Ειρήνη Στασινοπούλου :Έτρεξε σε έναν αγώνα-πρόκληση 66 χιλιομέτρων στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας με προπονητή το γιο της.

1802
Ειρήνη Στασινοπούλου

Μας αρέσει να γνωρίζουμε και να σας παρουσιάζουμε ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.

Γυναίκες που παλεύουν,που δημιουργούν,που βάζουν στόχους και αγωνίζονται να τα καταφέρουν.

Γυναίκες που μας δίνουν δύναμη ,γυναίκες χωρίς όριο ηλικίας που όταν λένε “Ξεκίνησα το τρέξιμο σε μεγάλη ηλικία, στα 47″ και βλέπουμε την εικόνα τους το εγχείρημά τους,το στόχο και το αποτέλεσμα σκεφτόμαστε …Ναι είσαι Μεγάλη τελικά ,μεγάλη όχι σαν ηλικιακός προσδιορισμός αλλά σαν θαυμαστικό επίθετο.

Κυρίες και Κύριοι διαβάστε την ιστορία που μας έστειλε μία αληθινή Μεγάλη γυναίκα.

“Είμαι η Ειρήνη Στασινοπούλου και είμαι 53 ετών.

Είμαι δρομέας και λατρεύω να τρέχω στη φύση.

Ξεκίνησα το τρέξιμο σε μεγάλη ηλικία, στα 47, με προπονητή το μεγάλο μου γιο, Σπύρο Χρυσικόπουλο κολυμβητή μεγάλων αποστάσεων.

Ξεκίνησα με αγώνες 5χλμ, γρήγορα έγιναν 10χλμ, αργότερα ημιμαραθώνιος, μαραθώνιος, 50χλμ βουνού με αποκορύφωμα έναν συναρπαστικό αγώνα 66χλμ που έκανα στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας σε πολικές θερμοκρασίες, τον περασμένο Φεβρουάριο.

Όπως σας έχω ήδη πει είμαι 53 ετών και τρέχω τα τελευταία έξι χρόνια. Ξεκίνησα με μικρές αποστάσεις και όσο περνούσαν τα χρόνια μεγάλωναν. Προπονητής μου, ο μεγάλος μου γιος Σπύρος Χρυσικόπουλος, κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων και όχι μόνο.

Το Νοέμβριο του 2019 μετά τον τερματισμό μου στον αυθεντικό μαραθώνιο της Αθήνας, αποφάσισα να λάβω μέρος το Φεβρουάριο του 2020 σε έναν αγώνα-πρόκληση 66 χιλιομέτρων στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας. Έτσι, άρχισα τις προπονήσεις στο βουνό και στη χιονισμένη Πάρνηθα ως και λίγο πριν το ταξίδι μου.

Έφτασα στο κάτασπρο και παγωμένο Ροβανιέμι στις 12 Φεβρουαρίου και προσπάθησα να εγκλιματιστώ καθότι στις 15 του μήνα ήταν ο αγώνας μου. Λίγα λόγια γι΄ αυτόν. Αγώνας αυτονομίας και επιβίωσης με μηδαμινή υποστήριξη από τη διοργάνωση. Η διάρκειά του ήταν 18 ώρες και υπήρχε παροχή νερού στο 10ο και στο 60ο χλμ.

Η εμπειρία μοναδική, τα τοπία εκπληκτικά, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, -17 βαθμοί και δυσκολίες που δεν είχα ξανασυναντήσει.
Όμως τα κατάφερα.
Μετά από 14 ώρες και 35 λεπτά τερμάτισα τον πιο δύσκολο, τον πιο μαγευτικό, τον πιο συναρπαστικό αγώνα που έχω τρέξει ως σήμερα. Εκκίνηση σε παγωμένο ποτάμι, χιόνιζε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, πέρασα τεράστια δάση, διέρχισα μια παγωμένη λίμνη 11χλμ με πυκνή ομίχλη, έτρεξα τη νύχτα σε παγωμένα μονοπάτια με μοναδικό φωτισμό το φακό κεφαλής μου.
Ένιωσα πολύ μικρή μέσα στην απεραντοσύνη του αρκτικού κύκλου αλλά ταυτόχρονα πολύ δυνατή και σίγουρη ότι θα τα καταφέρω. Ένιωθα ευλογημένη που το ζούσα, ήμουν χαρούμενη και δεν χρειάστηκε να τηλεφωνήσω σε κανέναν δικό μου για να με ενθαρρύνει, όπως είχα σκεφτεί πριν τον αγώνα. Πιστεύω ότι όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ, δουλέψουμε πολύ με μεθοδικότητα και πειθαρχία, το καταφέρνουμε και νιώθουμε απεριόριστη χαρά και ικανοποίηση.

Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα και να είμαστε συνεπείς στους στόχους και τα όνειρά μας.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω την εταιρεία “anaplasis” μεγάλο χορηγό μου και την εταιρεία ¨Κουλουράδες που πίστεψαν σε μένα πριν καν με γνωρίσουν και με βοήθησαν να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Επίσης το γυμναστήριο ¨Fitlab Kolias-Vasileiou¨ που ανέλαβε την μυική μου ενδυνάμωση με ems.

Το μεγαλύτερο ευχαριστώ το χρωστάω στο γιο μου και προπονητή μου Σπύρο Χρυσικόπουλο, που με προπόνησε σκληρά και με έσπρωξε κυριολεκτικά στο να ζήσω αυτή την απίστευτη εμπειρία.

Ο αγώνας μου ήταν αφιερωμένος στη μνήμη του αγαπημένου Βαγγέλη Ασπρόμουγγου, του εμπνευστή και δημιουργού της σελίδας Cancelthecancer στο facebook. Αυτός μας έμαθε να αγωνιζόμαστε και θα αγωνίζεται πάντα δίπλα μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.