Πέπη Καρούση: Μια αληθινή Ιστορία – Εξομολόγηση καρδιάς

2095

«Είναι αυτονόητο, ότι αν δεν είχα αυτούς τους ανθρώπους… να αισθανθώ ότι έχω οικογένεια στη Γερμανία, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τα καταφέρω»

«ΕΓΩ πάω κι ανάβω ένα κεράκι, γιατί λέω.. στα δύσκολα δεν μπορεί να φώναζα «Θεέ μου», και τώρα να μην κάνω τίποτα!

ΠΑΩ στην Αγία Τριάδα στην Αθήνα. Μπαίνω στην εκκλησία και νιώθω δέος.

 ΜΙΑ μέρα, όταν πήγα να κάνω το τελευταίο Petscan,  δεν προχωρούσα – έκανα 100 μέτρα  και τα πόδια μου τρέμανε, να πέσω – και  προχώρησα πάνω από 1,5 χιλιόμετρο για ν’ ανάψω το κεράκι, κι ήταν μια χαρά. Δεν μπορώ να το καταλάβω.

ΜΟΥ ΄χε κολλήσει, ότι θα πάω να τ’ ανάψω εκεί. Έκανα το τεστ, και με τα φάρμακα και με τα πόδια να τρέμουνε, πήγα όμως. Είπα ότι θα πάω με τα πόδια… Τάμα…»  είπε και απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι έχει καρδιά πυρίμαχη που δεν φοβάταινα μπει στην κάμινο του αγώνα για τη ζωή.

Η Πέπη, η φίλη μου, μια συριανή με ηράκλεια θέληση – καθώς κατόρθωσε έλληνες και γερμανοί γιατροί να ομολογήσουν ότι στη ιατρική τους πορεία δεν έχουν συναντήσει δυνατότερο άνθρωπο-  σήμερα, ξεπερνώντας χιλιάδες συμπληγάδες, δίνει δύναμη και ελπίδα σε όλους μας μέσα από τη διήγηση μιας- από καρδιάς- αληθινής ιστορίας.

 ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΝΕΙ το άρρητο κήρυγμα όλων όσων παλεύουν για το πολυτιμότερο αγαθό. Την υγεία.

ΠΩΣ ερμηνεύεται  στις αρχές του τόσο ταραγμένου 21ου αιώνα η λέξη «πιστεύω» και ειδικά σε μια εποχή φόβου, εγκλεισμού και αβεβαιότητας;

Η θρησκεία μπορεί να παίξει ρόλο προκαταλήψεων και θρησκοληψίας ή ρόλο παρηγορίας;

ΕΝ μέσω μιας πρωτοφανούς για την σύγχρονη ανθρωπότητα  πανδημίας  άραγε η πίστη  χάθηκε ή φούντωσε;

 ΜΕΣΑ σ’ αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο, πράξεις ανθρώπων με την πάλη τους σε μολυσμένο περιβάλλον (γιατροί- νοσοκόμοι κλπ)  αλλά και κληρικοί και απλοί άνθρωποι- όπως θα διαπιστώσετε με την παρακάτω διήγηση – στέλνουν ύμνο στη ζωή.

 ΆΝΘΡΩΠΟΙ που εγκωμιάζουν την πίστη στον Χριστό έτσι όπως πρέπει. Δηλαδή, μέσα από τον καθημερινό αγώνα της πίστης τους στον άνθρωπο.

ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΥΝ κούραση, αϋπνία,  ακόμη και τη ζεστασιά του σπιτιού τους για χάρη του κάθε αγνώστου.

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ έδωσαν και τη ζωή τους ακόμη σε αυτή τη μάχη  για τη σωτηρία του άλλου. Υπάρχει κάτι  που να μας συγκινεί  περισσότερο απ’ αυτό;

«ΠΗΓΑ στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Tübingen, στη Γερμανία  πάρα πολύ άρρωστη.

ΕΙΧΕ επικοινωνήσει η θεία μου με κάποιο γνωστό. Ψάχναμε να βρούμε αν υπάρχει χώρος που να φιλοξενούν, μέσω της εκκλησίας.

ΒΡΗΚΕ κάποιον που ήταν στη Γερμανία παπάς, και της είπε για τον π. Δημήτριο Κατσάνο.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΣΑΜΕ τηλεφωνικά μαζί του, ότι εγώ θα πρέπει να πάω στη Γερμανία στις 15 Ιανουαρίου, γιατί είχε εγκριθεί η θεραπεία μου.

