Σούζαν Ίτον ,θύμα γυναιοκτονίας στην Κρήτη

641

Την υπόθεση βέβαια την ξέρετε, αλλά ας θυμίσουμε τα γεγονότα.

Στις 2 Ιουλίου, η διακεκριμένη Αμερικανίδα βιολόγος Σούζαν Ίτον (Suzanne Eaton), προσκεκλημένη κεντρική ομιλήτρια σε συνέδριο της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης, ενώ έκανε τζόγκινγκ χτυπήθηκε, βιάστηκε και δολοφονήθηκε.

Σύμφωνα με την Αστυνομία, ο 27χρονος συλληφθείς την εντόπισε τυχαία στον δρόμο. Έχοντας ως κίνητρο τη σεξουαλική κακοποίησή της, φέρεται να τη χτύπησε δύο φορές με το λευκό αυτοκίνητό του και μόλις εκείνη έχασε τις αισθήσεις της την τοποθέτησε στο πορτμπαγκάζ. Τη μετέφερε περίπου 10 χλμ. μακριά και, αφού τη βίασε, πέταξε τη σορό της στο φρεάτιο εξαερισμού ενός ερειπωμένου καταφυγίου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κοντά στο Ξαμουδοχώρι Χανίων.

Φαίνεται ότι η πατριαρχική λογική είναι βαθιά ριζωμένη στα ελληνικά ΜΜΕ, διότι είχαμε αρκετές περιπτώσεις όπου το κέντρο της προσοχής μεταφέρθηκε από τη δολοφονημένη στον καθ’ ομολογία δράστη και τους συγγενείς του.

«Δουλευταράς, υπερδραστήριος και πολυπράγμων, με ποικίλα ενδιαφέροντα και ιδιαίτερη αγάπη για τη φύση και τις κρυμμένες ομορφιές της Κρήτης…….» Έτσι ξεκινάει το άρθρο του Πρόταγκον για τον καθ’ομολογία δολοφόνο της Αμερικανίδας βιολόγου, με εγκώμια και επαίνους!

Στο ίδιο άρθρο, αφού περιγράφονται οι ομαδικές πτώσεις συγγενών και φιλων από τα σύννεφα, παρατίθεται μαρτυρία φίλης της συζύγου του καθ’ ομολογία δολοφόνου, όπου, μεταξύ άλλων αναφέρεται:

«Σκέφτομαι μήπως κάτι συνέβη με την Αμερικανίδα, μήπως του μίλησε απότομα ή του έκανε κάποια χειρονομία και τον νευρίασε. Όχι ότι αυτό τον δικαιολογεί…»

Στο ρεπορτάζ του Star, η ρεπόρτερ ανέφερε για το φονικό στην Κρήτη:

«Συντετριμμένος ο πατέρας του 27χρονου προσπαθεί να διαχειριστεί τα όσα έχουν αποκαλυφθεί τις τελευταίες ημέρες με πρωταγωνιστή το γιο του. Ο ίδιος όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του, είναι τα μεγάλα θύματα αυτή της τραγωδίας.»

Αυτό αποτελεί θηριώδη και βάναυση αντιστροφή της πραγματικότητας.

Τα μεγάλα θύματα αυτής της τραγωδίας είναι πρώτα και κύρια η κακοποιημένη, βιασμένη, και τελικά δολοφονημένη Susanne Eaton, και στη συνέχεια η οικογένειά της, ο σύζυγος και τα παιδιά της και οι άλλοι συγγενείς της. Όλοι οι υπόλοιποι είναι στη χειρότερη των περιπτώσεων παραπλεύρως παθόντες, σε βαθμό ασύγκριτα μικρότερο. Είναι προσβολή να λησμονιούνται η δολοφονημένη και οι συγγενείς της και να προβάλλεται με συμπάθεια η οικογένεια του δράστη -ίσως επειδή πρόκειται για μια αγία ελληνική οικογένεια.

Το άλλο στοιχείο που παρατήρησα ήταν ότι και πάλι ο τύπος απέφυγε σε γενικές γραμμές να χρησιμοποιήσει τον όρο «γυναικοκτονία».

Κι όμως, όπως εύστοχα επισήμανε η φίλη Γιούλη Φωκά-Καβαλλιεράκη στο Φέισμπουκ, αν η Suzanne Eaton ήταν άντρας, καθώς περπατούσε στην άκρη του δρόμου, ο δολοφόνος της απλώς θα την είχε προσπεράσει. Αυτό είναι η γυναικοκτονία.

