Σαν σήμερα , πρίν απο 10 χρόνια και ακριβώς αυτό το λεπτό που γράφω αυτές τις γραμμές τώρα .. γεννήθηκε ο Χριστόφορος μου

1020

Σαν σήμερα , πρίν απο 10 χρόνια και ακριβώς αυτό το λεπτό που γράφω αυτές τις γραμμές τώρα .. γεννήθηκε ο Χριστόφορος μου. Μαζί του ξαναγεννηθηκα και εγώ .. Λυτρωθηκα… οχι μία , αλλά πολλές φορές.

Σκανδαλιάρης, αεικινητος, δημιουργικός, τετραπέρατος, αγαπησιάρης, τρυφερός, φωτεινος, με πολύ χιουμορ…συνέχεια μα συνέχεια γελαστός με τα μελιά ματάκια του να γελάνε πάντα, με μεγάλη αγάπη για τον χορο, περίεργος για όλα, επίμονος εντελώς, με έναν δικό του τρόπο να εξηγεί και να ερμηνεύει τα πάντα γύρω του, με μία σοφία υπέροχη , βιβλιοφάγος, με λατρεία στο νερο, στις σκουπες, στους συναγερμούς, τα σκουπιδιάρικα, και τη μεγάλη του αγάπη τη πυροσβεστική….ρουφούσε τη ζωή, σαν να γνώριζε. Και εγω απο την πρωτη μερα της ζωης του μεχρι την τελευταια καθε μα καθε βραδυ του ψυθιριζα στο αυτακι του “Χριστοφορε μου, εισαι σπουδαιο παιδι”

Ο πονος της ελλειψης του ειναι συνεχης, τεραστιος και απολυτος. Ακομα ομως και οταν αυτος ο πονος μου παιρνει ολο μου το οξυγονο και με οδηγει στα πιο βαθεια σκοταδια της ψυχης μου… Το φως της παρουσιας του στη ζωη μου ειναι παντα εκει, να διαπερνα την ψυχη μου και να νιωθω την τυχη και την ευλογια της υπαρξης του .
Αυτο το αγγιγμα ζωης, ειναι ανεπαναληπτο και κανει ακομα και τον πιο βαθυ μου πονο να αλλαζει μορφη.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ γλυκε μου… Σε ευγνομωνω που ηρθες στη ζωη μου και συνεχιζεις να την αγγιζεις και να την φωτιζεις με τον μοναδικο σου τροπο.

Μεχρι να ξανασυναντηθουμε, δεν θα σταματησω ποτε να σου ψυθιριζω τα βραδια “Χριστοφορε εισαι σπουδαιο παιδι… σπουδαια ψυχη”

Σε αγαπαω ως το απειρο και ακομα παραπερα….

Η μανουλα σου
Anastasia Vaskoudi

Σε άλλη δημοσίευση η Αναστασία έγραφε :
-Χριστόφορε μου;
-Γεια σου μανούλα
-Μου λείπεις αφόρητα γλυκέ μου
-Και έμενα μου λείπεις..όλοι σας..πολύ!
-Αύριο είναι η ημέρα του παιδικού καρκίνου και η σκέψη μου είναι κολλημένη στην τραγική εκείνη ημέρα που μας είπαν ότι έχεις έναν από τους χειρότερους καρκίνους στον κόσμο χωρίς καμία ελπίδα και η αναπνοή μου σταματάει όπως και τότε…
– Σε νιώθω…ακούω την καρδιά σου μέσα στην δική μου. Γιατί όμως ονομάζεται παιδικός μαμά; Αφού τίποτα παιδικό δεν έχει! Ένας ζωντανός εφιάλτης ήταν.. Θυμάσαι;

-Δεν μπορω να ξεχασω μωρο μου. Ποτε! Τα τραυματα στην ψυχη μου ειναι παντα ανοιχτα. Θυμάμαι όμως και ότι κέρδισες 5 φορές την ζωή σου μπροστά στα έκπληκτα μάτια των γιατρών που όλες τις φορές πίστεψαν ότι ήσουν χαμένη υπόθεση. Προσπαθούσες να τιμήσεις τη ζωή που σου δόθηκε με τόσο πείσμα ενώ ταυτόχρονα μας έδινες μαθήματα ζωής αγάπη μου

-Έχεις δίκιο μαμά. Ήταν ταυτόχρονα εφιάλτης αλλά ένας σπουδαίος αγώνας που κάναμε όλοι μαζί. Ένας τεράστιος αγώνας ψυχής!

-Ναι αγάπη μου.. Ηταν. Ένας αγώνας που μας άφησε τεράστια δώρα. Τα έχω μπροστά μου κάθε μέρα και μου δίνουν δύναμη να συνεχίζω χωρίς εσένα
-Χαίρομαι που νιώθεις τα δώρα αυτά…
-Ναι αγάπη μου…γνωρίσαμε τη δύναμη που δεν ξέραμε ότι είχαμε, βιώσαμε πως είναι να κινητοποιείς, να κατακτάς στόχους φαινομενικά απραγματοποίητους να ξεπερνάς όρια, να τα βάζεις με τα θηρία, να μαθαίνεις τι σημαίνει θυσία, αφοσίωση, να αγαπάς απόλυτα βαθειά και ολοκληρωτικά χωρίς όρια, να βιώνεις τη χαρά της ζωής ταυτόχρονα με τον πόνο, να προσφέρεις στους γύρω σου ενώ αγωνίζεσαι για τη ζωή του παιδιού σου, γνωρίσαμε ξανά με συγκλονιστικό τρόπο την αξία της φιλίας, της οικογένειας της πίστης…
-Μαμα.. Σε παρακαλώ πες σε όποιον γονιό αγωνίζεται με το παιδί του αλλά και σε όποιον αγωνίζεται για κάτι σπουδαίο για αυτόν, τον αγώνα που δίνουν να τον κάνουν να αξίζει! Να μην είναι τίποτα λιγότερο από μεγαλειώδης…. Ο αγώνας τους να έχει πίστη και δύναμη σε τέτοιο βαθμό που να μην είναι πιστευτό. Και να πηγαίνουν κόντρα σε όλα κλείνοντας τα αυτιά τους. Όσο και αν φοβούνται πές τους να, παίρνουν τους φόβους τους αγκαλιά και να βουτάνε στα σκοτάδια με γενναιότητα και πίστη. Γιατί ενας δυνατός αγώνας θα τους οδηγήσει σίγουρα σε κάτι θαυμαστό! Να τον αφήσουν να τους μεταμορφώσει και όχι να τους καταπιεί. Ανεξαρτήτως από το αποτέλεσμα…πες τους ότι ο αγώνας τους θα είναι ο θησαυρός τους και αυτόν δεν θα τους τον πάρει ποτέ κανείς

