Μόνικα Δενδρινού:Από ψηλά θα βοηθάει τους ανθρώπους

704
φωτο facebook

Agni Zisidou

 “Καραμελάκια ροζ”

“Προϊστάμενος του πατέρα μου στην τράπεζα ο παππούς της. Ασπρομάλλης, ομορφοντυμένος, αριστοκράτης, μειλίχιος, με απαράμιλλη ευγένεια. Κάθε φορά που με συναντούσε, με χαιρετούσε με μία γλυκύτητα, του χαμογελούσα εγώ ντροπαλά και περίμενα πώς και πώς να βγάλει από την τσέπη του το κουτάκι: ένα στρογγυλό, σιδερένιο κουτάκι με ροζ μικρές καραμελίτσες μέσα του, ίδιες με τα κινίνα, τα θυμάσαι; Έπαιρνα ένα ντροπαλά, έλεγα ένα ψιθυριστό “ευχαριστώ” κι έφευγα τρεχάτη να το γλείψω με την ησυχία μου.

Στο δημοτικό ήμουν τότε εγώ και η εγγονή του σχεδόν μωρό ακόμη.

Η Μόνικα σήμερα, άθελα της, μιμήθηκε τον παππού της. Άνοιξε ένα μεγαλύτερο κουτί, γεμάτο κινίνα τώρα, αυτά με την πολύ πικρή γεύση, τα θυμήθηκες; και τα μοίρασε σε όσους την αγαπήσαμε.

Και δεν την αγαπήσαμε στο έτσι, “εκ παραδρομής” αλλά γιατί η ίδια ήταν που αγαπούσε πολύ τον άνθρωπο και τον έφερνε κοντά της.

Νοιαζόταν για τους ανθρώπους γνωστούς της και αγνώστους. Άλλαξε μετά από πολλά χρόνια το επάγγελμα της, του μηχανικού, και στράφηκε σε άλλο για να μπορεί να εμψυχώνει και να στέκεται δίπλα σε άτομα που είχαν ανάγκη συμπαράστασης.

Ήταν δυναμική, αποτελεσματική σε κάθε της ενέργεια, δυνατή και με μεγάλη πίστη στον θεό για για να αντιμετωπίζει το μέλλον της, που ήξερε την προδιαγραφή του.

Απλόχερα έλεγε το “ευχαριστώ” με την αλήθεια της, ήταν περήφανη, αξιοπρεπής και ευγενική σαν τον παππού της. Σαν τους εξαιρετικούς γονείς της.

Σαν την ντελικάτη Κλέλια, την αδελφή της, που ήρθε δίπλα της και θέλησε να περάσει μόνη και βουβή τον πόνο της.

Σαν τη γιαγιά της που ζήτησα από τη Μόνικα να μου χαρίσει το μπαστούνι της. Για να τους θυμάμαι. Όλους τους. Γιατί η Μόνικα ήταν από μία, όχι αυτό που λέμε “καλή οικογένεια” αλλά αυτό που πραγματικά εννοούμε. Μονικάκι μου, όχι.

Δεν θα πάρω από τα κινίνα σου.

Θα κρατήσω το μπαστούνι σου, από την ασημένια σκαλιστή λαβή του, για να με οδηγεί: στους ολάνοιχτους δρόμους, τους ολοφώτιστους, τους γεμάτους ανθρωπιά, εκεί που κι εσύ είχες διαλέξει να σεργιανάς.

Αντίο αγάπη μου, αντίο καλή μας φίλη!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.