Γιώργος Αρσενάκος: «Ήταν μεγάλο σοκ. Πήγα ένα πρωί στη δουλειά και με απέλυσαν, έχασα το μισθό μου»

676
https://www.gossip-tv.gr/

Ο Γιώργος Αρσενάκος μίλησε για το πώς ήρθε η μουσική στη ζωή του.

Ο Γενικός Διευθυντής της Panik Records σε συνέντευξή του ανέφερε επίσης αν φοβήθηκε να τολμήσει και αν δέχτηκε αμφισβήτηση στη συνεργασία του με τον Πάρι Κασιδόκωστα.

Η μουσική πώς ήρθε στη ζωή σου;

Μεγάλωσα σε μια δεκαετία που η ελληνική μουσική ήταν στα καλύτερα της, υπήρχε παντού. Από τη Χαρούλα Αλεξίου και την Αλκηστη Πρωτοψάλτη μέχρι την Αννα Βίσση και την Καίτη Γαρμπή, υπήρχαν όλα, έπαιζαν όλα, τα άκουγες όλα. Όλοι δισκογραφούσαν, όλοι έκαναν επιτυχίες. Αγόραζα συνέχεια δίσκους και κασέτες και αγάπησα αμέσως την ελληνική μουσική και τους Έλληνες καλλιτέχνες. Στο σχολείο ήμουν πολύ καλός μαθητής αλλά δεν ήξερα τι θέλω να κάνω. Η μάνα μου ήθελε να γίνω δικηγόρος και ο πατέρας μου γιατρός – τα κλασικά. Εγώ δεν ήθελα ούτε το ένα ούτε το άλλο, οπότε όταν έδωσα εξετάσεις και έβγαλα έναν πολύ καλό βαθμό άρχισα να διαγράφω σχολές στο μηχανογραφικό. Το μόνο που μου έμεινε στο τέλος ήταν ένα τμήμα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με τίτλο Επικοινωνία και ΜΜΕ. Θεώρησα ότι αυτό μου ταιριάζει περισσότερο. Εκεί υπήρξε ένας καθηγητής που μου άλλαξε όλη την κοσμοθεωρία. Δεν ξέρω αν το πανεπιστήμιο μου έδωσε, γνώσεις, αλλά σίγουρα άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμουν, άνοιξε το κεφάλι μου. Δεν ήθελα να μείνω στη γειτονιά, μου φαινόταν λίγο για μένα. Μετά από ένα χρόνο έκανα πρακτική σε έναν εκδοτικό οίκο με τα μεγαλύτερα περιοδικά της εποχής. Έτσι γνώρισα τον Γιώργο Τσαλίκη, τον πρώτο καλλιτέχνη με τον οποίο συνεργάστηκα. Είχα πάει να του κάνω μια συνέντευξη την περίοδο που είχε κυκλοφορήσει την πρώτη του δουλειά με τη Nitro Music του Πέτρου Κωστόπουλου. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί. Παρόλο που ήμουν 18 χρόνων, μέσα σε ένα χρόνο έκανα δημόσιες σχέσεις στο μαγαζί που εμφανιζόταν, δούλεψα στη νύχτα, του έκανα management. Στα 19 μου έκλεινα deal με ανθρώπους της νύχτας, έκλεινα μεροκάματα, επέλεγα ρεπερτόριο, έστηνα το promo.

Δεν ήταν βουνό για ένα παιδί στα 19 να βρεθεί ξαφνικά στον κόσμο της νύχτας;

Σ’ εκείνη τη φάση ήμουν στα μάτια των άλλων ένας χαριτωμένος νεαρός τύπος που όλοι τον αγκάλιαζαν και τον συμπαθούσαν. Υπήρχαν βέβαια δυσκολίες, υπήρχε αγριάδα. Δυσκολίες όμως συναντάς και τη μέρα, και πολλές φορές χειρότερη χυδαιότητα απ’ ό,τι τη νύχτα. Γιατί η νύχτα έχει την αγριάδα που σου λέω, αλλά έχει και μια ευθύτητα, έναν αυθορμητισμό, μια ειλικρίνεια. Τη μέρα πολλές φορές υποκρινόμαστε, έχουμε δεύτερες σκέψεις. Μετά από λίγα χρόνια, βέβαια, αποφάσισα ότι δεν θέλω να περάσω όλα μου τα χρόνια ζώντας από τις 12 το βράδυ μέχρι τις 7 το πρωί, ότι δεν θέλω να βγάζω γαρίφαλα από το κεφάλι μου. Έτσι ξεκίνησα να εργάζομαι στη Universal Music. Έμεινα εκεί πέντε χρόνια. Έγινα υπεύθυνος ελληνικού ρεπερτορίου – είχαμε καλλιτέχνες που πραγματικά “θέριζαν”: τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Νίκο Βέρτη. Όλα αυτά μέχρι το 2011, που ξαφνικά ένα πρωί απολύθηκα. Από εκεί που ήμουν “βασιλιάς” στα 30 μου, έμεινα κυριολεκτικά στον αέρα.

