Πέθανε ο Θεός

1393

Και τώρα που όλοι εμείς γινόμαστε μάρτυρες ενός τέτοιου δράματος, θέλω να μου εξηγήσει κάποιος υπεύθυνα, ποιος Θεός θα επέτρεπε μια τέτοια αδικία. Θέλω να μου μιλήσει κάποιος όσο γίνεται πιο τεκμηριωμένα, για τη συμπαντική εκείνη δικαιοσύνη που αόρατα και αυτόβουλα μεριμνά και ενεργεί αποκαθιστώντας την ισορροπία και την τάξη. Θέλω να μου αποδοθεί έστω και μοιρολατρικά από κάποιον, το ποιος και από πού εξουσιοδοτήθηκε το ρόλο του θεριστή ψυχών, που έχοντας κοστολογήσει και την τελευταία, θυσιάζει χωρίς συστολή τα νιάτα των κατώτερων υπάρξεων για τα μεγάλα συμφέροντα.

Δεν είμαι άπιστος, δεν είμαι λιγόψυχος, δεν είμαι καν εγωιστής. Προσπαθώ όμως να χωρέσω σε ανθρώπινα πλαίσια την οργή μου για αυτή την ξεδιάντροπη επιβολή του ισχυρού επί του ασθενούς. Παλεύω να φιλτράρω την ανθρώπινη πλεονεξία και να απευθύνω σε κάποια απροσδιόριστη δύναμη την ανάγκη μου για ελπίδα και απόδοση δικαιοσύνης. Της μόνης δικαιοσύνης που χρειάζεται να απονεμηθεί σε μια ανθρώπινη ζούγκλα που δεν ξεχωρίζει σε τίποτα πια από εκείνη των ζώων.

Με ακούει κανείς;

Έχω την ανάγκη να πιστέψω κάπου. Πασχίζω να πείσω με κάποιον τρόπο τον εαυτό μου ότι όλη αυτή η αδικία που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες μέρες θα αποκατασταθεί. Προσπαθώ απεγνωσμένα να απευθύνω έκκληση σε κάποια ανώτερη πνευματική οντότητα που τελικά θα μεσολαβήσει και θα επιφέρει την κάθαρση. Την κάθαρση αυτή, που όλο και πιο ουτοπική φαντάζει στο δικό μου το μυαλό. Γιατί ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ με ποιον τρόπο και σε ποια ζωή η μητέρα που τόσο βάναυσα στερήθηκε τα παιδιά της θα λυτρωθεί από την τελευταία τους ανάμνηση, ούτε και να προσδιορίσω ποια παρηγοριά θα συντροφεύσει όσα από αυτά καταδικάστηκαν να μεγαλώσουν με την απουσία της δικής τους. Δεν υπάρχει θεωρία που να απαλύνει την αγανάκτηση και την αποστροφή του κοινού αισθήματος απέναντι σε ένα τέτοιο άγος, αφού καμία προσευχή δε θα μας σταθεί καθαρμός, όσο ανήμποροι παρακολουθούμε μια τέτοια τραγωδία να εκτυλίσσεται μπροστά μας.

Καλώς ή κακώς, έτυχε να είμαι ένας από εκείνους που επέλεξαν να μείνουν, να παλέψουν και να ξαναχτίσουν στα συντρίμμια του τόπου τους. Είμαι αυτός που θα κληθεί να υπερασπιστεί κάποια στιγμή την πατρίδα του, γιατί πολύ απλά η ζωή χωρίς την καθαρή μου συνείδηση θα ήταν ανούσια και ανυπόφορη. Είμαι εκείνος που πιθανότατα θα απεικονίζεται αύριο – μεθαύριο σε μια παρόμοια φωτογραφία που θα κάνει το γύρο του διαδικτύου συνοδευόμενη από θρηνητικά λογύδρια και εικονικές αντιδράσεις, γιατί το φιλότιμό μου δε μου επέτρεψε ποτέ να κλείσω μάτια, στόμα και αυτιά σε ένα επιβεβλημένο παιχνίδι λίγων που αψηφά το δικαίωμα στη ζωή των πολλών.

Κάποτε, ένας σύγχρονος φιλόσοφος υποστήριξε πως ανακάλυψε το αντίδοτο για την καταπολέμηση του φόβου του θανάτου. Ο μόνος τρόπος, έλεγε, να εξοικειωθεί κανείς με την ιδέα του τέλους του, θα ήταν να νικήσει πρώτα τον εγωισμό του, παύοντας να δένεται με οποιονδήποτε και οτιδήποτε θα τον κρατούσε δέσμιο στη γη. Σήμερα, 21 χρόνια μετά τον αυτοθέλητο αφανισμό του, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτή δεν είναι μόνο μια μέθοδος για να προσεγγίσει κανείς ρασιοναλιστικά το πέρας της ζωής του, άλλα και ο μοναδικός τρόπος να καταφέρει να επιβιώσει σε μια σύγχρονη κοινωνία ανθρώπων για όσο εκείνη διαρκεί. Κύριε Λιαντίνη, πόσο δίκιο είχατε τελικά. Δυστυχώς, ναι, πέθανε ο Θεός.

Χατζηκυριάκου Παντελής

Παντελής Χατζηκυριάκου

Ονομάζομαι Χατζηκυριάκου Παντελής και είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Αν και λογιστής στο επάγγελμα, η σχέση μου με τους αριθμούς παρέμεινε τυπική.

Στα 29 μου χρόνια, κοιτάζοντας πίσω μου με θυμάμαι από μικρό να αποτυπώνω τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου δεξιά κι αριστερά. Άλλες φορές σε ένα παγκάκι σε κάποια από τις παιδικές γειτονιές της δεκαετίας του 90’, αργότερα στο περιθώριο των σχολικών μου βιβλίων, στη συνέχεια σε κάποιο αμφιθέατρο της σχολής μου κι έπειτα σε ένα τεφτέρι που με συντρόφευε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου.

Λάθος επιλογές έκανα και θα κάνω πολλές ακόμη. Όλες τους όμως τις έκανα σε συνάρτηση με τον αθλητισμό και τη γραφή. Αυτά ήταν το οξυγόνο μου. Η εκτόνωση του σώματος και του πνεύματος μου. Οι μόνες σταθερές αξίες σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο που μου θύμιζαν ποιος είμαι και τι θέλω. 

Μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη, θα πορευτούμε παρέα με αναλύσεις απόψεων, προσωπικές ανησυχίες, εξορμήσεις στην επικαιρότητα και καταθέσεις ψυχής.

Κυρίες και κύριοι, καλό μας ταξίδι!

Πηγή:http://metaximas.org

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.