Αντίο σας, υπέροχη κυρία Φώτου

691

Γράφω αυτό το κείμενο γιατί το υποσχέθηκα σε εκείνη μα ίσως κυρίως σε εμένα την ίδια.
Η συγγραφέας των έξι βιβλίων ενηλίκων, των δεκατριών παιδικών και εφηβικών και των πλέον των εξήντα χιλιάδων αντιτύπων Γιώτα Φώτου έγραψε τον επίλογο της όπως ήθελε, ήσυχα, αφήνοντας πίσω τής λέξεις που ηχούν στην ψυχή του αναγνώστη σαν μελωδία.
Ξεγέλασε τον χρόνο, με μια συγγραφική παρακαταθήκη για την οποία θα είναι περήφανοι οι δικοί της άνθρωποι και τυχεροί οι αναγνώστες που τη γνώρισαν και θα συνεχίσουν να τη γνωρίζουν μέσα από αυτή.
«Πώς είναι η υγείας σας;» τη ρώτησα τον Ιούνιο.
Είχα μόλις τελειώσει την ανάγνωση του τελευταίου μυθιστορήματος ενηλίκων «Στης καρυδιάς τον ίσκιο» και ήθελα να γράψω γι’ αυτό.
«Δύσκολα αλλά το παλεύω» μου απάντησε.
Λακωνική με τις λεπτομέρειες. Δεν ωφελούσαν, άλλωστε. Παρά τις δυσκολίες, τη ματαιότητα όλων στο κατώφλι ενός ταξιδιού που ήξερε πώς τελειώνει, δεν είχε αντίρρηση να μου παραχωρήσει συνέντευξη.
24 μέρες πριν της έγραψα ξανά ότι θα καθυστερήσω να στείλω τις ερωτήσεις. «Εντάξει» μου είπε κι ας ήξερε ότι ανέβαλλα το ραντεβού μας για πάντα. Αυτό το τελευταίο το απέκρυψε, όπως και την ακριβή κατάσταση της υγείας της από όσους δεν ήταν οικείοι της. Τι να πει κανείς για μια ασθένεια που σε τρώει από μέσα.
Δεν είπε τίποτα δημόσια, ως τέλους. Δεν υπάρχει, άλλωστε, τέλος στους δεσμούς, όταν δένονται με συναισθήματα. Κι εκείνη έμπλεξε τις λέξεις σαν υφαντό και τύλιξε τις καρδιές των αναγνωστών με την αγάπη της για τις ιστορίες. Εκεί θα υπάρχει πάντα για όσους την αγάπησαν μέσα από τα βιβλία της, στην καρδιά τους. Στην καρδιά μας.
Κλείνω το αντίο μου με μια δική της ανάρτηση. Είπε όσα ήθελε να πει (όσα θα ήθελα να μπορέσω κι εγώ κάποτε να πω) δυνατή και υπερήφανη, χωρίς μελοδραματισμούς. Αυτοί δεν τις άρεσαν ούτε στη ζωή ούτε στη λογοτεχνία.
«Βρέθηκα κάποια στιγμή στην πίσω βεράντα. Κάτω στην αυλή η μάνα μου, η πεθερά μου, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, νύφες, εγγόνια, αδέρφια, ανίψια, συμπέθεροι, χαρούμενε φωνές, γέλια και ανθισμένες τριανταφυλλιές. Ολόκληρο το σύμπαν σε 100 τετραγωνικά. Την κράτησα αυτή την εικόνα και δε θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας μην τυχόν και το μοίρασμα την αποδυναμώσει.( όχι, στο κακό μάτι δεν πιστεύω, δυνατή και υπερήφανη με γέννησε η μάνα μου, έτσι παραμένω). Τη θέλω μόνο για μένα αυτή την εικόνα για ενδεχόμενες κακές στιγμές που μου φυλάει το αύριο. Να τη φέρνω εμπρός μου και να λέω: Δεν δικαιούσαι να κάνεις κανένα παράπονο. Η ζωή σου φέρθηκε γενναιόδωρα».
(Αντίο σας, κυρία Φώτου).

της Ιωάννας Γκανέτσα

Πηγή:http://tinealarissa.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.