 Ο ίδιος έχει διαμερίσματα και τα διαθέτει αφιλοκερδώς σε όσους πηγαίνουν σε νοσηλευτικά ιδρύματα της κοντινής περιοχής. Το νοσοκομείο απέχει από κει  40-50 χιλιόμετρα»…

ΕΜΕΙΣ ήμαστε τρεις άνθρωποι. Οι γονείς μου κι εγώ.

ΤΟ διαμέρισμα είχε δύο υπνοδωμάτια, σαλονοτραπεζαρία, μπάνια και βοηθητικό χώρο με πλυντήριο.

ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝ ανθρώπους όχι μόνο από Ελλάδα αλλά από παντού.

Ο π. Δημήτρης είναι Έλληνας ορθόδοξος ιερέας που έχει πάει  τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία.

 ΈΧΕΙ δημιουργήσει  μια ομάδα της διακονίας, η οποία γενικά ασχολείται με το να βοηθάει κόσμο».

ΜΙΛΟΥΣΕ με ένα τρόπο σαν η περιγραφή των εικόνων και των συναισθημάτων της να κυλούσε μέσα από τα κόμματα και να χανόταν στις τελείες. Περιέγραφε την ατμόσφαιρα στην Γερμανία.

«…ΠΗΓΑΜΕ άγνωστοι… Μας φιλοξένησαν.. υπήρχαν τρόφιμα.. τα πάντα. Δηλαδή δεν πληρώσαμε τίποτα. Ρεύμα, νερό… τίποτα. Ήταν όλα αφιλοκερδώς δοσμένα..

 ΕΓΩ έμεινα ένα μήνα εκεί και μπαινόβγαινα στο νοσοκομείο. Και άλλον ένα μήνα στο τέλος, γιατί τους τεσσερισήμισι μήνες έκανα εισαγωγή  στο νοσοκομείο. Έμεινα στη Γερμανία συνολικά έξι μήνες..

ΑΥΤΟΙ οι άνθρωποι μας βοήθησαν πολύ. Μάλιστα σε κάποιες από τις μετακινήσεις ο π. Δημήτρης είχε έρθει μαζί μου ως μεταφραστής.

ΕΙΝΑΙ πολλοί άνθρωποι που εμπλέκονται  και δεν θέλω να ξεχάσω κανέναν…

Η μεταφράστρια που πήρα αρχικά- επειδή  την ζήτησε το νοσοκομείο- εκτός από την πρώτη φορά που είχε πληρωθεί, κράτησε τα χαρτιά μου αφιλοκερδώς, θέλησε  να τα πάει στην πρεσβεία, να τα μεταφράσει, να μου τα στείλει.

ΤΙ να πω και γι’ αυτήν; Όταν έπαιρναν για μια ώρα 60 ευρώ και εκείνη μου πήρε ένα κατοστάρικο και κάθισε όλη τη μέρα, μετά ήρθε επίσκεψη και μου είπε «θα σου κρατήσω εγώ τα χαρτιά να τα πάω»… τι να πω!!!

ΠΡΕΠΕΙ να την αναφέρω και αυτήν. Ελληνίδα και αυτή.

Ο πατέρας μου ερχόταν σε όλες τις εξετάσεις, επειδή έπρεπε να έχω κάποιο μεταφραστή μαζί μου, έκανε τον μεταφραστή μετά, εκείνος.

ΌΠΩΣ επίσης και ένας ταξιτζής έλληνας. Μας μετακινούσε και εκτός από τη μετακίνηση που την έκανε με ότι οικονομικότερο μπορούσε, μας διευκόλυνε .

ΜΕ πονούσε το πόδι μου. Πήγαινε αγόραζε και μου ‘φερνε το φάρμακο…

ΑΝ και λόγω ειδικότητας είμαι κοντά στο αντικείμενο, αυτό που συνάντησα, είναι έξω από κάθε λογική. Δεν το περιμένεις! .

ΓΙΑ να είμαι απόλυτα ειλικρινής, μείναμε σε χώρους της  Εκκλησίας, αλλά η μαμά μου και ο μπαμπάς μου φιλοξενήθηκαν και από μια γυναίκα που δεν τους ήξερε καν. 

ΑΥΤΗ η γυναίκα που δούλευε στο νοσοκομείο του Tübingen έμαθε ότι είμαστε έλληνες  και μας επισκέφθηκε.

ΤΗΝ επόμενη μέρα αποφασίζει να δώσει το σπίτι της που ήταν νέο-ανακαινισμένο… θα έμενε με το γιο της και  την οικογένειά του. 

ΚΑΙ όμως το παραχώρησε στους γονείς μου  για να είναι κοντά στο νοσοκομείο όσο εγώ ήμουν διασωληνωμένη.