Ο όρος δεν χρησιμοποιείται για να υποτιμήσει τη σημασία των δολοφονιών με θύματα άντρες, αλλά για να μας θυμίζει ότι υπάρχει μια επιπλέον τεράστια κατηγορία δολοφονικών κινήτρων, που αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες.

Αξίζει λοιπόν να επιμένουμε στη χρήση του όρου, παρόλο που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι αν χαρακτηρίσουμε «γυναικοκτονία» το στυγερό έγκλημα, θα βγουν διάφοροι (και βουλευτές τώρα) μπόγδανοι να μας πουν ότι «αρνούμαστε την ιδιότητα του ανθρώπου στις γυναίκες».

Βλέπετε, δεν έχουν δοκιμάσει στο πετσί τους τον φόβο που νιώθει κάθε γυναίκα αν τυχει να βρεθεί να περπατάει μόνη το βράδυ, ακόμα και έξω από το σπίτι της.

Κι επειδή θα ήταν άτοπο να περιγράψω εγώ τον φόβο αυτόν, κλείνω με μια δημοσίευση, γραμμένη εν θερμώ από την πανεπιστημιακό και ποιήτρια Άννα Νιαράκη.

Πρόσφατα είχα μία συζήτηση για το τί σημαίνει να είσαι γυναίκα – τί σημαίνει να είσαι γυναίκα στη μεγαλούπολη, στην επαρχία, στην δουλειά, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις σχέσεις, στα ραντεβού, στο σουπερ μάρκετ, στο τρένο, στις διακοπές, στο συνέδριο, στο γήπεδο, στη συναυλία, στο πάρκο, στο μετρό, πρωί, βράδυ, μεσημέρι, απόγευμα. 
Υπάρχει διαρκώς ένας φόβος ότι κάτι μπορεί να σου συμβεί. Όχι ένας φόβος ας πούμε σαν ατύχημα αλλά ένας φόβος πολύ συγκεκριμένος. Ο φόβος της επίθεσης.

Αυτό το πράγμα που σε εμποδίζει να επιστρέψεις σπίτι από το πάρκο όταν δεν έχεις παρέα, να τρέξεις ακούγοντας μουσική με τα ακουστικά στα αυτιά σου, να αποκοιμηθείς στο τρένο γιατί είσαι κουρασμένη, να βρεθείς σε ένα βαγόνι χωρίς να σκεφτείς αυτόματα αν είσαι η μόνη γυναίκα, να σταυρώσεις τα πόδια σου φορώντας φούστα χωρίς να σκέφτεσαι αν θα σε καρφώνει σε όλη τη διαδρομή ο απέναντι, να βγεις μια βόλτα να περπατήσεις μες στη νύχτα, να επιστρέψεις μόνη σου από την σαββατιάτικη έξοδο, να πάρεις ταξί χωρίς να στείλεις την πινακίδα σε μια φίλη σου.
Όλη την ώρα σε άμυνα. Κι όταν κάποια στιγμή κουράζεσαι από αυτή την άμυνα ή απλά χαλαρώνεις και ξεχνιέσαι, αν σου συμβεί κάτι αρχίζουν:
Τί ήθελε μόνη της τέτοια ώρα;
Τί φορούσε;
Τί ήθελε να βγει ραντεβού;
Γιατί έφυγε μόνη της από το κλαμπ;
Γιατί πήρε μόνη ταξί;
Γιατί κοιμήθηκε;
Γιατί πήγε από το πάρκο;
Γιατί φορούσε ακουστικά;
Γιατί βγήκε μες στη νύχτα να περπατήσει;
Ποτέ δεν ακούμε:
Ας σταματήσουν να αντικειμενοποιούν τη γυναίκα. 
Ποτέ δεν διαβάζουμε:
Ας ξεκινήσουμε καλύτερη διαπαιδαγώγηση από τα σχολεία. 
Ποτέ δεν βγαίνει κάποιος με θεσμικό ρόλο να πει:
Η πατριαρχία διαιωνίζει την καταπίεση.
Έχω κουραστεί να διαβάζω για γυναίκες κάθε ηλικίας που βιάστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν.
Που χρησιμοποιήθηκαν και μετά πετάχτηκαν. 
Η γυναίκα μιας χρήσης. Συγκεκριμένης. 
Αυτή η αντίληψη χτίζεται χρόνια με ανοχή και συγκάλυψη, με δικαιολόγηση του θύτη, και συχνά κατηγορία των θυμάτων.
Όλο αυτό κάποτε πρέπει ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ.

ΥΓ
Αξίζει επίσης να διαβαστεί η τοποθέτηση της Χανιώτισσας καθηγήτριας Πανεπιστημίου Δάφνης Μανουσάκη.

Πηγή:https://sarantakos.wordpress.com/

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.