ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ.

645
Picuki.com παγκάκι Instagram posts (photos and videos) - Picuki.com

“Αυτό το κείμενο μου είναι παλιό. Μα, το ψάχνω κ το διαβάζω συχνά. Να θυμάμαι το παγκάκι. ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ. Ώστε αν τύχει κ γυρίσω ποτέ εκεί, να μην ντραπώ. Να μην νιώσω πως είναι το τέλος[…]

Μια φορά, πριν χρόνια, πριν γάμους, παιδιά, λογαριασμούς κ χρέη, περπατούσα στ δρόμο. Κάνω μία κ κοιτάω το πορτοφόλι μου, δεν είχε φράγκο μέσα, φορούσα ένα κολλητό μαύρο τζην (είπαμε ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΑ) κ βάζω το χέρι στη τσέπη, κάτι έπιανα, αλλά λίγο που ήταν τσίτα το τζην κολλητό, λίγο που ήταν κ βαθιά η τσέπη, ζορίστηκα να βγάλω αυτό που είχε μέσα. Με τα πολλά, το τραβάω έξω, ήταν ένα παλιό κατοστάρικο, 100 δραχμές.

Είχα φύγει από το σπίτι μου, έμενα μόνη μου. Είχα πληρώσει το ενοίκιο, δε θυμάμαι τι άλλο, πάντως είχα ξεμείνει με αυτό. Το κατοστάρικο.Υποθετικά, θα μπορούσα να ζητήσω από τους γονείς χρήματα για να τη βγάλω μέχρι να πληρωθώ, αλλά ένα περίεργο πράγμα… Δεν το έκανα ποτέ. (Παράξενο πράμα που σα πιτσιρίκα δεν ζήτησα λεφτά στα ζόρια, ενώ σαν παντρεμένη με παιδί, το έχω κάνει – ξεφτίλα; Ξεφτίλα.)

Τες πα, πήρα μια κόκα κόλα από το περίπτερο με το κατοστάρικο μου, κι άραξα σ ένα παγκάκι. Θα έπεφτε πολύς ποδαρόδρομος μετά για να φτάσω σπίτι, γιατί ούτε εισιτήριο δεν είχα.

Θυμάμαι ότι πέρασα μέρες με μακαρόνια κ ρύζια κ ΠΟΛΥ ΠΟΠ ΚΟΡΝ που είχα σε ένα ντουλάπι. Και δεν έτρεχε κ τίποτα, δηλαδή θυμάμαι τη φάση με το κατοστάρικο αλλά δεν θυμάμαι πως την έβγαλα μετά, χωρίς φράγκο μία, τόσες μέρες, αλλά ΠΡΟΦΑΝΩΣ την έβγαλα.

Ξέρετε τι μου λείπει; Η πολυτέλεια του “δεν έχω φράγκο, κλάιν, θα αράξω σε ένα παγκάκι”. Η πολυτέλεια του επιτρέπω στον εαυτο μου, να του συμβεί αυτό. Από μια ηλικία κ μετά, από ένα σημείο κ μετά, κουβαλώντας ανθρώπους κ καταστάσεις στη πλάτη σου, δε σε παίρνει. Και όλες οι επιλογές σου πρέπει να περιστρέφονται γύρω από αυτο. Να ΜΗΝ ξεμείνεις με 100 δραχμές σε ένα παγκάκι. Και για να μη συμβεί αυτό, κάνεις υποχωρήσεις και συμβιβασμούς και σκύβεις το κεφάλι και κάνεις αυτό που πρέπει κ όχι αυτό που θα ήθελες. Και δαγκώνεις τα χείλια κ χαμογελάς εκεί που θα ήθελες να δαγκώσεις.

Ξέρω πως ταυτίζεστε πολλοί, η ιστορία της ζωής όλων μας είναι αυτό το πράγμα, δεν λέω κάτι πρωτότυπο, κάνουμε δουλειές που δε γουστάρουμε ή κάνουμε εκπτωσεις στην αξιοπρέπεια μας επειδή δεν είμαστε 22-23 χρονών. Και καμιά φορά σηκώνουμε κ το τηλέφωνο κ ζητάμε οικονομική βοήθεια από εκεί που ΜΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Από τους γονείς. Η απόλυτη πίκρα να λες “πατέρα, μάνα.. μπορείς;” Και να ξες πως το “ναι, μπορώ” τους, βγαίνει από μια κουτσουρεμένη σύνταξη, ΑΥΤΟ ΣΕ Γ@ΜΑΕΙ ΑΠΕΙΡΑ.

Ξέρω.

Νταξ, παιδιά, δεν είστε μόνοι. Να το ξέρετε, πολλοί το κάνουμε. Είμαστε πολλοί. Δεν πειράζει. Ξέρετε γιατί δεν πειράζει; Γιατι στα 23 μας, στο παγκάκι ήμασταν μόνοι μας. Τώρα, όχι. Και όσο δεν είμαστε μόνοι μας, δεν υπάρχει “εγώ δεν θα το κάνω αυτό, είμαι πολύ περήφανος”. ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΑΥΤΗ ΣΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ. ΤΟ ΟΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.

Δεν είσαι μόνος στο παγκάκι. Θα κάνεις ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ. Ακόμα κι αν χρειαστεί να σηκώσεις το τηλέφωνο, να ζητήσεις βοήθεια.
Respect.

Και να θυμάσαι. Δεν είσαι ΜΟΝΟ ΕΣΥ. Είμαστε πολλοί. Για λίγο στο παγκάκι. Και μετά ξανά, όρθιοι. Στα πόδια μας. Να προχωράμε.”

Φυστίκι ΠουΚυλάει

#φιλότιμο #philotimo

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.