ΤΟΥΣ έδωσαν τα κλειδιά του σπιτιού και έμειναν εκεί 2,5 μήνες. 

ΑΥΤΟ δεν υπάρχει.  Δεν σου δίνει ούτε αδελφός, ούτε μάνα το κλειδί του σπιτιού.

ΤΗΝ ρώτησαν οι γονείς μου: «Αφού δεν μας ξέρετε πώς μας εμπιστεύεστε;»

 ΚΑΙ εκείνη τους απάντησε ότι ήθελε να κάνει ένα καλό, αντί μνημοσύνου του άντρα της και αυτό ήταν ότι καλύτερο μπορούσε» διηγείται η Πέπη κι εγώ συνεπαρμένη από την αποδεδειγμένα – εν έτει 2020 -ανιδιοτελή αγάπη,  συμπεραίνω ότι θα πρέπει να αναπτύχθηκαν μεταξύ τους πραγματικοί δεσμοί φιλίας.

«ΜΟΝΟ και μόνο, ότι είσαι σε ένα νοσοκομείο, σε μια ξένη χώρα, αυτή η γυναίκα και άλλη μία μας μαγείρευαν πολλές φορές, μου έκαναν παρέα- μια δύο ώρες-.. μου μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων.. είναι δώρο ανεκτίμητο..

 ΌΤΑΝ είσαι σε ένα δωμάτιο μόνος σου, για πέντε μήνες …. και έχεις ένα κινητό, τηλεόραση γερμανική, να μιλάνε όλοι γερμανικά ..  Τι να πω.. δεν υπάρχει πιο σημαντικό… περίμενα την επίσκεψή τους  σαν  τρελή. .. και μόνο να έρθει ένας άνθρωπος που μιλάτε την ίδια γλώσσα και να τον ακούς να σου λέει για την καθημερινότητα τού έξω κόσμου, είναι απερίγραπτο συναίσθημα.. 

ΠΟΛΛΕΣ φορές με ρωτούσαν:  «Τι θέλεις να φας, τι  μπορείς; Να σου φτιάξουμε γιουβαρλάκια»; Και μου έφερναν….

ΉΘΕΛΑΝ τόσο  να προσφέρουν… Η καθημερινή τους επίσκεψη σε μένα που ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο ήταν πάρα πολύ αξιόλογη.

ΔΕΝ ήταν μόνο ότι έδωσαν το κλειδί στους γονείς μου να μείνουν στο σπίτι τους..»

Η Πέπη μιλά  με πάθος γι αυτό που της συνέβη .

ΣΑΝ να θέλει να σπρώξει το χρόνο και να βρεθούμε ξαφνικά στον περασμένο Ιανουάριο. Σαν να μη πιστεύει ότι έζησε τέτοια και τόση δοτικότητα από αγνώστους ανθρώπους. Τη ρωτώ αυθόρμητα: Ήσουν θρησκευόμενο άτομο;

«ΌΧΙ, δεν ήμουνα. Κοίτα.. αυτή η μεγάλη δοκιμασία που πέρασα.. και οι άνθρωποι που συνάντησα μέσα από την Εκκλησία,  μ’ έκαναν να πιστέψω ότι πραγματικά υπάρχει Θεός. Τη θρησκεία την είχα κάπως διαφορετικά στο μυαλό μου. 

ΔΗΛΑΔΗ μην πας στην εκκλησία με κοντομάνικο.. μη .. μη…  Την είχα συνδέσει με σεμνοτυφία και τυπικούς κανόνες… με θρησκοληψία.. 

ΕΓΩ δεν πολύ-πίστευα στον Θεό, ήμουν λίγο αποστασιοποιημένη.

 ΌΜΩΣ, όταν φώναζα «Θεέ μου που είσαι;» είπα, δεν μπορεί, για να φωνάζει  σε αυτή την κατάσταση ένας άνθρωπος που δεν είναι θρήσκος και επικαλείται συνέχεια «Θεέ μου, Θεέ μου…» κάτι γίνεται στο σύμπαν. Και αυτό βοήθησε.

ΌΣΑ έζησα  άλλαξαν την άποψή μου.

ΑΥΤΟ που συνάντησα, ο εθελοντισμός, η ανιδιοτελής αγάπη  και το ενδιαφέρον είναι τα λόγια του Χριστού.

ΜΠΟΡΟΥΝ να είναι πραγματικότητα. Το είδα αυτό!!

