“Λίγο την προσοχή σας παρακαλώ γιατί, παρότι έχουμε πετύχει πολλά, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.”

222
Grigoris Skoularikis - Γρηγόρης Σκουλαρίκης

Προχτές στον αγώνα Organ Donation Run με προσέγγισε μια συναθλήτρια η οποία μου εξιστόρησε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κόρη της στο δημοτικό σχολείο που πηγαίνει επειδή κάνει παρέα με ένα κοριτσάκι με σύνδρομο down. Λίγο πολύ μου ανέφερε πως δέχεται μπούλινγκ, όχι μόνο το κοριτσάκι που έχει σύνδρομο down, αλλά και η κόρη της που κάνει παρέα μαζί της και τη βοηθάει. Ακόμα πιο σοκαριστική ήταν η αναφορά πως δάσκαλος της είπε πως επειδή η κατάσταση θα χειροτερεύει γιατί δυστυχώς αυτή είναι η γενιά που ακολουθεί καλό θα ήταν η κόρη της να πάει σε πρότυπο σχολείο. Ότι δηλαδή το παιδί που είναι ευαίσθητο και ενσυνείδητο πρέπει να φύγει από αυτό το χώρο και όχι οι δάσκαλοι να προσπαθήσουν να κάνουν αυτό το χώρο για όλα τα παιδιά φιλόξενο και καλύτερο.

Πραγματικά δεν ξέρω από που να πιάσω και που να αφήσω όλο τον παραπάνω παραλογισμό, όμως όπως καταλαβαίνετε είμαστε ακόμα πολύ πίσω σε θέματα ευαισθητοποίησης, αποδοχής και συμπερίληψης για τα ΑμεΑ, ακόμα και αν αυτά είναι παιδιά. Δεν θα μπορούσα να κατηγορήσω για τίποτα τα παιδάκια, γιατί είναι θέμα παιδείας η οποία εκτός από το σπίτι τους, πρέπει να καλλιεργείται και στον ίδιο τον χώρο του σχολείου όπου βρίσκονται. Δεν έχει τόσο σημασία, αλλά σημειολογικά, το συγκεκριμένο σχολείο είναι το δημοτικό που πήγαινα κι εγώ πριν 30-35 χρόνια και δεν αποκλείεται να πάει και η Αγγελική σε λίγα χρόνια.

Αυτό το λυπηρό γεγονός, ήρθε στο ίδιο σαββατοκύριακο στο οποίο η Αγγελική είχε πρόσκληση και πήγε σε δυο παιδικά πάρτι, τόσο το Σάββατο το απόγευμα όσο και την Κυριακή. Όσοι έχουν παιδιά σε αυτές τις ηλικίες ξέρουν πως οι προσκλήσεις στα πάρτι δεν είναι πάντα δεδομένες και έτσι μας χαροποιεί ιδιαίτερα που η Αγγελική έχει την αποδοχή των συμμαθητών της στον παιδικό σταθμό και ελπίζω να συνεχίσει να συμβαίνει αυτό και τα επόμενα χρόνια στο δημοτικό και στο γυμνάσιο. Όπως όμως φαίνεται από την ιστορία της φίλης, αυτό δεν είναι πάντα δεδομένο και οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί και διάφοροι.

Από την πλευρά μας, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να μην επαναπαυόμαστε. Να μην φοβόμαστε να μιλήσουμε ανοιχτά για τη διαφορετικότητα, να ενημερώνουμε, να ευαισθητοποιούμε, να μιλάμε για αποδοχή και συμπερίληψη, ειδικά στα μικρά παιδιά, όσο ακόμα μπορούμε να καλλιεργήσουμε τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους. Έτσι κι αλλιώς τα παιδιά είναι οι πολίτες του μέλλοντος και προφανώς για να πετύχουμε την αποδοχή και τη συμπερίληψη της διαφορετικότητας, χρειαζόμαστε περισσότερους ευαίσθητους πολίτες ενεργούς στο κοινωνικό σύνολο και όχι απομονωμένους και αποκομμένους επειδή δεν μπορεί να τους ανεχτεί το υπόλοιπο απαίδευτο κοινωνικό σύνολο.

Grigoris Skoularikis – Γρηγόρης Σκουλαρίκης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.