“Άδεια παπούτσια”

234

 “Άγριο πράμα τα άδεια παπούτσια. Να είναι δίπλα-δίπλα, στοιχισμένα μύτη με μύτη, φτέρνα με φτέρνα και να περιμένουν. Αμήχανα, διστακτικά, υπομονετικά με μικρές, όσο περνάει ο καιρός, ελπίδες, να κοιτάνε το λεπτό στρώμα σκόνης που έχει αρχίσει να τα καλύπτει, να μην έχουν χέρια, τα ίδια, να την απομακρύνουν, και τα κορδόνια τους ανίσχυρα να γέρνουν στα πλάγια ανίκανα για κάθε βοήθεια.
Περιμένουν την καθημερινή τους βόλτα, να δουν και να τα δει ο ήλιος, να ακούσουν τα τακούνια τους να χτυπάνε ρυθμικά στο πλακόστρωτο, επιβεβαίωση της καλής καρδιακής τους λειτουργίας, να νοιώσουν ερωτεύσιμα με τη λάμψη από το καθημερινό τους στίλβωμα, σαν τα ημίλευκα φρεσκοπλυμένα δόντια, περιμένουν να τους δέσουν τα κορδόνια σαν ένα απαλό χάιδεμα στ αυτιά.
Τα οικεία τους πόδια πάει καιρός τώρα που, αδύναμα να προβάλουν αντίσταση, οδηγήθηκαν μακριά τους από τέσσερα ζευγάρια γαντοφορεμένα χέρια, για να κλειστούν οριστικά σε ένα άσπλαχνο, σαρκοβόρο σκοτάδι.
Άγριο πράμα τα παπούτσια σε αναμονή, άγριο πράμα τα άδεια, πια, παπούτσια.”

Agni Zisidou

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.