Ιστορία προμελετημένου “βιασμού” :«22-04-2020…29-10-2020 Έξι μήνες , 4 μέρες και μια ζωή αργότερα…”

1629
Άννα Τριανταφύλλη

Ήρθε η ώρα της αλήθειας, κάθε κατεργάρης στον πάγκος του και είναι πολλοί και σε πολλά μέρη .

Να φοβάστε όλοι εσείς οι κάποιοι ,οι λίγοι που απλώσατε χέρι ,που δε σεβαστήκατε τα ¨ΟΧΙ”.

“Είναι της μόδας η αλήθεια” είπε η Καιτούλα…. κρύφτητε.

Η Αννα Τριανταφύλλη μίλησε, τώρα, δημόσια στην προσωπική της σελίδα.

Διαβάστε τα λόγια της ψυχής της:

“Γιατί τώρα; Γιατί τώρα ήθελα , γιατί έχω μάνα πατέρα και αδέρφια που δεν θέλουν να το θυμούνται, γιατί φοβόμουν αλλά κυρίως γιατί αν κάνω ποτέ κορη θέλω να την κοιτάω στα μάτια και να ξέρω ότι εκανα ότι μπορούσα. «22-04-2020…29-10-2020 Έξι μήνες , 4 μέρες και μια ζωή αργότερα…

Το τελευταίο πράγμα που είδα σε εκείνη τη ζωή είναι 6 ζευγάρια μάτια.

Του Αργύρη τα θυμάμαι λίγο πιο πολύ.

Και τα ρούχα που φορούσα.

Προχθές τελείωσα ένα βιβλίο και αν μπορούσα να δώσω μις συμβουλή στην κοπέλα του Απρίλη θα ήταν τα τελευταία λόγια στην σελίδα 117 :ΑΝ ΟΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΓΑΝΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕ ΒΟΛΕΥΕΙ ΤΟΤΕ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.

Αν μου το έλεγε κάποιος από τους ανθρώπους που αμφισβητούσαν την απόφαση μου τότε θα γινόμουν έξαλλη. Θα θύμωνα , θα έλεγα ότι δεν χαίρεται για εμένα , θα στεναχωριόμουν που δεν με αγαπά.

Αλλά ίσως τώρα να σου έγραφα από εκείνη την πραγματικότητα.

Δε βαριέσαι ! Αν έχετε προαισθήματα να τα ακούτε.

Επί 4 ώρες κάτι μου έλεγε να μην πάω. Κάπως φοβόμουν κάπως ήξερα ότι αυτό δεν ήταν το κανονικό.

Η αρχή της καινούργιας ζωής είχε βροχή , το blue star Delos ολόκληρο σε καραντίνα στο λιμάνι του Πειραιά , ένα Audi Q5 , το τραγούδι του Σφακιανάκη ‘’οι ψυχές δεν αγαπάνε’’ και ένα καπουτσίνο γλυκό με σοκολάτα. Τα πράγματα πήγαιναν λάθος χωρίς όμως τίποτα να είναι έστω ύποπτο.

Μέχρι που έπεσε ο καφές του. ‘’Πάμε σπίτι να αλλάξω και φεύγουμε απευθείας.’’

Δεν έπρεπε να πάμε.

Θυμάμαι να σκέφτομαι τι ωραίο σπίτι, τι βολικός καναπές και Θεέ μου πόσο πολύ νυστάζω.

Μετά δεν θυμάμαι.

Όταν ξεκινήσω να το κάνω, με μπλοκάρω.

Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο ήταν λες και παρακολουθούσα ταινία.

Λες και ο εγκέφαλος έδινε εντολή αλλά το σώμα δεν εκτελούσε.

Σαν να άνοιξε κάποιος την τσάντα σου χωρίς να σε ρωτήσει, σαν να είχε μπει σπίτι σου την ώρα που εσύ κοιμάσαι.

Όταν χτύπησε το κινητό μου σκέφτηκα «Α! Είμαστε στην κανονική ζωή. Όντως συμβαίνει.» Μίλησα με τον μπαμπά μου και ήμουν σίγουρη ότι θα έμπαινε μέσα από το τηλέφωνο να με πάρει.

Αλλά δεν είμαστε καρτούν.

Κατά μια έννοια βέβαια ίσως και να μπήκε. Όση ώρα κράτησε το τηλεφώνημα εκείνος ντυνόταν.

Το θέμα είχε λήξει.

Για εκείνον είχε κιόλας ξεχαστεί.

Στη διαδρομή από το σπίτι στην δουλειά σταμάτησε σε ένα φαρμακείο να του πάρω ντεπον.Το αναβράζον.Τίποτα δεν έδειχνε τι είχε συμβεί. Η γη συνέχιζε να γυρίζει, η φαρμακοποιός να δίνει χάπια, το φανάρι να ανάβει και να σβήνει.

Εκείνο το πρωί, εκείνη η Τετάρτη ήταν η μέρα που μου έμαθε πως είμαστε ακροβάτες σε ένα μεγάλο τεντωμένο σχοινί. Όταν νιώσουμε ότι το χουμε και ανοίξουμε το βήμα, εκείνο σπα.

Ευτυχώς για εμένα οι μήνες που ακολούθησαν μου έδειξαν ότι υπάρχουν κι άλλα σχοινιά. Αρκεί να τα περπατήσουμε πιο προσεχτικά.

ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ– Όταν γίνουν τα δικαστήρια αυτή η ιστορία θα πάρει ονόματα. Μέρη. Σαφή γεγονότα. Εως τότε να ξέρεις πως από τις απόπειρες βιασμού που γίνονται στην Ελλάδα , ούτε οι μισές δεν δηλώνονται και από αυτές, ακόμα λιγότερες φτάνουν σε δίκη.-Ούτε τα πορίσματα του Ιατροδικαστή, ούτε τα ηρεμιστικά του ψυχιάτρου, ούτε οι θεωρίες του ψυχολόγου δεν θα αποδείξουν ότι αυτό που λες , έγινε. Εσύ θα το αποδείξεις.- Ανάμεσα στο δίκιο και τα λεφτά, κερδίζουν τα λεφτά. Επειδή όμως δεν θα γίνω ποτέ ζάμπλουτη θα συνεχίσω να παλεύω για το δίκιο.»


ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.