Η αγάπη στη φθορά του χρόνου

364
Γεωργία Κοκολάκη

Ανάρτηση της φίλης της φίλης που λέμε, γιατί η αγάπη έχει πολλούς τρόπους έκφρασης Γεωργία Κοκολάκη, Katerina Stamatelatou

” Αυτή είναι η γιαγιά μου,η Μαλαματένια. Ίσως κάποιοι να τη γνωρίζετε ήδη.

Είναι 96 ετών, με άνοια. Δε θυμάται ονόματα, ξεχνάει λέξεις, μπερδεύει τα δωμάτια. Αγαπημένη της ασχολία, το παιχνίδι με τα λούτρινα. Τους μιλάει, τα χαϊδεύει, κοιμάται μ αυτά και τα κρύβει στα ρούχα της, μην της τα πάρουν.

Η γιαγιά, πλέον, δεν “θυμάται” πως χρησιμοποιούν το πηρούνι για να φάει ή το ποτήρι για να πιει νερό και φοράει πάνα για τις σωματικές της ανάγκες. Σωστά.. είναι σαν μωρό που ανακαλύπτει τον κόσμο. Μόνο που, δυστυχώς, δεν διευρύνεται ο νους της, αλλά την εγκαταλείπει.

Κάποτε στο σχολείο, της είχα αφιερώσει μια κάρτα που έγραφε: “Όπως με πρόσεχες και με φρόντιζες όταν ήμουν μωρό, έτσι θα το κάνω κι γω όσο μεγαλώνεις.” Στο παιδικό μου μυαλό δεν ήταν σαφές το νόημα. Μεγαλώνοντας, όμως, το βίωσα σε κάθε μορφή.

Θα γίνω γραφική και θα σας παροτρύνω ν αγαπάτε την οικογένεια σας και να την προσέχετε, όσο δύσκολο κι αν είναι. Δύσκολο, γιατί με τα χρόνια, αδυνατείς να πιστέψεις πως ένας νοήμων άνθρωπος γίνεται μωρός και δεν μπορεί ν ανταποκριθεί στην καθημερινότητα του.

Ν αγαπάτε και να συγχωρείτε τους ανθρώπους σας..”

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.