Δεν πρέπει να ξεχνάμε, πρέπει να εκτιμούμε, πρέπει να βοηθούμε

702

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

«Ήμουν 4-5 ετών όταν οι Γερμανοί σκότωσαν τον πατέρα μου στην Κοκκινιά.

Η μάνα μου όταν συνήλθε από το κακό, μου έδωσε ένα τενεκεδάκι και μου είπε “τώρα εσύ είσαι ο άντρας του σπιτιού. Φέρε ότι βρεις για να τρώνε τα αδέρφια σου κι εγώ.

Μέσα στη φτώχεια και την πείνα τι να έβρισκα; Που και που οι γειτόνοι, από το υστέρημά τους, μου έδιναν λίγο παξιμάδι, κάνα φρούτο, κάνα λαχανικό αλλά πού, σπάνια.

Δε ξέρεις τι πάει να πει πείνα, δε μπορείς, είναι αδύνατο να το φανταστείς! Γύριζα ώρες, μέρες. Πολλές φορές μέναμε νηστικοί. Θυμάμαι μια φορά είδα κάτι Γερμανούς στρατιώτες που τρώγανε κονσέρβα. Από την πείνα δεν έβλεπα μπροστά μου ούτε στολές, ούτε όπλα, ούτε φόβο σκεφτόμουν. Πήγα δίπλα τους και τους έβλεπα να τρώνε. Για καλή μου τύχη μου έδινε μισή μπουκιά, έτρωγε μία εκείνος και πάλι, μισή μπουκιά εγώ, μία εκείνος.

Σχεδόν 75 χρόνια από τότε, δεν έχει περάσει μέρα που να μην έχω έστω ένα παξιμάδι στην τσέπη μου για να μη νιώσω ποτέ ξανά αυτή τη φριχτή αίσθηση της πείνας».

Ο κύριος Β. σήμερα είναι 81 ετών.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.