“Λυπάμαι, λυπάμαι και δυστυχώς ΘΥΜΑΜΑΙ”

1934

Δεν μπορώ ούτε να τον κοιτάζω, δυσκολεύομαι να διαβάσω τα τερατώδη που έχει κάνει, εξαγριώνομαι που θα αφεθεί ελεύθερος για πλημμέλημα γιατί οι νόμοι της χώρας μου φοβούνται κι αυτοί μέσω των νομοθετών να “κοιτάξουν”, γιατί έχουν γελοία χρονικά όρια παραγραφής ,γιατί κάποιοι έχουν εκ θέσεως ασυλία……

Λυπάμαι, λυπάμαι και δυστυχώς ΘΥΜΑΜΑΙ όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα που κυκλοφορούν άνετοι αναμεσά μας και έχουν κάνει ίδιες οι παρόμοιες πράξεις σημαδεύοντας για πάντα παιδικές ψυχές.

Θέλω πολύ να πιστέψω ότι ήρθε η ώρα ,η ώρα της τιμωρίας ,η ώρα που κάθε σκουλήκι που καμαρώνει στο δρόμο μας θα χωθεί στην τρύπα του για πάντα.

Σας ξέρουμε, σας κοιτάμε …να φοβάστε .

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.