ΥΠΑΡΧΟΥΝ άνθρωποι στην εποχή  μας που υπηρετούν τα λόγια του, που σε κάνουν πραγματικά να πιστεύεις ότι υπάρχει Χριστιανισμός, υπάρχει Θεός, και ότι τα λόγια του μπορούν να γίνουν πράξη. Γιατί το είδα στην πράξη αυτό», εξομολογείται και μας παραπέμπει χωρίς δεύτερη ανάγνωση σε ένα από τα κλασικά κριτικά έργα του 19ου αιώνα του Γερμανού στοχαστή Λουδοβίκου Φόιερμπαχ  και στο βιβλίο του «Η ουσία του Χριστιανισμού» το οποίο καταλήγει στη διαπίστωση, ότι «το μυστικό της θεολογίας είναι η ανθρωπολογία».

ΝΑΙ. Το επίκεντρο του Χριστιανισμού είναι ο άνθρωπος.

ΑΥΤΟΣ ουσιαστικά είναι ο δρόμος της άδολης βιβλικής πίστης.

ΑΥΤΟΣ που προσκαλεί να συναντήσουμε τον Θεό στο πρόσωπο του ανθρώπου της διπλανής μας πόρτας. Του ασθενή, του ανήμπορου, του λαβωμένου από τη δοκιμασία.

ΠΙΣΤΗ δεν είναι να έχουμε  διαρκώς το βλέμμα μας στραμμένο στην αιωνιότητα αλλά στον αναγκεμένο συνάνθρωπο που προσπαθεί να συμφιλιωθεί στον πόνο, στη κακουχία.

ΔΕΝ είναι μια πίστη φοβισμένη με συνεχή μη… και μη… απειλητική, τρομοκρατική.

ΕΙΝΑΙ μια πίστη στον άνθρωπο και την ύπαρξή του που διαχέεται μέσα από την αγάπη και την ελπίδα.

ΓΙΑΤΙ η πιο δύσκολη θρησκεία στον κόσμο  είναι η εφαρμογή  στη ζωή της ανιδιοτελούς προσφοράς.

ΤΟΤΕ  ακούω την φίλη μου να καταθέτει τον πραγματικό λόγο επικοινωνίας της με την εφημερίδα.  «Θέλω να πω «ευχαριστώ» στους γιατρούς και  σε εκείνους που έγιναν για μας μια τεράστια αγκαλιά αλληλεγγύης εκεί στη Γερμανία, που πήγα..

Ο π. Δημήτρης είναι δραστήριος άνθρωπος,  πολύ νέος 34 χρονών και  βοηθάει πάρα πολύ.

ΚΑΘΕ  χρόνο ετοιμάζει ένα ημερολόγιο για την καινούργια χρονιά.

ΦΕΤΟΣ η θεματολογία του έχει να κάνει με τους ανθρώπους που φιλοξένησαν. Κάνουν αναφορές στο έργο που γίνεται.

ΣΤΟ ημερολόγιο αυτό λοιπόν υπάρχουν οι ιστορίες ανθρώπων που φιλοξενήθηκαν. 

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, εκτός από μένα υπάρχει άλλη μια κοπέλα από τη Σύρο που έχει φιλοξενηθεί για μικρό διάστημα.. όταν πήγα, εκείνη έφευγε.

ΕΓΩ πήγα με την προοπτική να μείνω τρεις μήνες κι έμεινα έξι.

ΣΤΟ ημερολόγιο φιλοξενούνται τρεις ιστορίες.

ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ και στον Δεσπότη. Το πρώτο μέρος του ημερολογίου είναι αυτό, με τη μετάφρασή  του, και μετά οι τρεις ιστορίες, από τρεις ανθρώπους, για το πώς ξενιτεύτηκαν, πώς έζησαν  τα πράγματα εκεί.

Ο Μητροπολίτης μας κ.κ. Δωρόθεος Β’ τους έστειλε ευχαριστήριο γράμμα για την ανιδιοτελή προσφορά και το θεάρεστο έργο τους».

«ΥΠΟΘΕΤΩ», της λέω «ότι όχι μόνο έχετε συνεχή επικοινωνία αλλά θα ξαναϊδωθείτε».

«ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ» μου απαντά χωρίς διακοπή .

«ΜΙΛΑΜΕ σε εβδομαδιαία βάση, στο Viber.

ΜΙΛΑΜΕ, με ρωτάνε και εννοείται ότι έχω ανοικτή πρόσκληση όποτε είμαι καλά και τελειώσει ο κορωνοϊός, να πάω να τους επισκεφθώ, υπό άλλες συνθήκες..

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι όλοι έχουν πρόσκληση, όποτε θέλουν… για όσο θέλουν, να έρθουν να τους διαθέσουμε το ένα σπίτι για να είναι άνετοι. 

ΑΥΤΑ που συναντήσαμε, είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε,  και τους το ‘παμε χίλιες φορές.