-Γλυκέ μου…ναι, θα τους το πω! Σκέφτομαι τον αγώνα μας και αναρωτιέμαι: Ποιος άραγε μπορεί να πει ότι ηττήθηκες και ότι ήταν ένας χαμένος αγώνας;
-Σίγουρα ήταν και είναι ένας κερδισμένος αγώνας. Και κάθε φορά που αναλογίζομαι τον υπέρτατο αυτό αγώνα μας, πάντα καταλήγω ότι άξιζε.
-Ναι άξιζε. Αν χρειαζόταν θα τον έκανα εκατομμύρια φορές ξανά! Αυτό το μεγαλειώδες ταξίδι ενώ ήταν ο χειρότερος εφιάλτης της ζωής μου αποτελεί ταυτόχρονα την μεγαλύτερη έμπνευση και πρόκληση της ζωής μου. Πως γίνεται αραγε αυτό;
-Γίνεται μαμά. Όταν τα μάτια της ψυχής σου είναι ανοιχτά
-Καρδιά μου, ως μητέρα δίπλα σου έζησα ανεπανάληπτες και μοναδικές στιγμές γεμάτες έμπνευση, θαυμασμό, θαύματα. Σε ευχαριστώ…

-Μανούλα πρέπει να φυγω
-Σε παρακαλώ να ξανάρθεις μωρό μου
-Το υπόσχομαι
-Σε αγαπώ μέχρι το άπειρο και ακόμα παραπέρα

-Και εγώ μανούλα μου, εύχομαι να το νιώθεις κάθε στιγμή

-Γεια σου μωρό μου…

🎈Η 17 Μαΐου έχει καθιερωθεί ως- Ημέρα ευαισθητοποιησης για το DIPG!

Για πρώτη φορά στα χρονικά, 20 πολιτείες της Αμερικής αναγνωρίζουν τη 17η Μαΐου ως ημέρα «αφιερωμένη” στο DIPG (Γλοίωμα στο Στέλεχος του Εγκεφάλου). Είναι πάρα πολύ σημαντική αυτή η αρχή. Γιατί ο όγκος αυτός είναι ο πιο θανατηφόρος και τρομακτικός που υπάρχει, γιατί χτυπάει παιδάκια σχολικής ηλικίας και γιατί η χρηματοδότηση για την έρευνα του είναι λιγότερο από 0.0005% του συνόλου των χρημάτων που απευθύνεται στις έρευνες για τον καρκίνο. Είναι άδικο!!
Παιδιά σαν τον Χριστόφορο στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο χρειάζονται φωνή. Τη δική σας φωνή, τη φωνή όλων μας. Και η σημερινή μέρα δίνει αυτή την ευκαιρία, να κάνουμε γνωστό ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ενας καρκίνος θανατική ποινή και ότι πρέπει αυτό να σταματήσει!
Σας παρακαλώ, ΓΙΝΕΤΕ Η ΦΩΝΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ……και πείτε έστω και σε ένα άτομο για αυτό τον τρομακτικό καρκίνο εγκεφάλου. Η γνώση είναι δύναμη. Spread the DIPG awareness!

🎈Η Αναστασία είναι φίλη μου τα τελευταία πέντε χρόνια. Πέντε χρόνια έχουμε μοιραστεί σκέψεις, όνειρα, ιδέες, αγκαλιές, κλάματα, γέλια.Μας ένωσε το πένθος μας. Φοράμε κι οι δυο τα ίδια παπούτσια, τα παπούτσια της απώλειας. Έχοντας χάσει εγώ τον Κωνσταντίνο μου, εκείνη τον Χριστόφορο της βρήκαμε η μία την άλλη. Είμαι σίγουρη ότι το θέλανε τα παιδιά μας, δεν εξηγείτε διαφορετικά η σύνδεση μας. Η Αναστασία λοιπόν κάνει κάτι που χρειάζεται απίστευτη δύναμη, μοιράζεται την καρδιά της ή μάλλον την ψυχή της μαζί μας στο blog που δημιούργησε με πυρήνα την απώλεια, το πένθος. Ανοίγει έναν δρόμο επικοινωνίας, έναν δρόμο γνώσης κι αγάπης. Μπείτε εδώ : https://www.haramadafotos.gr/

#Χριστοφορε_σε_αγαπάμε_γη_και_ουρανός
#χρονια_αγγελικα❤️
#αιωνια_σου_η_μνημη🌟
#κανενα_αλλο_παιδι_να_μην_χαθει_απο_τον_καρκινοδρακο

🌈Εθελοντές Δότες Μυελου των Οστών Σητείας 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.