Δημήτρης Αντωνίου :”Συμπυκνωμένες σκέψεις 16 χρόνια μετά (14 Οκτωβρίου 2006 – 14 Οκτωβρίου 2022).”

1252
Δημήτρης Αντωνίου

Κάθε τι ‘’περαστικό’’ μονάχα δώρο μπορεί να είναι και ας μη το μάθουμε ποτέ

Λίγες ώρες πριν το ατύχημα μου, πριν βρεθώ πεζός στο πεζοδρόμιο που καβάλησε ένα γκαζιάρικο σουμπαρού, βρισκόμουν στο γήπεδο και έπαιζα μπάλα. Ήμουν μόλις 16 χρονών και λίγες μέρες πριν μου είχαν ανακοινώσει πως η μεταγραφή μου στον παοκ είχε κλειδώσει (δεν ήμουν σίγουρος ότι θα πάω.. μόνοι τους το αποφάσισαν). Το μόνο που έπρεπε να κάνω είναι να μην τραυματιστώ.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα της μέρας εκείνης (14/10/06) ένας αντίπαλος ποδοσφαιριστής είχε άλλα σχέδια. Σε μια φάση έπεσε πάνω μου με τόση δύναμη που βρέθηκα με άσχημο τρόπο ξαπλωμένος κάτω να προσπαθώ να καταλάβω τι μου έχει συμβεί. Το ανησυχητικό ήταν ότι για ένα ολόκληρο λεπτό δεν ένιωθα το πόδι μου. Τρόμαξα ότι μπορεί να το είχα σπάσει. Το χειρότερο που θα μπορούσε να μου είχε συμβεί. ‘’Ευτυχώς’’ δεν το έσπασα. Αυτά συζητούσαμε με τους φίλους μου λίγο πριν πέσει πάνω μας το αυτοκίνητο.

Σε μια στιγμή όλα άλλαξαν και το σπασμένο πόδι θα ήταν ξεκάθαρα ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου έχει συμβεί. Θα πήγαινα στο νοσοκομείο για γύψο και για μήνες θα καταριόμουν την τύχη μου. Ποτέ δε θα μάθαινα τι θα συνέβαινε αν δεν είχα σπάσει το πόδι μου

Φυσικά είναι ‘’τρέλα’’ να αρχίσουμε τα ‘’αν’’ και τα ‘’τι θα είχε συμβεί’’, αλλά αυτό που προτείνω είναι κάτι διαφορετικό. Μέσα στη μέρα μας παίρνουμε εκατοντάδες αποφάσεις, να πάω στη δουλειά από αριστερά ή δεξιά, να βγω για τσιγάρο τώρα ή σε λίγο, να πιω ένα ποτήρι κρασί ή να πάω για ύπνο; Τελικά πας αριστερά και πατάς μια σκατούλα από το σκυλί του γείτονα ή πατάς καρφί με το αυτοκίνητο και τρέχεις στο βουλκανιζατέρ για αλλαγή λάστιχου. Προφανώς δε θα χαρούμε αν πατήσουμε σκατά, ούτε αν τρυπήσει το λάστιχο, ούτε αν σπάσουμε το πόδι. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα και κατανοητά, ίσως και είναι ‘’χρήσιμο’’ να ψιλοσκάμε. Άλλα μέχρι ένα όριο, γιατί μετά γίνονται φύρα, γίνονται δύνη που μας ρουφάει και δε καταλαβαίνουμε για πότε χάνουμε τις ώρες και τις μέρες μας γκρινιάζοντας για μλκ**ς.

Δεν γλιτώνεις εύκολα από τη κινούμενη άμμο της αχαριστίας, ούτε εγώ, ούτε εσείς, ούτε κανείς. Δε θέλει πολύ να ξεχάσουμε ποια είναι αυτά που έχουν πραγματική σημασία. Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε, αλλά πεισματικά τείνουμε να ξεχνάμε. Γι’ αυτό και εγώ, 16 χρόνια μετά, ήρθα να ξαπλώσω στο ίδιο γήπεδο με τότε και να υποσχεθώ στον εαυτό μου να προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις να μη ξεχνάω πως ότι είναι ‘’περαστικό’’ δεν αξίζει να με στεναχωρεί και να με κρατάει πίσω, αλλά αντιθέτως πρέπει να μου δίνει δύναμη να προσπαθώ για όσα πραγματικά ‘’μετράνε’’.

Τώρα, τι γίνεται με όλα όσα δεν είναι ‘’περαστικά’’, αυτό είναι μια άλλη δύσκολη ιστορία. Ένα πλατύ χαμόγελο είναι η πρόταση μου, όχι χαμόγελο ανάγκης, ούτε χαμόγελο που προκύπτει, αλλά χαμόγελο επιλογής, ίσως το πιο δικό μας ‘’πράμα’’ στο κόσμο

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.