“Έθελ μου, παιδί μου… Κοριτσάκι μου…”

413
Κατίνα Παξινού

«16 χρονών ήταν το δικό μου το αγγελούδι όταν το έχασα και εγω τριαντατεσσάρων. Έθελ μου, παιδί μου… Κοριτσάκι μου…
Μαζί τη γράψαμε τη μουσική του Οιδίποδα Έθελ μου. Θυμάσαι; Θα σε βοηθήσω, μου είπες, μαμά. Ώρες ατελείωτες γράφαμε. Μου έλεγες τη γνώμη σου, κρατούσες τον ρυθμό. Γράφαμε για τον Οιδίποδα… Ταμ-ταμ-ταμ!
‘Εθελ… Έθελ… κοριτσάκι μου… εσύ είσαι; Μ’ ακούς; Έλα στη μανούλα, παιδί μου! Έλα να δω τα ματάκια σου ακόμη μια φορά… Να αγγίξω το κεφαλάκι σου. Να σε αγκαλιάσω. αγάπη μου.
Είμαι άρρωστη, λένε. Μα δε με νοιάζει. Ξέρω ότι με περιμένεις. Ξέρω πως θ ανταμώσουμε… Τι ξέρει όποιος δεν έχασε; Τι να καταλάβει όποιος δε στερήθηκε;
Για σένα θρηνώ στις Επιδαύρους, στα Ηρώδεια και σ’ όλα τα θέατρα του κόσμου. Εσύ είσαι όλοι οι νεκροί που κλαίω, αγάπη μου. Εσύ ο θρήνος της φωνής μου, εσύ πολυτιμότερό μου.
Για σένα συνέχισα να υπάρχω, με τη δική σου σκέψη και από τη δύναμή σου. Γιατί όσο σε σκέφτομαι δε φεύγεις. Άσβεστη παραμένεις μνήμη. Συνοδοιπόρος. Κοριτσάκι μου.
Πάντα στο τραπέζι θα μένει κενή η θέση σου. Και η γεύση της ζωής δε θα ’ναι ποτέ ίδια. Εσύ φως μου, εσύ αλάτι μου, εσύ γλύκα μου, εσύ όραση, ακοή και αφή μου. Κι αν προχώρησα είναι γιατί έτσι θα το ήθελες. Γιατί ήσουν περήφανη για τη μανούλα. Πώς γίνεται εσύ να ήσουν δυνατή κι εγώ ανήμπορη. Παιδί μου, δικό μου παιδί… κοριτσάκι μου…
Κοιτάξτε με καλά! Κοιτάξτε με στα μάτια. Είμαι ένας άνθρωπος όπως όλοι. Έζησα. Έκανα παιδιά. Έθαψα παιδιά. Και πόνεσα θάβοντας αυτά τα παιδιά. Και πόνεσα! Πόνεσα! Πόνεσα!

Κατίνα Παξινού

 Η Κατίνα Παξινού με την κόρη της Έθελ που έφυγε από την ζωή το 1934 από λευχαιμία.”

Katerina Stamatelatou

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.