ΕΛΑΤΕ για διακοπές, ελάτε  όποτε θέλετε.

ΕΙΜΑΣΤΕ σε ένα νησί που είναι  πάρα πολύ όμορφο, που έχει θάλασσα… μένουμε δίπλα στη Θάλασσα να ‘ρθετε να κάνετε τις διακοπές σας, να περάσετε ωραία, και έτσι να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ  μ’ αυτό τον τρόπο.

ΤΟΝ λόγο τον χριστιανικό, στην πραγματικότητα τον έμαθα στη Γερμανία.

ΝΑ βοηθάμε όσο μπορούμε, με ότι μπορούμε.

ΑΚΟΜΑ και μ’ ένα τηλεφώνημα, ένα μήνυμα… 

ΕΜΕΝΑ μου στέλνανε κάθε μέρα «καλημέρα» .. ένα εικονάκι… Αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο, ιδιαίτερα όταν είσαι  άρρωστος σ’ ένα νοσοκομείο, σε μια ξένη χώρα.

ΤΟ γεγονός ότι ήξερες πως υπάρχουν άνθρωποι που σε σκέπτονται και προσεύχονται για σένα να πας καλά, είναι ό,τι σημαντικότερο.

ΕΙΝΑΙ αυτονόητο, ότι αν δεν είχα όλους αυτούς τους ανθρώπους… να αισθανθώ ότι έχω οικογένεια στη Γερμανία, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τα καταφέρω .

ΚΑΙ για τους δικούς μου που είναι μεγάλοι άνθρωποι και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία.

Η μαμά μου δεν είχε φύγει ποτέ από τη Σύρο και φαντάσου να κυκλοφορεί  με λεωφορείο εκεί …  

ΕΙΝΑΙ εξαιρετικής σημασίας  να ξέρεις ότι αν κάτι γίνει, υπάρχει ένας άνθρωπος να πάρεις τηλέφωνο και να πεις «βοηθήστε με».

ΓΙΑΤΙ, ο π. Δημήτρης είχε ενημερώσει ότι αν πήγαινα άσχημα  να τηλεφωνήσουν πρώτα σε εκείνον  για να διαχειριστεί τους γονείς μου σκεπτόμενος πώς θα τους πει για το παιδί τους ενώ βρίσκονται σε ξένο τόπο.

ΉΔΗ τον είχαν πάρει τηλέφωνο όσο ήμουν 14 μέρες διασωληνωμένη.. 

Η μεγαλύτερή τους χαρά είναι που πήγα καλά».

ΑΥΤΟ το συγκλονιστικά ανθρώπινο «ευχαριστώ» της Πέπης δεν είναι μόνο ένα μήνυμα ελπίδας σε όσους αγωνίζονται για τη ζωή τους ή για τη ζωή των άλλων αλλά και ένα έναυσμα να επικοινωνήσουμε με τον ιερέα  π. Δημήτριο Κατσάνο που τιμά την Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά και τους συμπατριώτες μας έλληνες που εξυψώνουν τον απόδημο Ελληνισμό της Γερμανίας και την αξία της αληθινής προσφοράς .

ΘΑ επανέλθουμε για να γνωρίσουμε από κοντά από πού αντλούν αυτοί οι άνθρωποι τόση δύναμη ώστε να επιβεβαιώνεται, ότι η πίστη που έχει ουσία να κρατήσει κανείς σήμερα είναι μια πίστη που λογαριάζει τον πόνο του ανθρώπου.

Η πίστη σ’ έναν Θεό παντοδύναμο. Γιατί αυτό είναι σθένος.  Η πρόθεση να αδειάσει κανείς τον εαυτό του προκειμένου να κατανοήσει και  να σώσει τον άνθρωπο.

Λίτσα Χαραλάμπους

Λίτσα Χαραλάμπους

Αρχισυντάκτρια

Πηγή:https://www.logotypos.gr/

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. μπραβο σου και παλι μπραβο σου Πεπη που βρηκες και παλι τη δυναμη μεσα απο την αφηγηση σου να ζησεις ξανα τις δυσκολες ωρες που περασες για να μας υπενθυμησεις την εννοια της προσφορας της αγαπης στον συνανθρωπο ειδικα αυτες τις αγιες ημερες !!! να εισαι παντα δυνατη παντα να χαμογελας και να σου χαρισει η νεα χρονια ΥΓΕΙΑ ομορφες εντονες στιγμες ικανες να σβησουν τον πονο και τον φοβο που περασες !!! εισαι ομορφη δυνατη και οπλισμενη με πιστη εχεις ολη τη ζωη μπροστα σου !!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.