραμε σπίτι μας έκαιγαν ακόμα… Θυμάμαι και τη Ρ.. Ήταν η πρώτη που είχε τη νηφαλιότητα να εντοπίσει το εγκληματικό λάθος της εκτροπής της κυκλοφορίας από τη λεωφόρο Μαραθώνος προς τα δρομάκια της παραλίας στο Μάτι και είχε  το θάρρος να βγει δημόσια και να το υποστηρίξει. Άμεσα αντανακλαστικά όταν ακόμα η αμηχανία περίσσευε και η ορθή κρίση δεν υπήρχε, πολλώ δε μάλλον στους ίδιους τους πληγέντες.

Συγκλονιστική και η περιγραφή της Τ.. Έβαλε τα παιδιά της στο αυτοκίνητο και οδηγούσε, αναζητώντας διέξοδο μέσα από στενά που πνίγονταν στις φλόγες. Και τα παιδιά της μέσα στο αυτοκίνητο της φώναζαν –Μαμά, θα πεθάνουμε;;… Δεν ξεχνώ. Δεν ξεχνώ και το Γ. και την Ε., να κερδίζουν χρόνο με πετσέτες βρεγμένες στα πρόσωπά τους μέχρι να απομακρυνθούν από το σπίτι τους, το οποίο είχε τυλιχθεί στις φλόγες και να σωθούν τελικά οδηγώντας μακριά…

Δεν ξεχνώ τη 13χρονη που πήδηξε στο γκρεμό για να σωθεί, το ζευγάρι των ηλικιωμένων που απανθρακώθηκαν ζωντανοί στο σπίτι τους, το 6 μηνών βρέφος που εξέπνευσε στο στήθος της μαμάς του μέσα στη θάλασσα αλλά και τη μαμά του η οποία χάθηκε λίγους μήνες μετά στην εντατική. Δεν ξεχνώ όλους όσοι δε βρήκαν το δρόμο για τη θάλασσα και κάηκαν ζωντανοί, ούτε όσους πνίγηκαν μετά από ώρες μέσα στη θάλασσα. 

Ως μόνιμος κάτοικος Ανατολικής Αττικής, ήμουν κοντά σε όλα αυτά. Δεν έχω άμεσα πληγεί, εγώ ή η οικογένεια μου. Από τύχη νομίζω καθώς η φωτιά σταμάτησε 500 μέτρα από το σπίτι μου και έκαψε το μισό δρόμο στον οποίο μένω. Κατάλαβα όμως από κοντά πώς κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι ζουν δίπλα μας αποκτούν ηρωική διάσταση και γίνονται πραγματικά φωτεινοί, με ποιο τρόπο δίνουν πραγματικά μαθήματα ζωής. Αναφέρομαι κυρίως στους πληγέντες αλλά και σε όσους συνέβαλλαν ως αρωγοί. Δεν ξεχνώ πόσο γρήγορα οργανώθηκαν ιδιώτες και φορείς και στήριζαν το έργο της αποκατάστασης. Διανομή φαγητού και νερού, είδη πρώτης ανάγκης και φάρμακα διανέμονταν από ιδιώτες με ίδια μέσα.

Στον αντίποδα, η κρατική απουσία, έτι μία φορά, χαρακτηριστική. Η Ε. περιμένει ακόμα την οικονομική ενίσχυση για τις φθορές στην επαγγελματικής της στέγη. Γείτονες, γνωστοί και φίλοι αναμένουν. Κράτος, κυβέρνηση, αρχές, προϊστάμενοι υπηρεσιών… Έδωσαν και αυτοί μαθήματα ζωής. Μαθήματα εγκληματικής αμέλειας, κενότητας, αήθους διαχείρισης, αρχομανίας, καιροσκοπισμού…

Πρόκειται για αυτά τα μαθήματα τα οποία επιλέγω να μη δώσω στα παιδιά μου.

*Η Νεφέλη Ράντου είναι Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών & Διερμηνέας ελληνικής νοηματικής γλώσσας

Πηγή:http://www.helpis.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.