Τι πήγε λάθος;

Ήμουν θύμα της αλλαγής διοίκησης και της γενικότερης κρίσης που υπήρχε τότε στην Ελλάδα. Ήταν μεγάλο σοκ. Πήγα ένα πρωί στη δουλειά και απλώς με απέλυσαν, μου πήραν το αυτοκίνητο, μου πήραν το κινητό –ανήκαν όλα στην εταιρεία–, έχασα το μισθό μου. Όλα έτσι ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Θυμάμαι μόνο ότι έφυγα από το γραφείο, κατέβηκα στη Λεωφόρο Μεσογείων και έκατσα μόνος μου σε μια στάση λεωφορείου. Δεν ήξερα πού να στραφώ! Έβλεπα τα αυτοκίνητα να περνάνε και έβαλα τα κλάματα. Ένας ζωντανός νεκρός που κοιτούσε το χάος. Μετά από λίγη ώρα πήρα τη μητέρα μου τηλέφωνο για να έρθει να με μαζέψει. Πήγαμε σπίτι, μου μαγείρεψε, με παρηγόρησε και από την άλλη κιόλας μέρα αποφάσισα να πάρω τα πάνω μου. Και εδώ έρχονται για άλλη μία φορά οι φίλοι στη ζωή μου – άλλη μία φορά που διαπίστωσα πόσο σημαντικοί είναι. Έτυχε μέσα από τις παρέες που έκανα εκείνη την περίοδο να είναι καλή μου φίλη η Εριέττα Κούρκουλου-Λάτση. Το 2010 γνώρισα και τον αδερφό της, τον Πάρι Κασιδόκωστα, και κάναμε όλοι μαζί παρέα. Εγώ γενικά είμαι πολύ ανοιχτός άνθρωπος, ό,τι έχω το λέω, δεν φοβάμαι να εκτεθώ. Οπότε εκείνη την περίοδο μιλούσα σε όλους για το “δράμα” μου: Που δεν είχα δουλειά, που δεν είχα χρήματα, που δεν είχα να πληρώσω ούτε το κινητό μου. Μου λέει λοιπόν ο Πάρις: “Είσαι δουλευταράς. Έλα να κάνουμε μια εταιρεία μόνοι μας” Τον αποπήρα αμέσως! Του λέω: “Πάρι μου, δεν μας αφήνεις; Όλες οι εταιρείες κλείνουν κι εμείς θα πάμε να ανοίξουμε καινούργια;” Βέβαια, όντως η αγάπη μας για τη μουσική ήταν αυτό που μας ένωσε από την αρχή με τον Πάρι. Όμως για μένα τότε ήταν απαραίτητο να βρω άμεσα μια δουλειά, δεν είχα περιθώριο να περιμένω. Ευτυχώς, μετά από λίγες μόλις μέρες ξεκίνησα τη συνεργασία μου με τη Heaven Music και ηρέμησα. Ο φίλος μου ο Πάρις όμως επέμενε!

Φοβήθηκες να τολμήσεις;

Δεν ήξερα ότι ήμουν ικανός γι’ αυτό έως τότε. Υπήρχε όμως μια πίστη από έναν άνθρωπο προς εμένα και ένα “θέλω” δικό μου – και τότε κατάλαβα ότι ένα “θέλω” αρκεί. Αρκεί ένας άνθρωπος να πιστέψει σε σένα, να σου φωτίσει το “θέλω” και το “θέλω” να γίνει “μπορεί”. Έτσι απλά, τον Απρίλιο του 2011 ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε την εταιρεία μας. Αποφασίσαμε από την αρχή ότι δεν θα έχουμε μεγάλα ονόματα, γιατί τα μεγάλα ονόματα κόστιζαν πολύ. Ο Πάρις όπως ξέρουμε είναι ένας άνθρωπος με οικονομικό και κοινωνικό εκτόπισμα, οπότε ερχόταν ο καθένας και αξίωνε ό,τι πίστευε πως μπορεί να έχει. Το deal όμως μεταξύ εμού και του Πάρι ήταν ότι σε αυτή την εταιρεία θα ήμασταν ισότιμοι, ανεξάρτητα από το οικονομικό background του καθενός. Δεν ήθελα να καταχρώμαι καταστάσεις. Οτιδήποτε κάναμε το κάναμε ισότιμα, είπαμε ότι όλα θα είναι εξ ημισείας. Έλεγα: “θα πουλήσω το αυτοκίνητό μου, θα πουλήσω τα χωράφια μου, με κάποιον τρόπο θα τα βρω”. Έτσι ξεκινήσαμε με νέα ονόματα. Θέλαμε παιδιά με πάθος και δημιουργικότητα. Το χρειαζόταν και η εποχή. Η Panik λοιπόν ξεκίνησε με βασικούς πυλώνες την dance, την r’n’b και την pop – δηλαδή με τον Μηδενιστή, τους Playmen και την Demy αντίστοιχα.

Δέχτηκες αμφισβήτηση στη συνεργασία σου με τον Πάρι;

Και τι δεν άκουσα! Κάποιοι έλεγαν ότι ήταν ένα χόμπι του Κασιδόκωστα, άλλοι έλεγαν ότι είναι μια δουλειά του Αρσενάκου για να φάει λεφτά από τον Πάρι. Ακόμη και οι άνθρωποι της μουσικής, δημιουργοί και καλλιτέχνες, ζητούσαν να κάνουν ραντεβού μόνο με τον Πάρι, χωρίς εμένα. Ήξεραν ότι είμαι ένας άνθρωπος που γνώριζα καλά τη δουλειά και δεν θα μπορούσαν εύκολα να “πουλήσουν” κάτι παραπάνω από την αντικειμενική αξία τους. Όλοι, όταν βλέπουν έναν άνθρωπο με μια οικονομική επιφάνεια, θέλουν να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτόν. Πολλούς ανθρώπους λοιπόν που δεν δεχόντουσαν να συναντηθούν μαζί μου, δεν τους είδε –προς τιμήν του– ούτε ο ίδιος. Βέβαια, οι ίδιοι άνθρωποι μετά από λίγα χρόνια συνεργάστηκαν μαζί μας και δεν είχα κανένα απολύτως θέμα. Αλλά η αμφισβήτηση ξεκίνησε από την πρώτη μέρα.

Πηγή:Down Town

Το είδαμε στο:https://www.gossip-tv.gr/

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.